ไปหาเรื่องเขาทำไม? เบื้องหลังของเขาในโลกผีนั้นน่าสะพรึงกลัวเกินไป

ตอนที่ 4 นาย...นายร้านงั้นหรือ?

7 นาที· 1.5K คำ
เนื้อหาถูกแปลด้วย AI และขัดเกลาโดยผู้มีประสบการณ์ด้านการแปลเรียบร้อยแล้ว

【ติ๊ง~ ยินดีด้วย คุณได้รับสถานะใหม่ล่าสุด: ผู้จัดการร้านอาหารจันทร์โลหิต!】

【ยินดีด้วย คุณได้รับพลังพิศวง 1,000 แต้ม!】

ในตอนนั้นเอง เสียงของระบบก็ดังขึ้นในห้วงจิตของหลี่เย่

เขารู้สึกได้ว่าพลังพิศวงเข้มข้นสายหนึ่งเริ่มแผ่ซ่านไปทั่วร่าง

พลังที่สัมผัสได้ราง ๆ นี้ก็คือพลังพิศวง

เมื่อมีพลังพิศวง 100 แต้ม ก็จะกลายเป็นผู้เล่นระดับวิญญาณเร่ร่อน

ส่วนผู้ที่มีพลังพิศวงถึง 1,000 แต้ม จะอยู่ในระดับวิญญาณแค้น!

โดยทั่วไปแล้ว ผู้เล่นหน้าใหม่ที่ผ่านด่านแรกได้จะได้รับพลังพิศวงมากที่สุดเพียง 100 แต้ม

แต่หลี่เย่แค่ได้รับสถานะหนึ่งอย่าง กลับมีพลังพิศวงถึง 1,000 แต้มแล้ว!

หลี่เย่สูดหายใจลึก ตอนนี้เขามั่นใจขึ้นมากเมื่อมองผู้จัดการพิศวงตรงหน้า

“ผู้...ผู้...ผู้จัดการร้าน?”

เมื่อเห็นป้ายแสดงสถานะผู้จัดการร้านบนอกหลี่เย่ ผู้จัดการพิศวงก็ชะงักงันไปทันที

แม้แต่ใบหน้าบิดเบี้ยวของมันก็ยังสงบลง

สิ่งที่มาแทนคือสีหน้าประจบสอพลอ

มันเป็นผู้จัดการของร้านนี้ ย่อมคุ้นเคยกับป้ายแสดงสถานะนี้เป็นอย่างดี

เมื่อมีป้ายแสดงสถานะเช่นนี้ ไม่ต้องพูดถึงมันเลย ต่อให้เป็นผีทั้งร้านอาหาร ขอเพียงผู้จัดการร้านคิดเพียงแวบเดียว พวกมันก็จะสูญสลายไปในทันที

แต่เมื่อครู่มันกลับเกือบลงมือกับผู้จัดการร้าน!

“ท่านผู้จัดการร้านผู้ทรงเกียรติ ข้าไม่ทราบว่าท่านจะมาเยือนกะทันหัน โปรดยกโทษให้ข้าด้วย!”

“เรื่อง...เรื่องเมื่อครู่ ข้าทำไปตามกฎของร้านอาหาร...”

ผู้จัดการพิศวงรีบกล่าว เมื่อครู่มันเกือบจะบดขยี้ผู้จัดการร้านที่คิดว่าเป็นหนูไร้ป้ายแสดงสถานะ...

ไม่สิ มันไม่มีทางบดขยี้ผู้จัดการร้านได้อยู่แล้ว

เมื่อมีป้ายแสดงสถานะนี้ ผีทุกตนในร้านแห่งนี้ก็ไม่อาจฆ่าผู้จัดการร้านได้

หากมันลงมือเมื่อครู่ ก็จะถูกลงโทษเพราะล่วงเกินผู้จัดการร้าน

เมื่อนึกถึงตรงนี้ ร่างของมันก็เริ่มสั่นเทาเบา ๆ

มันถึงกับรู้สึกหวาดกลัวอยู่บ้าง

ได้แต่หวังว่าท่านผู้จัดการร้านจะไม่ผูกใจเจ็บเกินไป มิฉะนั้นวันดี ๆ ของมันคงจบสิ้นแล้ว

ส่วนคนที่งุนงงที่สุดในตอนนี้ก็คือเหล่าผู้เล่นเก่า

พวกเขามองหน้ากันไปมา

ผู้เล่นหน้าใหม่คนหนึ่งกลับเป็นผู้จัดการร้านของด่านนี้งั้นหรือ?

ล้อเล่นอะไรกัน?

ต้องรู้ก่อนว่า แม้แต่ผู้เล่นชั้นยอดของประเทศจีนก็ยังไม่แน่ว่าจะได้ครอบครองด่านธรรมดาสักด่าน

ยิ่งไปกว่านั้น ด่านร้านอาหารจันทร์โลหิตยังเป็นด่านขนาดกลางระดับมรณะอีกด้วย

แต่ถ้าหมอนี่ไม่ใช่ผู้จัดการร้าน แล้วเหตุใดผู้จัดการพิศวงที่พวกเขาเห็นว่าน่ากลัวอย่างยิ่ง ถึงได้แสดงสีหน้าหวาดกลัวออกมาในตอนนี้?

