ยุค 80: หาของทะเลก็หาสิ แล้วที่ว่าจะเลี้ยงสามคนนี่หมายความว่าไง?

ตอนที่ 25 ยุคสมัย: ออกทะเลก็ออกทะเลสิ จะเลี้ยงสามคนอะไรของนาย?

6 นาที· 1.3K คำ

เฉินเย่เร่งฝีเท้าอีกสองก้าวไปหาเฉินต้าไห่

“พ่อ แค่ร่างกายแข็งแรงพอ ออกทะเลทอดแหสักผืน ต่อให้จับได้แค่ปลาเล็กปลาน้อยกับกุ้งฝอย ก็ยังหาเงินได้หลายสิบหยวน”

“ครอบครัวเราประหยัดจนแทบไม่เหลือจะกิน จะเก็บเงินยังไงก็ไม่มีทางสร้างบ้านอิฐหรือซื้อเรือลำใหญ่ได้หรอก”

เฉินต้าไห่ก้มมองหลุมโคลนใต้เท้า ก่อนจะเดินอ้อมแอ่งน้ำไป

“เมื่อวานกัวต้าโหยวกลืนชาร้อนทั้งชามต่อหน้าทุกคน คิ้วยังไม่ขมวดสักนิด”

“พ่อทุบหม้อบ้านพวกนั้นก็ไม่ผิดหรอก แต่ตาแก่นั่นไม่มีทางกลืนความแค้นนี้ลงไปได้แน่ ไม่รู้เมื่อไหร่จะลอบกัดเราเข้าให้”

เฉินเย่ก้าวข้ามแอ่งน้ำไปยังทางดินที่ราบเรียบ

“รับมือกับคนหน้าด้านอย่างตระกูลกัว ถอยให้ครึ่งก้าว พวกนั้นก็ได้ใจแล้ว”

“ต้องอัดให้กลัวจนขวัญหนีสักครั้ง ให้รู้ว่าถ้ายื่นมือมาอีก แขนขาก็ได้หักแน่ ทีนี้ก็ไม่กล้ากำเริบอีก”

เฉินต้าไห่ฮึดฮัด ไม่เถียงกับเขาต่อ มือถือไม้พายเดินฉับ ๆ ไปข้างหน้า

เดินผ่านดงกกข้างชายหาด ท่าเรือเก่าก็อยู่ตรงหน้า

หลังน้ำลงไปครึ่งหนึ่ง ผืนทะเลก็มีหมอกขาวยามเช้าปกคลุมเป็นชั้น

หน้าแนวหาดหินมีการจุดตะเกียงกันลมไว้แล้ว

เรือไม้สามลำจอดอยู่สองฝั่งทางน้ำ ชาวประมงที่ตื่นเช้าหลายคนกำลังเดินบนสะพานไม้ ขนเชือกป่านเส้นหนาเข้าไปในท้องเรือ

พอเห็นพ่อลูกตระกูลเฉินเดินมา เหอเหล่าอู่ก็รีบลุกขึ้น

“ลุงเฉิน เสี่ยวเย่ จะพาฉันไปทอดแหด้วยไหม?”

เข้าสู่ระบบเพื่ออ่านต่อ

5 ตอนแรกของทุกเรื่องอ่านฟรีไม่ต้องเข้าสู่ระบบ

สมัครครั้งแรก ทดลอง VIP ฟรี อ่านฟรีทุกเรื่อง พร้อม 10 Bao และเก็บประวัติการอ่านข้ามอุปกรณ์

ดันขึ้นเพื่อไปตอนถัดไป