ยุค 80: หาของทะเลก็หาสิ แล้วที่ว่าจะเลี้ยงสามคนนี่หมายความว่าไง?

ตอนที่ 8 ยุคสมัย: ไปหาของทะเลก็ไปสิ แล้วทำไมต้องเลี้ยงตั้งสามคน?

6 นาที· 1.5K คำ

บันไดไม้ขึ้นชั้นสองส่งเสียงเอี๊ยดอ๊าดดังลั่นเมื่อมีคนเหยียบย่ำ

หลิวไล่จื่อที่ล้มอยู่บนพื้นอิฐเขียวชันตัวลุกขึ้น แล้วเอื้อมมือผลักเฉินเปียว

“รีบตามไปสิ!” หลิวไล่จื่อกดเสียงต่ำ พลางกดฝ่ามือลง “ข้างบนนั่งกันแต่พวกผู้นำใหญ่ ๆ ถ้าปล่อยให้เขาไปรบกวนแขกผู้มีเกียรติ พวกเราสองคนได้ซวยแน่!”

เฉินเปียวก้าวฉับ ๆ เตรียมพุ่งขึ้นบันได

เฉินต้าไห่โผเข้ามาจากข้างบันไดร้านอาหาร มือหยาบกร้านที่เต็มไปด้วยรอยด้านทั้งสองข้างคว้าชายเสื้อเฉินเปียวไว้แน่น

“หัวหน้าเฉิน เด็กมันไม่รู้กฎ อย่าลงมือทำร้ายคนเลยนะ!”

“ไสหัวไป!”

เฉินเปียวสะบัดมือผลักไหล่เฉินต้าไห่ แล้วก้าวพรวดขึ้นบันไดไปชั้นสอง

ทางเดินชั้นสองปูพรมแดงไว้ผืนหนึ่ง

พนักงานเสิร์ฟที่ถือถาดชาทองแดงเดินเร็ว ๆ ตรงเข้ามา ยื่นมือจะขวางไว้

เฉินเย่เบี่ยงตัวหลบไปครึ่งก้าว

ประตูห้องรับรองตรงกลางด้านหน้าเปิดแง้มอยู่

กลิ่นสุราหมาวไถอ่อน ๆ ลอยออกมาจากข้างใน

เฉินเย่ไม่หยุดฝีเท้า ยกศอกดันบานประตูไม้เปิดออก ก่อนยืนมั่นคงอยู่ตรงธรณีประตู เขาชูหอยเป๋าฮื้อสดตัวใหญ่สองตัวสีเขียวคล้ำในมือขึ้นระดับอก

“เฉินเย่ ชาวประมงหมู่บ้านซาผู่ เอาหอยเป๋าฮื้อสดจากทะเลลึกที่เพิ่งขึ้นจากน้ำมามอบให้ผู้นำทุกท่านครับ!”

ข้างโต๊ะกลมใหญ่มีคนนั่งอยู่ห้าคน

คนที่นั่งตำแหน่งแขกคือนายอำเภอโจว ส่วนตำแหน่งประธานคือเจ้าหน้าที่จางจากคณะกรรมการเขต

จ้าวเซียนเหวิน ผู้รับเหมาบริหารร้านอาหาร ยืนถือแก้วสุรา กำลังยกดื่มคารวะ

เมื่อบานประตูถูกผลักเปิดกะทันหัน จ้าวเซียนเหวินก็วางแก้วลงบนโต๊ะ

เข้าสู่ระบบเพื่ออ่านต่อ

5 ตอนแรกของทุกเรื่องอ่านฟรีไม่ต้องเข้าสู่ระบบ

สมัครครั้งแรก ทดลอง VIP ฟรี อ่านฟรีทุกเรื่อง พร้อม 10 Bao และเก็บประวัติการอ่านข้ามอุปกรณ์

ดันขึ้นเพื่อไปตอนถัดไป