หลี่เย่เพิ่งติดป้ายแสดงสถานะผู้จัดการร้าน และยังคงทำหน้างุนงงอยู่

เพราะตอนนี้เขารู้สึกว่าตัวเองมีความเชื่อมโยงแปลกประหลาดกับด่านนี้มากมาย

เพียงแค่คิด เขาก็สามารถใช้พลังของด่านนี้สังหารผีได้

ป้ายแสดงสถานะนี้แข็งแกร่งขนาดนั้นเชียวหรือ?

ถ้าอย่างนั้น...ยังจะต้องกลัวอะไรอีก?

เขามองผู้จัดการร้าน มุมปากยกขึ้นเป็นรอยยิ้มเจ้าเล่ห์

“เอ่อ ฉันยังชอบท่าทางหยิ่งผยองไม่ยอมก้มหัวเมื่อกี้ของนายมากกว่า”

เมื่อได้ยินเช่นนั้น ร่างของผู้จัดการพิศวงก็สั่นสะท้านเล็กน้อย

ท่านผู้จัดการร้านไม่พอใจมันหรือ?

เมื่อนึกถึงตรงนี้ มันก็หันไปมองจ้าวหู่อย่างฉับพลัน

“ท่านผู้จัดการร้านผู้ทรงเกียรติ เมื่อครู่เป็นเพราะหมอนี่ ข้าถึงได้ล่วงเกินท่าน ท่านเห็นว่าควรจัดการกับหมอนี่อย่างไรดี?”

มันไม่ลืมว่าเมื่อครู่เป็นเพราะหนูสกปรกน่าตายตัวนี้แจ้งเรื่อง จึงทำให้มันตรวจสอบป้ายแสดงสถานะของพนักงานเหล่านั้นขึ้นมา

เกือบทำให้มันล่วงเกินท่านผู้จัดการร้านผู้ทรงเกียรติเข้าแล้ว!

หากเมื่อครู่มันลงมือกับท่านผู้จัดการร้าน ผลที่ตามมาคงเลวร้ายเกินคาด

อีกอย่าง คนที่กล้าแจ้งเรื่องท่านผู้จัดการร้านย่อมเป็นศัตรูกับท่านผู้จัดการร้านแน่นอน

ขอเพียงมันลงมือแทนท่านผู้จัดการร้าน ก็จะได้รับความโปรดปรานจากผู้จัดการร้าน

ไม่แน่ว่าเรื่องที่มันล่วงเกินไปเมื่อครู่อาจถูกยกโทษให้

จ้าวหู่ที่ได้ยินเช่นนั้นตัวสั่นเล็กน้อย

แม้เขาจะเป็นผู้เล่นระดับวิญญาณแค้น แต่ผีตรงหน้าก็แข็งแกร่งกว่าเขามากมายนัก

เขาสู้ไม่ได้

เขามองหลี่เย่ด้วยสีหน้าขมขื่น

“พี่ชาย ไม่คิดเลยว่านายจะมีป้ายแสดงสถานะจริง ๆ แถมยังเป็นระดับผู้จัดการร้านอีก”

“น่าจะบอกกันก่อนสิ ถ้าบอก ฉันก็คงไม่ขโมยป้ายของนายแล้ว”

ตอนนี้จ้าวหู่รู้สึกอยากตายขึ้นมา

แต่ตอนนี้พูดอะไรไปก็สายเกินไปแล้ว

“ป้ายแสดงสถานะของเขาเป็นของฉัน เอากลับมาให้ฉัน”

“อ้อ คนที่ไม่มีป้ายแสดงสถานะก็จัดการตามที่ควรจัดการ”

หลี่เย่ชี้ไปยังศพสองร่างบนพื้น ความหมายชัดเจนยิ่ง

“เข้าใจแล้ว ท่านผู้จัดการร้านผู้ทรงเกียรติ”

“ข้าจะจัดการให้ท่านพอใจอย่างแน่นอน”

ผู้จัดการพิศวงพยักหน้า ก่อนมุมปากจะยกขึ้นเป็นรอยยิ้มประหลาดอีกครั้ง

ใบหน้าของมันบิดเบี้ยวขึ้นมาอีก

ตอนนี้เป็นโอกาสดีที่จะประจบผู้จัดการร้าน มันย่อมไม่ปล่อยให้พลาดไป

ส่วนผู้เล่นที่เกือบทำให้มันตายเมื่อครู่ แน่นอนว่ามันจะไม่ปล่อยให้อีกฝ่ายตายง่าย ๆ

วินาทีถัดมา มันแปรร่างเป็นกลุ่มพลังพิศวง แล้วไปปรากฏตรงหน้าจ้าวหู่

“ไอ้เด็กเหลือขอ กล้าขโมยป้ายแสดงสถานะของท่านผู้จัดการร้านของเรางั้นหรือ”

“แกจบเห่แล้ว”

พูดจบ ผู้จัดการพิศวงก็ยื่นมือไปกระชากป้ายแสดงสถานะบนเสื้อของจ้าวหู่ออกมา

มันจงใจไม่เรียกอีกฝ่ายว่าหนูสกปรก เพราะสังเกตเห็นว่าหลี่เย่ก็เป็นมนุษย์เหมือนกัน

จากนั้นมันก็มองจ้าวหู่อย่างเย็นชา

“เอาละ ตอนนี้ฉันจะตรวจสอบป้ายแสดงสถานะของแก”

“เอาป้ายของแกออกมา!”

