“อืม~”
ฉู่หยุนซีกัดริมฝีปากแน่น อดกลั้นความเจ็บปวดไว้ นางพลันรู้สึกว่าการลงทัณฑ์เช่นนี้ทำให้ความรู้สึกผิดต่อจวินหลิงอวิ๋นลดน้อยลงไปส่วนหนึ่ง
ชาติก่อนนางทรยศจวินหลิงอวิ๋น นี่คือสิ่งที่นางสมควรได้รับ
เพื่อตอบแทนความอบอุ่นครั้งสุดท้ายที่จวินหลิงอวิ๋นมอบให้นาง ชาตินี้นางยินดีอยู่เคียงข้างเขา ตอบแทนเขา และทำทุกสิ่งเพื่อเขา
เมื่อเห็นนางไม่ต่อต้านอีก เพียงกำผ้าปูเตียงไว้แน่น จวินหลิงอวิ๋นจึงเงยหน้าขึ้น แล้วเห็นนางหลับตาทั้งสองข้าง อดกลั้นความเจ็บปวด น้ำตาไหลอาบใบหน้า
จวินหลิงอวิ๋นพลันทำอะไรไม่ถูก รีบผละออกมา เมื่อเห็นเสื้อผ้าของนางยุ่งเหยิงและรอยฟันสีแดงชาด ก็อดขมวดคิ้วแน่นไม่ได้
“ซีเอ๋อร์ ข้า...”
เมื่อนึกบางอย่างขึ้นได้ สีหน้าของเขาก็กลับมาเหี้ยมเกรียมอีกครั้ง
“ฉู่หยุนซี อย่าท้าทายขีดจำกัดของข้า! อย่าคิดฆ่าตัวตายอีก อย่าบีบให้ข้าต้องมัดมือมัดเท้าเจ้า และอย่าคิดไปหาเขาอีก มิฉะนั้น ข้าไม่รังเกียจที่จะสังหารคนในครอบครัวเจ้าเสียสักคนสองคน”
เขาราวกับยมทูตผู้มาทวงวิญญาณจากขุมนรก ขอเพียงรักษาชีวิตนางและรั้งตัวนางไว้ได้ ต่อให้ต้องกลายเป็นผีร้าย เขาก็ไม่ใส่ใจ
“อย่า!”
เมื่อได้ยินคำข่มขู่ดุดันของเขา ฉู่หยุนซีก็ลืมตาขึ้นฉับพลัน ลุกขึ้นแล้วค่อยๆ เข้าใกล้เขาอย่างระมัดระวัง ครั้นเห็นเขาไม่หลบ นางก็โอบเอวเขาด้วยมือเล็กๆ แล้วแนบแก้มกับอกของเขา
“องค์รัชทายาท อย่ามัดมือมัดเท้าข้า อย่าสังหารคนในครอบครัวข้า ข้าจะไม่ก่อเรื่องอีก และจะไม่หนีอีก ข้าจะเป็นภรรยาของพระองค์ ให้กำเนิดบุตรธิดา อยู่เคียงข้างพระองค์จนแก่เฒ่าและสิ้นชีพ”
ความเจ็บปวดจากการถูกตอกตรึงมือเท้าจนขยับไม่ได้ในชาติก่อน รวมถึงความทุกข์แสนสาหัสยามคนในครอบครัวถูกทำร้าย นางไม่อยากประสบพบเจออีกเป็นครั้งที่สอง
“พระองค์ต้องการข้า ข้า... ข้ายินดี”
ฉู่หยุนซีดูแคลนตัวเองอยู่ในใจ เกิดใหม่อีกครั้ง นางกลับเอ่ยถ้อยคำชวนอับอายเช่นนี้ออกมาได้
ที่จริงแล้ว นางยังคงหวาดกลัวจวินหลิงอวิ๋นอยู่บ้าง
จวินหลิงอวิ๋นเกิดมาสูงศักดิ์ เขาเป็นสายเลือดโดยตรงเพียงคนเดียวของฮองเฮาองค์ก่อน ทั้งยังเป็นพระโอรสองค์โตของฮ่องเต้ ประสูติมาก็ได้รับการแต่งตั้งเป็นองค์รัชทายาท
