r /> &เฉินเย่กล่าวขอบคุณจ้าวเซียนเหวิน ก่อนลากรถเข็นพาถุงปลาตัวเล็กสองถุงเลี้ยวเข้าไปในตรอกเล็กทางตะวันออก
ลึกเข้าไปในตรอกมีกลิ่นหอมเข้มข้นของน้ำซุปก๋วยเตี๋ยวลอยมา
หน้าร้านบะหมี่อวี้เจินมีโต๊ะไม้สี่เหลี่ยมวางอยู่สี่ตัว ทุกที่นั่งเต็มหมด
คนงานจากโรงอิฐของหน่วยงานส่วนกลางหลายคนกำลังก้มหน้าซดบะหมี่จากชามกระเบื้องเขียวใบใหญ่ บนหน้าผากมีเหงื่อผุดเต็มไปหมด
ตู้หยู่เจินสวมเสื้อผ้าฝ้ายพื้นขาวลายดอกไม้สีน้ำเงินที่เก่าไปบ้างแล้ว คาดผ้ากันเปื้อนสีน้ำเงินเข้มไว้ที่เอว
อากาศร้อน แถมยังต้องยืนหน้าเตาที่มีเปลวไฟแผดเผา เสื้อผ้าฝ้ายนั้นจึงเปียกชุ่มไปด้วยเหงื่อแนบติดแผ่นหลังและเอว เผยให้เห็นเอวคอดกับส่วนโค้งเว้าที่ผายขึ้นอย่างชัดเจน
ผมยาวมวยไว้ด้านหลัง มีปอยผมเปียกชื้นสองสามเส้นแนบติดอยู่ข้างลำคอขาวผ่อง
ตู้หยู่เจินถือ ตะเกียบไม้ยาวไว้ในมือ ใช้ช้อนเส้นบะหมี่เส้นเล็กจากหม้อน้ำเดือดอย่างคล่องแคล่ว
จากนั้นก็ตักน้ำซุปปลาร้อนฉ่าราดลงบนเส้น แล้วโรยต้นหอมซอยหยิบหนึ่งไว้ด้านบน
“บะหมี่น้ำซุปปลามาแล้วค่ะ เชิญกินให้อร่อย!”
ตู้หยู่เจินยกชามบะหมี่ไปวางบนโต๊ะ แล้วยกแขนเสื้อขึ้นเช็ดเหงื่อที่คาง
พอเงยหน้าขึ้น เธอก็เห็นเฉินเย่กับเฉินต้าไห่จอดรถเข็นไว้นอกร้าน
ตู้หยู่เจินชะงักฝีเท้า วางชามลงแล้วรีบเดินออกมาต้อนรับ
“คุณลุงเฉิน ทำไมถึงมาด้วยล่ะคะ?”
เธอเข้าไปรับผ้าขนหนูเปล่าจากมือเฉินต้าไห่ แล้วลากม้านั่งยาวสองตัวเข้ามา “อากาศร้อนขนาดนี้ นั่งพักดื่มชาสักหน่อยเถอะค่ะ”
เฉินต้าไห่โบกมือ “ไม่ต้องหรอก เสี่ยวเย่ยืนกรานจะเอาปลาพวกนี้มาให้เธอ”