อวี๋เหมี่ยวเหมี่ยวไม่สนใจสายตาคนอื่น ตอนอยู่ในวันสิ้นโลก เธอก็กินไม่อิ่มนอนหลับไม่สนิทอยู่แล้ว
พอมาถึงที่นี่ ถ้าเรื่องกินยังต้องคอยระมัดระวังอีก แบบนั้นการทะลุมิติมาของเธอก็เสียเปล่าน่ะสิ
เธอยังไม่ลืมกำชับหลิวลี่ลี่ว่า ตัวเองจะกินผักราคาหนึ่งเหมาห้าส่วน หลิวลี่ลี่ที่กำลังรีบไปทางห้องครัวเกือบสะดุดล้มเข้าให้
ขณะที่เธอกำลังจัดข้าวของในห่อสัมภาระ เสียงเอะอะก็ดังมาจากข้างนอก
เสียงนั้นค่อนข้างคุ้นหู เป็นเสียงของหลี่เซียงเฉ่าที่เพิ่งบอกว่าจะไปเก็บผักเมื่อครู่นี้
“อู๋เฟิ่ง เธอยังมียางอายอยู่ไหม ไม่ใช่ว่าบอกว่าจะไปหาคนในหมู่บ้านแลกผักหรือไง?
ยังไง ที่ดินส่วนตัวของพวกเรากลายเป็นหมู่บ้านที่เธอพูดถึงตั้งแต่เมื่อไรกัน?”
ตอนเก็บผัก อู๋เฟิ่งเองก็ไม่คิดว่าจะถูกหลี่เซียงเฉ่าจับได้พอดี
เธอคิดว่าพวกหลี่เซียงเฉ่าคงกลับจากเลิกงานแล้วเก็บผัก ก่อนกลับเข้าที่พักเยาวชนมีการศึกษาเลย อีกทั้งยังมีคนมาใหม่ คงไม่มีใครคอยจับตาดูเธอ
เธอจึงขี้เกียจไปแลกกับคนในหมู่บ้าน แบบนั้นก็ประหยัดเงินได้หนึ่งส่วนด้วย
ใครจะคิดว่านังตัวดีอย่างหลี่เซียงเฉ่าจะยังมีเวลาตามมาดูอีก!
เธอเบ้ปาก พูดอย่างดูแคลนว่า “ฉันก็ไม่ได้เก็บของเธอคนเดียวสักหน่อย นี่เป็นผักของผู้หญิงที่พักอยู่ในหอพักรวม ฉันก็พักอยู่ในหอพักรวมเหมือนกัน จะนับว่ามีส่วนของฉันด้วยก็ได้”
พวกเธอเถียงกันถึงตรงนี้ อวี๋เหมี่ยวเหมี่ยวกับพวกพอดีเดินมาดูเรื่องสนุก
แต่ก่อนออกจากหอพัก อวี๋เหมี่ยวเหมี่ยวได้ทิ้งรอยประทับทางจิตไว้บนห่อสัมภาระแล้ว ถ้ามีใครแตะต้องมัน เธอก็จะรู้ทันที
พวกเธอเพิ่งมาใหม่ ยังไม่มีตู้เก็บของ ข้าวของของเธอก็มีตั้งเยอะ จะไม่ระวังหน่อยได้ยังไง