บันไดไม้ขึ้นชั้นสองส่งเสียงเอี๊ยดอ๊าดดังลั่นเมื่อมีคนเหยียบย่ำ
หลิวไล่จื่อที่ล้มอยู่บนพื้นอิฐเขียวชันตัวลุกขึ้น แล้วเอื้อมมือผลักเฉินเปียว
“รีบตามไปสิ!” หลิวไล่จื่อกดเสียงต่ำ พลางกดฝ่ามือลง “ข้างบนนั่งกันแต่พวกผู้นำใหญ่ ๆ ถ้าปล่อยให้เขาไปรบกวนแขกผู้มีเกียรติ พวกเราสองคนได้ซวยแน่!”
เฉินเปียวก้าวฉับ ๆ เตรียมพุ่งขึ้นบันได
เฉินต้าไห่โผเข้ามาจากข้างบันไดร้านอาหาร มือหยาบกร้านที่เต็มไปด้วยรอยด้านทั้งสองข้างคว้าชายเสื้อเฉินเปียวไว้แน่น
“หัวหน้าเฉิน เด็กมันไม่รู้กฎ อย่าลงมือทำร้ายคนเลยนะ!”
“ไสหัวไป!”
เฉินเปียวสะบัดมือผลักไหล่เฉินต้าไห่ แล้วก้าวพรวดขึ้นบันไดไปชั้นสอง
ทางเดินชั้นสองปูพรมแดงไว้ผืนหนึ่ง
พนักงานเสิร์ฟที่ถือถาดชาทองแดงเดินเร็ว ๆ ตรงเข้ามา ยื่นมือจะขวางไว้
เฉินเย่เบี่ยงตัวหลบไปครึ่งก้าว
ประตูห้องรับรองตรงกลางด้านหน้าเปิดแง้มอยู่
กลิ่นสุราหมาวไถอ่อน ๆ ลอยออกมาจากข้างใน
เฉินเย่ไม่หยุดฝีเท้า ยกศอกดันบานประตูไม้เปิดออก ก่อนยืนมั่นคงอยู่ตรงธรณีประตู เขาชูหอยเป๋าฮื้อสดตัวใหญ่สองตัวสีเขียวคล้ำในมือขึ้นระดับอก
“เฉินเย่ ชาวประมงหมู่บ้านซาผู่ เอาหอยเป๋าฮื้อสดจากทะเลลึกที่เพิ่งขึ้นจากน้ำมามอบให้ผู้นำทุกท่านครับ!”
ข้างโต๊ะกลมใหญ่มีคนนั่งอยู่ห้าคน
คนที่นั่งตำแหน่งแขกคือนายอำเภอโจว ส่วนตำแหน่งประธานคือเจ้าหน้าที่จางจากคณะกรรมการเขต
จ้าวเซียนเหวิน ผู้รับเหมาบริหารร้านอาหาร ยืนถือแก้วสุรา กำลังยกดื่มคารวะ
เมื่อบานประตูถูกผลักเปิดกะทันหัน จ้าวเซียนเหวินก็วางแก้วลงบนโต๊ะ