เฉินเย่เร่งฝีเท้าอีกสองก้าวไปหาเฉินต้าไห่
“พ่อ แค่ร่างกายแข็งแรงพอ ออกทะเลทอดแหสักผืน ต่อให้จับได้แค่ปลาเล็กปลาน้อยกับกุ้งฝอย ก็ยังหาเงินได้หลายสิบหยวน”
“ครอบครัวเราประหยัดจนแทบไม่เหลือจะกิน จะเก็บเงินยังไงก็ไม่มีทางสร้างบ้านอิฐหรือซื้อเรือลำใหญ่ได้หรอก”
เฉินต้าไห่ก้มมองหลุมโคลนใต้เท้า ก่อนจะเดินอ้อมแอ่งน้ำไป
“เมื่อวานกัวต้าโหยวกลืนชาร้อนทั้งชามต่อหน้าทุกคน คิ้วยังไม่ขมวดสักนิด”
“พ่อทุบหม้อบ้านพวกนั้นก็ไม่ผิดหรอก แต่ตาแก่นั่นไม่มีทางกลืนความแค้นนี้ลงไปได้แน่ ไม่รู้เมื่อไหร่จะลอบกัดเราเข้าให้”
เฉินเย่ก้าวข้ามแอ่งน้ำไปยังทางดินที่ราบเรียบ
“รับมือกับคนหน้าด้านอย่างตระกูลกัว ถอยให้ครึ่งก้าว พวกนั้นก็ได้ใจแล้ว”
“ต้องอัดให้กลัวจนขวัญหนีสักครั้ง ให้รู้ว่าถ้ายื่นมือมาอีก แขนขาก็ได้หักแน่ ทีนี้ก็ไม่กล้ากำเริบอีก”
เฉินต้าไห่ฮึดฮัด ไม่เถียงกับเขาต่อ มือถือไม้พายเดินฉับ ๆ ไปข้างหน้า
เดินผ่านดงกกข้างชายหาด ท่าเรือเก่าก็อยู่ตรงหน้า
หลังน้ำลงไปครึ่งหนึ่ง ผืนทะเลก็มีหมอกขาวยามเช้าปกคลุมเป็นชั้น
หน้าแนวหาดหินมีการจุดตะเกียงกันลมไว้แล้ว
เรือไม้สามลำจอดอยู่สองฝั่งทางน้ำ ชาวประมงที่ตื่นเช้าหลายคนกำลังเดินบนสะพานไม้ ขนเชือกป่านเส้นหนาเข้าไปในท้องเรือ
พอเห็นพ่อลูกตระกูลเฉินเดินมา เหอเหล่าอู่ก็รีบลุกขึ้น
“ลุงเฉิน เสี่ยวเย่ จะพาฉันไปทอดแหด้วยไหม?”