เวลาผ่านไป 3 ชั่วโมง
เฉินเย่ลากร่างที่อ่อนล้าปีนขึ้นไปบนลานหินที่ลื่นเปียก
ถุงตาข่ายป่านใบใหญ่ 3 ใบที่ผูกไว้ตรงเอวถูกยัดจนพองกลม ปลิงทะเลหนามสีดำเบียดอัดกันแน่น หนามเนื้อแต่ละอันโผล่พ้นช่องตาข่ายออกมา
เฉินเย่แก้เชือกตาข่าย แล้วเทของที่จับได้ทั้งหมดลงในถังไม้ใบใหญ่ 2 ใบที่เตรียมไว้ริมฝั่ง
ปลิงทะเลสีน้ำตาลดำกองพะเนินสูงราวกับภูเขาลูกเล็ก ๆ แทบจะล้นขอบห่วงเหล็กของถัง
ปลิงทะเลไม่กี่ตัวที่อยู่บนสุดหนักถึง 400 กรัม เนื้อสีม่วงดำมันวาวสะท้อนแสงแดด
ปลิงทะเลหนามน้ำลึกชั้นดีเต็มถังถึง 2 ใบ!
เฉินต้าไห่หิ้วถังไม้ของตัวเองเข้ามา ข้างในมีปลิงทะเลหนามขนาดกลางหนักราว 100–150 กรัมอยู่เกินครึ่งถัง
กระสอบป่านด้านหลังของจ้าวเต๋อจู้ก็พองตุงเช่นกัน น่าจะหนักประมาณ 6–6.5 กิโลกรัม
น้ำทะเลซัดขึ้นมาบนโขดหิน กระเซ็นโดนเท้าของทั้งสามคน
จ้าวเต๋อจู้มองถังกับกระสอบที่เต็มแน่น แล้วปาดเหงื่อบนหน้า “รวยแล้ว... ถ้าขนไปตำหนักสุริยันจันทราได้ เถ้าแก่จ้าวคงตาแทบถลนแน่”
เฉินต้าไห่กำหูถังไม้ทั้งสองข้างแน่น กล้ามแขนปูดขึ้นมา “น้ำขึ้นแล้ว ถ้าไม่รีบไป ทางเลียบหาดหินจะถูกน้ำท่วม ถอนตัว!”
เฉินเย่ก้มลง ยกถังไม้หนักอึ้งขึ้นมาข้างละใบ แล้วก้าวเดินอย่างมั่นคง
ทั้งสามเหยียบหินบะซอลต์ที่ค่อย ๆ จมอยู่ใต้น้ำ เดินเร่งฝีเท้าเรียงกันมุ่งหน้าไปทางหมู่บ้านซาผู่
จ้าวเต๋อจู้มองคลื่นที่ซัดกระแทกเรือพัง ๆ ตรงท่าเรือเก่า แล้วระหว่างเดินก็คิดอะไรขึ้นมาได้
เขาสูดจมูก ก่อนเร่งฝีเท้าตามไปเดินข้างเฉินต้าไห่