เขาเริ่มศึกษาเมื่ออายุสามชันษา ยอดฝีมืออันดับหนึ่งแห่งแคว้นอวิ๋นเซียวเป็นอาจารย์สอนวรยุทธ์ บัณฑิตผู้ยิ่งใหญ่ซึ่งปลีกวิเวกอยู่ยังยอมออกจากเขามาสั่งสอนคัมภีร์ทั้งสี่และคัมภีร์ทั้งห้า ขุนนางผู้มากความสามารถจากทุกกรมล้วนพร้อมให้เขาซักถาม และเมื่ออายุห้าชันษา เขาก็เริ่มติดตามฮ่องเต้เข้าประชุมราชสำนักเพื่อสดับรับฟังราชกิจ
ส่วนยามนั้นนางเพิ่งถือกำเนิด ด้วยฐานะบุตรีสายตรงแห่งจวนแม่ทัพใหญ่พิทักษ์แคว้น ฮ่องเต้จึงพระราชทานนามให้ว่า ฉู่หยุนซี และพระราชทานสมรสกับเขา
จวินหลิงอวิ๋นอายุแปดชันษาก็จัดการฎีกาได้ด้วยตนเอง อายุสิบสองชันษาก็เข้าสู่สนามรบเข่นฆ่าศัตรู ส่วนนางยังเป็นเด็กน้อยที่รู้จักแต่เที่ยวเล่น
ยามเขาหวนคืนจากสนามรบเมื่ออายุสิบแปดชันษา ร่างอาบโลหิตจนกลายเป็นเทพสังหารที่ทำให้แคว้นทั้งหลายหวาดผวา ได้ยินว่าเขาชอบดื่มเลือดศัตรูและกินเนื้อศัตรูในสนามรบ ส่วนตอนนั้นนางยังเป็นเพียงเด็กสาวที่รู้จักแต่เรื่องในเรือนสตรี
ตลอดสองปีมานี้ จวินหลิงอวิ๋นกลับคืนสู่ราชสำนัก จัดระเบียบราชกิจ สังหารขุนนางทุจริตไปไม่น้อย ทำให้ขุนนางทั่วทั้งราชสำนักตื่นตระหนก และได้รับสมญาว่ายมทูตกระหายเลือด
ฉู่หยุนซีแม้เกิดในตระกูลทหาร แต่นางกลับชอบบุรุษที่เปี่ยมด้วยกลิ่นอายบัณฑิต อ่อนโยนสุภาพ เช่นเดียวกับองค์ชายห้าจวินหงเหยียน
แต่นางกลับเป็นคู่หมั้นของจวินหลิงอวิ๋นเสียได้
เกิดใหม่อีกครั้ง ในที่สุดนางก็รู้ว่าจวินหลิงอวิ๋นต่างหากคือคนที่ไม่มีวันทำร้ายนาง ทว่ารัศมีอำนาจของเขาแผ่ไพศาลเกินไป นางจึงอดหวาดกลัวไม่ได้
จวินหลิงอวิ๋นนิ่งงันไปครู่หนึ่ง นี่เป็นครั้งแรกที่นางเชื่อฟังเขาถึงเพียงนี้ เพื่อครอบครัวของนาง ฉู่หยุนซียอมอ่อนข้อถึงเพียงนี้ แม้แต่ร่างกายก็ยินดียกให้เขา
แต่สิ่งที่เขาต้องการมาโดยตลอด คือหัวใจของฉู่หยุนซี
“ขอเพียงเจ้าเชื่อฟัง ข้าจะปกป้องเจ้า และจะปกป้องทุกสิ่งที่เจ้าใส่ใจ”
พายุโหมกระหน่ำในใจบุรุษค่อยๆ สงบลง น้ำเสียงอ่อนโยนขึ้นเล็กน้อย ต่อให้นางหลอกลวงเขา ขอเพียงฉู่หยุนซียินดีอยู่ข้างกายเขาอย่างว่าง่าย ไม่คิดฆ่าตัวตายอีก เขาก็ยอมรับได้ทั้งสิ้น
ฉู่หยุนซีรู้สึกว่าจวินหลิงอวิ๋นโอบนางแน่นขึ้น ได้ยินเสียงหัวใจของเขาเต้นตึกตัก พลันรู้สึกอุ่นใจขึ้นมาบ้าง
“หากเจ้ากล้าหลอกข้า...”
