ยุค 80: หาของทะเลก็หาสิ แล้วที่ว่าจะเลี้ยงสามคนนี่หมายความว่าไง?

ตอนที่ 26 ยุคสมัย: ออกหาของทะเลก็ออกไปสิ จะเลี้ยงสามคนอะไรล่ะ

7 นาที· 1.5K คำ

พริบตาเดียว เรือไม้สามสี่ลำก็พายออกจากอ่าวไปตามกระแสน้ำที่กำลังลดลง

หลังจากจัดสรรที่ทำกินให้แต่ละครัวเรือนแล้ว ไม่มีใครยอมเสียแต้มแรงงานกับเสบียงของบ้านตัวเองไปจัดการเรื่องยุ่ง ๆ ของคนอื่น

ชายหาดหินเงียบเหงาวังเวง

ตอนที่เฉินต้าไห่ร้อนใจจนหน้าแดงก่ำ ใกล้จะทรุดลงไปในน้ำ ก็มีเสียงฝีเท้าหนักแน่นดังมาจากฝั่ง

“พี่เฉิน ไม่ต้องกังวล พวกเรามาแล้ว!”

ลุงจิ่ว ชายโสดวัยชราคนหนึ่งในหมู่บ้าน พับขากางเกงขึ้นแล้วกระโดดลงไปในน้ำทะเลเย็นเฉียบเป็นคนแรก

ตามมาด้วยจางเถี่ยจู้ หลี่ต้าขุย ลุงซุน และจ้าวมู่เซิง

ชาวประมงชราห้าคน ใบหน้าเต็มไปด้วยรอยเหี่ยวย่น ต่างพากันลุยน้ำทะเลที่ลึกถึงต้นขาเข้ามา

ไม่มีใครพูดอะไรให้มากความ มือใหญ่ห้าคู่ที่เต็มไปด้วยรอยด้านจับกราบเรือลำเล็กของตระกูลเฉินไว้แน่น

“หนึ่ง สอง ยก!”

เฉินเย่กับจ้าวเต๋อจู้ก็จับเชือกป่านที่หัวเรือไว้แน่นเช่นกัน โคลนเละใต้ฝ่าเท้าถูกเหยียบจนกลายเป็นน้ำสีดำ

ทุกคนช่วยกันลากเรือไม้เก่าที่แช่น้ำทะเลจนอ่อนเปื่อยจากบริเวณน้ำลึกขึ้นไปยังชายหาดหินที่สูงกว่า

ท้องเรือกระแทกเข้ากับก้อนหิน แล้วเรือก็ขึ้นฝั่งได้อย่างมั่นคง

ลุงจิ่วเช็ดน้ำทะเลบนหน้า “พี่เฉิน เรียบร้อยแล้ว พวกเราต้องออกทะเลกันต่อ”

พูดจบก็ปล่อยขากางเกงลง แล้วหันหลังเดินจากไป

“ขอบคุณพวกคุณมาก ขอบคุณจริง ๆ!”

ดวงตาของเฉินต้าไห่ร้อนผ่าว เขาประนมมือก้มคำนับซ้ำแล้วซ้ำเล่า

เฉินเย่มองอยู่ข้าง ๆ ไม่พูดอะไร เพียงมองตามแผ่นหลังของผู้อาวุโสทั้งห้าที่กำลังจากไป

ลุงจิ่ว จางเถี่ยจู้ หลี่ต้าขุย ลุงซุน จ้าวมู่เซิง

เข้าสู่ระบบเพื่ออ่านต่อ

5 ตอนแรกของทุกเรื่องอ่านฟรีไม่ต้องเข้าสู่ระบบ

สมัครครั้งแรก ทดลอง VIP ฟรี อ่านฟรีทุกเรื่อง พร้อม 10 Bao และเก็บประวัติการอ่านข้ามอุปกรณ์

ดันขึ้นเพื่อไปตอนถัดไป