หัวใจของพ่อเฒ่าเฉินค่อยโล่งขึ้นมาบ้าง ฝีเท้าก็เบาสบายขึ้นด้วย
กว่าครึ่งชั่วโมงต่อมา กำแพงดินของบ้านเก่าก็ปรากฏขึ้นที่ปลายสายตา
เฉินเย่เปิดประตูรถ พอก้าวเข้าไปในลานบ้านของตระกูลเฉิน ก็ได้กลิ่นคาวเลือดสนิมฉุนจมูก
บนขั้นบันไดหินหน้าห้องโถง มารดาของเขา จางซิ่วเหมย กำลังนั่งขดตัวอยู่บนม้านั่งไม้เตี้ย
ศีรษะของเธอพันผ้าก๊อซสีขาวหยาบไว้เกือบครึ่งวง เลือดสดซึมออกมาตามขอบผ้า หยดลงบนปกเสื้อสีน้ำเงินเก่าซีดที่ซักจนสีตก
เฉินสี่เอ๋อร์วัยสี่ขวบนั่งยองอยู่ข้างพื้นดิน ใช้มือเล็กทั้งสองข้างเช็ดน้ำตา ร้องไห้จนแทบหายใจไม่ทัน
“แม่!”
ไป๋ซิ่วฉินถือกะละมังน้ำอุ่นที่มีไอลอยกรุ่น วิ่งรีบร้อนออกมาจากห้องครัว
เสื้อผ้าฝ้ายแขนสั้นที่เธอสวมเปียกชุ่มไปด้วยเหงื่อ แนบติดแผ่นหลังและเอวบาง หน้าอกกระเพื่อมขึ้นลง
เธอก้มลงเช็ดบาดแผลบนหน้าผากให้จางซิ่วเหมย ขากางเกงหลวม ๆ รั้งตึงตรงข้อพับ เผยให้เห็นผิวขาวเนียนช่วงหนึ่ง
มือจับรถเข็นในมือเฉินต้าไห่หลุดกระแทกพื้นดังปั้ก
เขาก้าวพรวดไปถึงขั้นบันได คว้าไหล่จางซิ่วเหมยไว้ทันที “ซิ่วเหมย! นี่มันเกิดอะไรขึ้น?!”
เฉินเย่ก้าวตามเข้าไปนั่งยองตรงหน้ามารดา ยื่นมือไปตรวจดูบาดแผลที่พันผ้าก๊อซไว้
แผลอยู่เหนือขมับ เนื้อฉีกพลิก เลือดไหลจากจอนลงมาถึงคาง
จางซิ่วเหมยรีบยกมือขึ้น ใช้หลังมือหยาบกร้านปิดบังแผล
“ไม่เป็นอะไรมากหรอก” เธอหลบสายตาของพ่อลูก “เมื่อกี้ไปตักน้ำที่แปลงผักส่วนตัว แล้วลื่นล้ม หน้าผากไปกระแทกขอบร่องน้ำ”