หวงเสวี่ยอู๋ยังไม่ทันได้ตั้งตัว ทั้งร่างก็ถูกกระชากจนเท้าลอยจากพื้น ก่อนหน้าผากจะกระแทกเข้ากับกำแพงดินอย่างแรง
โครม!
ฝุ่นจากกำแพงร่วงกราวลงมา มือทั้งสองข้างของหวงเสวี่ยอู๋ปัดป่ายไปมาอย่างสะเปะสะปะ
“แกกล้าทำร้ายฉันเหรอ? ฉันเป็นเจ้าหน้าที่คอมมูน!”
เฉินเย่กระชากผมเขา ดึงร่างออกจากกำแพง “เป็นเจ้าหน้าที่คอมมูนแล้วจะบังคับให้ผู้หญิงนอนด้วยได้หรือไง?”
“เป็นเจ้าหน้าที่คอมมูนแล้วจะออกใบปรับมั่ว ๆ รีดไถพ่อค้าแม่ค้าได้หรือไง?”
น้ำบนใบหน้าของหวงเสวี่ยอู๋ยังไม่ทันแห้ง ฝุ่นดินก็เปรอะเต็มหน้าผากเสียแล้ว
“เฉินเย่ หยุดนะ!”
ตู้หยู่เจินรีบก้าวเข้ามาสองก้าว “อย่าทำให้ตัวเองเดือดร้อนเพราะฉันเลย!”
เฉินเย่หันกลับไปมองเธอ
“เมื่อกี้มันบังคับเธอยังไง?”
ตู้หยู่เจินอ้าปาก แต่กลับพูดไม่ออกในทันที
เฉินเย่มองดวงตาแดงก่ำของเธอ แล้วเพิ่มแรงที่มือ ดันเขาไปข้างหน้าอีกนิด
ใบหน้าของหวงเสวี่ยอู๋กระแทกกำแพงดินซ้ำ มุมปากแตกทันที
“ฉันถามว่าเมื่อกี้มันบังคับเธอยังไง?”
“ฉันไม่ได้...”
หวงเสวี่ยอู๋เพิ่งจะอ้าปากแก้ตัว หมัดของเฉินเย่ก็ซัดเข้าใส่แล้ว
หมัดเฉียดมุมปากเขา ก่อนร่างของหวงเสวี่ยอู๋จะกระแทกโต๊ะจากด้านข้าง
เขากุมปากย่อตัวลง เลือดไหลซึมผ่านง่ามนิ้วลงมา
เฉินเย่ก้มลงเก็บใบปรับขึ้นมา กวาดตามองตัวหนังสือบนนั้น
“ทิ้งขยะไม่เป็นที่ ทำให้ถนนสกปรก”
“ค่าปรับ 80 หยวน พูดออกมาได้ง่าย ๆ เลยนะ”
หวงเสวี่ยอู๋หดตัวถอย “แก...อย่าทำบ้า ๆ นะ!”