“ไม่อย่างนั้น...”

เมื่อพูดถึงตรงนี้ ผู้จัดการพิศวงก็เผยให้เห็นฟันแหลมคม

จ้าวหู่มองผู้จัดการพิศวงอย่างสั่นเทา แล้วเหลือบมองศพสองร่างบนพื้นอย่างหวาด ๆ

เขากล่าวด้วยรอยยิ้มฝืดเฝื่อน

“เอ่อ ฉันมีป้ายแสดงสถานะอีกใบเหมือนกัน”

“ฉันจะเอาออกมาเดี๋ยวนี้”

เมื่อได้ยินเช่นนั้น ผู้จัดการพิศวงก็ชะงักไป

แต่ในวินาทีถัดมา จ้าวหู่ก็แปรร่างเป็นกลุ่มพลังพิศวง พุ่งไปทางประตู

หากออกจากด่านนี้ไปตอนนี้ เขายังมีโอกาสรอดชีวิตอยู่บ้าง

แม้จะทำภารกิจของด่านไม่สำเร็จและกลับไปยังโลกความจริงไม่ได้ แต่อย่างน้อยก็ยังมีชีวิตรอด

จ้าวหู่เป็นผู้เล่นระดับวิญญาณแค้น ฝีมือของเขาก็ไม่เลว

ด้วยการพุ่งวูบเดียว เขากลับทะลุออกจากห้องไปได้จริง ๆ

เมื่อเห็นภาพนี้ สีหน้าของผู้จัดการพิศวงก็แข็งค้างเล็กน้อย จากนั้นร่างของมันก็แผ่พลังพิศวงเข้มข้นยิ่งกว่าเดิม

ร้านอาหารจันทร์โลหิตทั้งร้านถูกพลังพิศวงสายนี้ปกคลุมในพริบตา

มุมปากของมันเผยรอยยิ้มเย็นชา

หึ ๆ ในฐานะผู้จัดการร้านอาหารจันทร์โลหิต แถมยังอยู่ต่อหน้าท่านผู้จัดการร้านผู้ทรงเกียรติ

ถ้าปล่อยให้แกหนีจากเงื้อมมือฉันไปได้ ฉันยอมตบหัวตัวเองให้แตกเสียยังดีกว่า!

เมื่อนึกถึงตรงนี้ มันยังมีเวลาโค้งคำนับหลี่เย่อย่างสุภาพบุรุษ

“ท่านผู้จัดการร้านผู้ทรงเกียรติ ข้าจะไปจับเจ้าคนไม่รู้จักที่ต่ำที่สูงนั่นกลับมาเดี๋ยวนี้”

“โปรดรอสักครู่”

พูดจบ ผู้จัดการพิศวงก็แปรร่างเป็นกลุ่มพลังพิศวงแล้วไล่ตามไป

ในตอนนั้นเอง เหล่าผู้เล่นเก่าในห้องจึงหันมามอง

“พี่ชาย นายเป็นผู้เล่นหน้าใหม่จริง ๆ หรือ?”

“นายได้ป้ายแสดงสถานะนั่นมายังไง?”

ผู้เล่นเก่าคนหนึ่งเอ่ยถาม

หลี่เย่เก็บป้ายแสดงสถานะกลับเข้าไปในกระเป๋าเกมทันที

เขาไม่ลืมว่าป้ายแสดงสถานะของตัวเองถูกจ้าวหู่ขโมยไปเมื่อครู่

เพราะอย่างนั้น เขาจึงรู้สึกไม่ชอบผู้เล่นพวกนี้โดยสัญชาตญาณ

“ฉันได้มายังไงก็ไม่เกี่ยวกับพวกนาย”

“ถ้าไม่อยากมีจุดจบเหมือนจ้าวหู่ ก็อยู่ให้ห่างจากฉัน”

หลี่เย่ไม่มีอารมณ์จะพูดอะไรกับผู้เล่นเก่าพวกนี้มากนัก

เมื่อได้ยินเช่นนั้น ผู้เล่นเก่าก็มองหน้ากันไปมา ก่อนจะประสานมือคารวะหลี่เย่

“ถ้าเช่นนั้น พวกเราขอไปทำภารกิจก่อน”

พูดจบ พวกเขาก็หันหลังเดินออกจากห้อง พวกเขาไม่อยากมีจุดจบเหมือนจ้าวหู่

ไม่นานหลังจากนั้น ผู้จัดการพิศวงก็กลับเข้ามาในห้องอีกครั้ง

เนื้อหานี้ได้รับการคุ้มครอง ไม่อนุญาตให้พิมพ์ อ่านต่อได้ที่ BaoNovel.com
ดันขึ้นเพื่อไปตอนถัดไป