เฉินต้าไห่คว้าสายอวนป่านไปจากมือเฉินเย่ทันที “ฉันจะให้ก็ให้เอง!”
“ได้ พ่อว่าไงผมก็ว่าตามนั้น”
เฉินต้าไห่ก้มมองตาอวนที่พันกันยุ่งเหยิง บ่นพึมพำไม่หยุด “มือไม้เก้งก้างเหมือนเป็ดขนาดนี้ แค่อวนยังจัดให้เข้าที่ไม่ได้ ไม่รู้จริง ๆ ว่าเมื่อวานแกจับปลาหวงฮวาใหญ่ขึ้นมาได้ยังไง”
“หลบไป ดูฉันทอดอวนให้ดี”
มือใหญ่ที่เต็มไปด้วยหนังด้านของเฉินต้าไห่สะบัดสายอวนป่านเบา ๆ เชือกที่พันกันอยู่ก็คลี่ออกทันที
เขาก้มตัว ใช้เท้าข้างหนึ่งเหยียบกราบเรือที่เปียกลื่น แล้วเอนตัวไปด้านหลังเล็กน้อย
“ดูให้ดี!”
เฉินต้าไห่ชี้ไปยังน้ำวนบนผิวน้ำ พลางพูดเสียงเข้ม “ตรงที่น้ำลึกกับน้ำตื้นมาบรรจบกัน กระแสน้ำไหลไปทางตะวันออก ทุ่นก็ต้องเหวี่ยงไปทางตะวันตก”
“ทอดอวนสวนกระแสน้ำ พอฝูงปลาว่ายตามน้ำมา ก็จะชนตาอวนเข้าเต็ม ๆ หนีไปไม่ได้สักตัว!”
พูดจบ แขนกำยำก็เหวี่ยงออกไปอย่างแรง
อวนติดตาที่เก่าขาดแผ่ออกกลางอากาศราวกับพุ่มหญ้าสีเทาขาว ก่อนจะตกลงบนผิวน้ำทะเลดังซ่า
ตะกั่วถ่วงอวนลากส่วนล่างให้จมลงสู่ทะเลสีเขียวคล้ำอย่างรวดเร็ว
ทุ่นไม้สีดำเรียงเป็นแถวยาว ลอยขึ้นลงตามยอดคลื่นจนกลายเป็นเส้นโค้งคดเคี้ยว
เฉินเย่ยืนอยู่หัวเรือ แอบนับถืออยู่ในใจ
สมกับเป็นพ่อจริง ๆ ฝีมือกับประสบการณ์ในการทอดอวนแม่นยำขนาดนี้ ไม่ได้โม้เลยสักนิด
ลมทะเลพัดเอื่อย ๆ
ผ่านไปราวหนึ่งเค่อ ทุ่นไม้สีดำที่ลอยอยู่บนผิวน้ำก็จมหายลงไปอย่างฉับพลัน
จากนั้นทุ่นทั้งแถวก็สั่นไหวไปมา ราวกับมีอะไรบางอย่างดึงเอาไว้