เฉินต้าไห่ขยับมือทั้งสองสลับขึ้นลงอย่างรวดเร็ว สิ่วเหล็กกระทบหินส่งเสียงใสกังวาน
ทุกครั้งที่แซะเนื้ออวบอิ่มออกมาได้ชิ้นหนึ่ง เขาก็วางลงในเข่งไม้ไผ่ข้างตัว เข่งที่เคยว่างเปล่าค่อย ๆ ถูกเปลือกแข็งสีเขียวคล้ำจนเต็มพูน กระทั่งกองสูงเป็นยอดแหลม
ดวงอาทิตย์ค่อย ๆ เคลื่อนขึ้นสู่กลางฟ้า
หมอกยามเช้าเหนือผืนน้ำทะเลสลายไปจนหมด แสงแดดร้อนแรงและแห้งผาก
เฉินเย่ใช้มือทั้งสองยันกราบเรือที่เปียกลื่น ก่อนปีนกลับขึ้นมาบนเรือ
เขาเทหอยเป๋าฮื้อสองหัวตัวใหญ่จากถุงตาข่ายลงก้นถังไม้
สาหร่ายทะเลหนาที่รองอยู่ด้านล่างกับน้ำแข็งบดถูกน้ำทะเลซึมจนชุ่ม หอยเป๋าฮื้อตัวมหึมาหลายสิบตัวกองซ้อนกันอยู่บนนั้น ส่วนเท้าหอยหดเข้าหากันตามสัญชาตญาณ สะท้อนแสงเย็นชื้นวาววับ
ถังไม้ใบใหญ่สำหรับแช่น้ำลึกทั้งสามใบเต็มจนล้นแล้ว เข่งไม้ไผ่ใบใหญ่สองใบข้าง ๆ ก็ใส่จนพูน
เฉินต้าไห่เดินลุยน้ำทะเลกลับมาข้างเรือ หยิบผ้าขนหนูที่คล้องคอขึ้นมาเช็ดคอ
เขาก้มมองของที่จับได้เต็มท้องเรือ ก่อนหันไปมองเขตน้ำลึกที่อยู่ไกลออกไป
“เสี่ยวเย่ ใต้หน้าผาด้านโน้นเหมือนจะยังมีอะไรเคลื่อนไหวอยู่ แวะไปทอดอวนอีกสักรอบไหม?”
เฉินเย่เรียกแผนที่ทะเลในหัวขึ้นมาดู
จุดแสงสีทองในอ่าวกำบังลมแห่งนี้หายไปหมดแล้ว
ถ้าไปต่อก็ต้องอ้อมโค้งผาผีสายน้ำ เข้าเขตโขดหินใต้น้ำด้านหลังเขาที่คลื่นลมแรง ใต้ทะเลเต็มไปด้วยกระแสน้ำวน
เฉินเย่ส่ายหน้า “ไม่ไปแล้ว เลิกงาน”
เฉินต้าไห่ยังเสียดายอยู่บ้าง “แดดยังไม่คล้อยเลย จับเพิ่มอีกครึ่งเข่งก็น่าจะขายได้เงินอีกสิบกว่าหยวนนะ”