จวินหลิงอวิ๋นเอ่ยเตือนนางอีกครั้ง แต่สุดท้ายก็ไม่อาจกล่าวคำข่มขู่ให้จบได้
หัวใจของฉู่หยุนซีสั่นสะท้าน นางกอดเขาแน่นขึ้น
“ไม่อีกแล้ว ข้าจะไม่ทรยศพระองค์อีก ไม่มีวัน”
ผลของการทรยศจวินหลิงอวิ๋นในชาติก่อน นางได้ลิ้มรสแล้ว ทั้งทุกข์ทรมานยิ่งกว่าตาย ทั้งเจ็บปวดรวดร้าวถึงหัวใจ!
ฉู่หยุนซีรู้ดีว่าเพียงคำพูดไม่กี่คำของนาง ย่อมไม่ทำให้จวินหลิงอวิ๋นเชื่อนางได้โดยง่าย และไม่อาจลบล้างการทรยศครั้งก่อนให้สิ้นไป
แต่ชาตินี้นางอยากอยู่เคียงข้างจวินหลิงอวิ๋นจริงๆ อยากลองรักเขาดู
“คอยังเจ็บอยู่หรือไม่?”
จวินหลิงอวิ๋นไม่เคยเอาใจใส่ผู้อื่น จึงเอ่ยถามอย่างแข็งกระด้าง พลางยกมือขึ้นลูบลำคอของนาง รอยแดงเส้นหนึ่งบนผิวขาวผ่องเด่นสะดุดตายิ่ง
ฉู่หยุนซีไม่ได้คิดจะฆ่าตัวตายจริงๆ นางรอให้เขาเข้ามาใกล้ จึงเตะเก้าอี้ หวังใช้เป็นข้อแลกเปลี่ยนให้เขาปล่อยนางไป
จวินหลิงอวิ๋นเองก็รู้เรื่องนี้ เพียงแต่ครั้งหนึ่งอาจไม่ใช่ แล้วครั้งที่สองเล่า? เขาไม่กล้าเดิมพันกับความมุ่งมั่นที่จะตายของนาง และไม่อาจปล่อยนางจากไปอีก จึงข่มขู่นางอย่างไม่สนสิ่งใดเช่นนี้
“องค์รัชทายาท ขอร้องพระองค์โปรดปล่อยพี่หญิงของหม่อมฉันเถิด”
ทันใดนั้น เสียงสตรีผู้หนึ่งก็ตะโกนดังมาจากนอกประตูตำหนัก
“พี่หญิงกับอ๋องอันรักกันด้วยใจจริง ทั้งสองอายุไล่เลี่ยกัน เติบโตมาด้วยกันตั้งแต่เยาว์วัย พี่หญิงเคยกล่าวว่านางจะแต่งกับอ๋องอันเท่านั้น ขอร้องพระองค์โปรดเมตตา ปล่อยนางไปเถิด”
ร่างของฉู่หยุนซีสั่นสะท้านไปทั้งตัว เป็นนาง เป็นฉู่เสวี่ยเอ๋อร์ น้องสาวแสนดีของนาง!
คนที่มองดูนางถูกตัดลิ้นและเอ็น ถูกตอกตรึงไว้บนกำแพงเมืองด้วยรอยยิ้ม
ฉู่เสวี่ยเอ๋อร์ถูกจวินหลิงอวิ๋นจับตัวมาเพื่อช่วยเกลี้ยกล่อมนาง ทว่ากลับลอบยุยงให้นางใช้ความตายข่มขู่
ฉู่เสวี่ยเอ๋อร์กล่าวว่า “องค์รัชทายาทไม่มีทางยอมให้พี่หญิงตาย สถานการณ์ของพี่หญิงในยามนี้ มีเพียงทุ่มสุดกำลังจึงจะหนีจากขุมนรกแห่งนี้ได้!”
ฉู่เสวี่ยเอ๋อร์พูดถูก จวินหลิงอวิ๋นไม่ยอมให้นางตายจริงๆ ส่วนคนที่ยอมให้นางตายอย่างแท้จริงคือฉู่เสวี่ยเอ๋อร์ต่างหาก!
“องค์รัชทายาท สตรีในใต้หล้ามีมากมาย ผู้เลื่อมใสพระองค์ก็มีนับไม่ถ้วน พระองค์ทรงอำนาจเหนือราชสำนัก จะหาสตรีเช่นไรก็ย่อมได้ เหตุใดต้องเหนี่ยวรั้งพี่หญิงไว้ด้วย? หัวใจของนางไม่ได้อยู่ที่พระองค์ เสวี่ยเอ๋อร์ขอร้องพระองค์แทนคนทั้งตระกูลฉู่”
ความเกลียดชังในใจฉู่หยุนซีพลุ่งพล่าน ฉู่เสวี่ยเอ๋อร์ยุยงให้นางฆ่าตัวตายยังไม่พอ บัดนี้ได้ยินความเคลื่อนไหว รู้ว่าองค์รัชทายาทกำลังเดือดดาล จึงมาซ้ำเติมให้ไฟโหมยิ่งกว่าเดิม ทั้งยังคิดดึงคนทั้งตระกูลฉู่มาเป็นเครื่องบูชายัญ!
