ยุค 70 มิติขนบ้านเกลี้ยง เงินทองเป็นลัง ๆ

ตอนที่ 27 มะเขือม่วง

7 นาที· 1.6K คำ

อวี๋เหมี่ยวเหมี่ยวไม่สนใจสายตาคนอื่น ตอนอยู่ในวันสิ้นโลก เธอก็กินไม่อิ่มนอนหลับไม่สนิทอยู่แล้ว

พอมาถึงที่นี่ ถ้าเรื่องกินยังต้องคอยระมัดระวังอีก แบบนั้นการทะลุมิติมาของเธอก็เสียเปล่าน่ะสิ

เธอยังไม่ลืมกำชับหลิวลี่ลี่ว่า ตัวเองจะกินผักราคาหนึ่งเหมาห้าส่วน หลิวลี่ลี่ที่กำลังรีบไปทางห้องครัวเกือบสะดุดล้มเข้าให้

ขณะที่เธอกำลังจัดข้าวของในห่อสัมภาระ เสียงเอะอะก็ดังมาจากข้างนอก

เสียงนั้นค่อนข้างคุ้นหู เป็นเสียงของหลี่เซียงเฉ่าที่เพิ่งบอกว่าจะไปเก็บผักเมื่อครู่นี้

“อู๋เฟิ่ง เธอยังมียางอายอยู่ไหม ไม่ใช่ว่าบอกว่าจะไปหาคนในหมู่บ้านแลกผักหรือไง?

ยังไง ที่ดินส่วนตัวของพวกเรากลายเป็นหมู่บ้านที่เธอพูดถึงตั้งแต่เมื่อไรกัน?”

ตอนเก็บผัก อู๋เฟิ่งเองก็ไม่คิดว่าจะถูกหลี่เซียงเฉ่าจับได้พอดี

เธอคิดว่าพวกหลี่เซียงเฉ่าคงกลับจากเลิกงานแล้วเก็บผัก ก่อนกลับเข้าที่พักเยาวชนมีการศึกษาเลย อีกทั้งยังมีคนมาใหม่ คงไม่มีใครคอยจับตาดูเธอ

เธอจึงขี้เกียจไปแลกกับคนในหมู่บ้าน แบบนั้นก็ประหยัดเงินได้หนึ่งส่วนด้วย

ใครจะคิดว่านังตัวดีอย่างหลี่เซียงเฉ่าจะยังมีเวลาตามมาดูอีก!

เธอเบ้ปาก พูดอย่างดูแคลนว่า “ฉันก็ไม่ได้เก็บของเธอคนเดียวสักหน่อย นี่เป็นผักของผู้หญิงที่พักอยู่ในหอพักรวม ฉันก็พักอยู่ในหอพักรวมเหมือนกัน จะนับว่ามีส่วนของฉันด้วยก็ได้”

พวกเธอเถียงกันถึงตรงนี้ อวี๋เหมี่ยวเหมี่ยวกับพวกพอดีเดินมาดูเรื่องสนุก

แต่ก่อนออกจากหอพัก อวี๋เหมี่ยวเหมี่ยวได้ทิ้งรอยประทับทางจิตไว้บนห่อสัมภาระแล้ว ถ้ามีใครแตะต้องมัน เธอก็จะรู้ทันที

พวกเธอเพิ่งมาใหม่ ยังไม่มีตู้เก็บของ ข้าวของของเธอก็มีตั้งเยอะ จะไม่ระวังหน่อยได้ยังไง

เข้าสู่ระบบเพื่ออ่านต่อ

5 ตอนแรกของทุกเรื่องอ่านฟรีไม่ต้องเข้าสู่ระบบ

สมัครครั้งแรก ทดลอง VIP ฟรี อ่านฟรีทุกเรื่อง พร้อม 10 Bao และเก็บประวัติการอ่านข้ามอุปกรณ์

ดันขึ้นเพื่อไปตอนถัดไป