พริบตาเดียว เรือไม้สามสี่ลำก็พายออกจากอ่าวไปตามกระแสน้ำที่กำลังลดลง
หลังจากจัดสรรที่ทำกินให้แต่ละครัวเรือนแล้ว ไม่มีใครยอมเสียแต้มแรงงานกับเสบียงของบ้านตัวเองไปจัดการเรื่องยุ่ง ๆ ของคนอื่น
ชายหาดหินเงียบเหงาวังเวง
ตอนที่เฉินต้าไห่ร้อนใจจนหน้าแดงก่ำ ใกล้จะทรุดลงไปในน้ำ ก็มีเสียงฝีเท้าหนักแน่นดังมาจากฝั่ง
“พี่เฉิน ไม่ต้องกังวล พวกเรามาแล้ว!”
ลุงจิ่ว ชายโสดวัยชราคนหนึ่งในหมู่บ้าน พับขากางเกงขึ้นแล้วกระโดดลงไปในน้ำทะเลเย็นเฉียบเป็นคนแรก
ตามมาด้วยจางเถี่ยจู้ หลี่ต้าขุย ลุงซุน และจ้าวมู่เซิง
ชาวประมงชราห้าคน ใบหน้าเต็มไปด้วยรอยเหี่ยวย่น ต่างพากันลุยน้ำทะเลที่ลึกถึงต้นขาเข้ามา
ไม่มีใครพูดอะไรให้มากความ มือใหญ่ห้าคู่ที่เต็มไปด้วยรอยด้านจับกราบเรือลำเล็กของตระกูลเฉินไว้แน่น
“หนึ่ง สอง ยก!”
เฉินเย่กับจ้าวเต๋อจู้ก็จับเชือกป่านที่หัวเรือไว้แน่นเช่นกัน โคลนเละใต้ฝ่าเท้าถูกเหยียบจนกลายเป็นน้ำสีดำ
ทุกคนช่วยกันลากเรือไม้เก่าที่แช่น้ำทะเลจนอ่อนเปื่อยจากบริเวณน้ำลึกขึ้นไปยังชายหาดหินที่สูงกว่า
ท้องเรือกระแทกเข้ากับก้อนหิน แล้วเรือก็ขึ้นฝั่งได้อย่างมั่นคง
ลุงจิ่วเช็ดน้ำทะเลบนหน้า “พี่เฉิน เรียบร้อยแล้ว พวกเราต้องออกทะเลกันต่อ”
พูดจบก็ปล่อยขากางเกงลง แล้วหันหลังเดินจากไป
“ขอบคุณพวกคุณมาก ขอบคุณจริง ๆ!”
ดวงตาของเฉินต้าไห่ร้อนผ่าว เขาประนมมือก้มคำนับซ้ำแล้วซ้ำเล่า
เฉินเย่มองอยู่ข้าง ๆ ไม่พูดอะไร เพียงมองตามแผ่นหลังของผู้อาวุโสทั้งห้าที่กำลังจากไป
ลุงจิ่ว จางเถี่ยจู้ หลี่ต้าขุย ลุงซุน จ้าวมู่เซิง