เดิมทีฉู่เสวี่ยเอ๋อร์เป็นเพียงบุตรีอนุ นางในชาติก่อนช่างน่าสงสารนัก คิดว่าน้องสาวผู้นี้เข้าใจและใส่ใจนางที่สุด จึงอ้อนวอนมารดาให้เพิ่มชื่อฉู่เสวี่ยเอ๋อร์ไว้ในทะเบียนตระกูล
สิ่งใดที่นางมอบให้ได้ก็ล้วนมอบให้อีกฝ่าย จนบุตรีอนุอย่างฉู่เสวี่ยเอ๋อร์ได้ใช้ชีวิตอย่างสูงศักดิ์เช่นบุตรีสายตรง!
ฉู่หยุนซีรู้สึกได้ว่าอุณหภูมิรอบกายลดต่ำลงเรื่อยๆ เมื่อนางเงยหน้าขึ้นก็เห็นบุรุษตรงหน้ามีสีหน้าเหี้ยมเกรียม ประหนึ่งพายุฝนกำลังจะโหมกระหน่ำ
“องค์... องค์รัชทายาท พอจะประทานเสื้อคลุมให้ข้าสักตัวได้หรือไม่?”
นางเอ่ยถามอย่างระมัดระวัง น้ำเสียงสั่นเครือ
“อย่างไร? ทนรอไม่ไหวที่จะไปหาอ๋องอันแล้วหรือ?”
บุรุษบีบคางนาง ลมหายใจอันตรายประชิดเข้ามา
“มะ... ไม่ใช่เพคะ พระองค์อย่าเข้าใจผิด ข้าจะออกไปอธิบายให้ชัดเจน ข้างนอกมีขันทีและนางกำนัล รวมถึงทหารรักษาพระองค์มากมาย ทุกคนได้ยินกันหมด คำนินทานั้นน่ากลัวยิ่ง”
ฉู่หยุนซีรีบอธิบาย นางตัดสินใจแล้วว่าจะจับมือเขาไปชั่วชีวิต จึงไม่อยากให้เขาคิดมากอีก
จวินหลิงอวิ๋นจ้องนางเขม็ง ราวกับกำลังพิจารณาว่าคำพูดนี้เป็นความจริงหรือไม่
“องค์รัชทายาท ขอพระองค์โปรดอย่าแตะต้องพี่หญิง มิเช่นนั้นพี่หญิงจะต้องตายแน่”
ฉู่เสวี่ยเอ๋อร์ยังคงพูดจาเหลวไหลอยู่ด้านนอก นางคิดจะป้ายสีฉู่หยุนซีให้เสื่อมเสียชื่อเสียงว่าเสียพรหมจรรย์ก่อนแต่งงานอย่างสิ้นเชิง!
จวินหลิงอวิ๋นถอดเสื้อคลุมตัวนอกของตน สวมให้ฉู่หยุนซีอย่างมิดชิด ทั้งยังตั้งปกเสื้อขึ้น บดบังรอยแผลสะดุดตาบนลำคอขาวผ่องของนาง
ฉู่หยุนซีดึงเสื้อคลุมให้กระชับ ดวงตาเต็มไปด้วยความซาบซึ้ง
“ขอบพระทัยองค์รัชทายาท”
ฉู่เสวี่ยเอ๋อร์กำลังจะตะโกนอีกครั้ง ประตูตำหนักก็ส่งเสียงเอี๊ยดอ๊าดก่อนเปิดออก จวินหลิงอวิ๋นกับฉู่หยุนซีก้าวออกมายืนเคียงกัน
บนกายฉู่หยุนซียังคลุมเสื้อคลุมยาวสีดำสนิทลายมังกร ลายมังกรอันสูงศักดิ์เช่นนี้ นอกจากองค์รัชทายาทแล้ว ยังจะมีผู้ใดกล้าสวมอีก?
แววริษยาชิงชังวาบผ่านดวงตาของฉู่เสวี่ยเอ๋อร์