ใบหน้าของหลิวไล่จื่อยังมีรอยฟกช้ำเขียวช้ำที่ยังจางไม่หมดจากเมื่อคืน เขากวาดตามองเฉินเย่ด้วยสายตาเย็นชา
เขาหยุดห่างจากหัวเรือไปสามก้าว ก่อนจะหัวเราะเยาะ «เหอเหล่าอู่ นายให้เงิน 5 หยวนก็นับว่าใจดีแล้ว»
«ปลาพวกนี้มีแต่ปลาเบ็ดเตล็ดเน่า ๆ ถ้าขนไปสถานีประมงของสหกรณ์ อย่างมากเขาก็ให้แค่ 6-7 หยวน»
«เดินทางไปกลับบนถนนดินเหลืองตั้งสิบกว่าลี้ เหนื่อยแทบตายเหมือนหมาตาย หักค่าแรง ค่าพาหนะ แล้วก็ค่าน้ำแข็งออก สุดท้ายเงิน 5 หยวนยังเหลือไม่ถึงด้วยซ้ำ»
หลิวไล่จื่อเหลือบมองเฉินเย่ น้ำเสียงเต็มไปด้วยการเยาะเย้ยถากถาง
«ไอ้หนุ่มตระกูลเฉิน พอได้แล้วน่า»
«รับเงิน 5 หยวนไปพักที่บ้านซะ อย่าคิดว่าเมื่อวานโชคดีแล้วจะได้เงินก้อนโตทุกวัน»
เฉินเย่รัดเชือกเส้นสุดท้ายในมือเข้ากับหลักหินแน่นจนแทบขาด
เขายืดตัวขึ้น หันไปมองหลิวไล่จื่อกับเหอเหล่าอู่อย่างเย็นชา
เรื่องที่เมื่อวานหลิวไล่จื่อร่วมมือกับเฉินเปียวไปดักรถที่หน้าตำหนักสุริยันจันทรา พยายามบังคับซื้อขาย แถมยังคิดจะเรียกเจ้าหน้าที่รักษาความสงบมาจับคน เฉินเย่จำได้ขึ้นใจทุกเรื่อง
เฉินเย่ยกมุมปาก «เหอเหล่าอู่ เก็บเงิน 5 หยวนไว้ซื้อกระดาษหยาบเช็ดปากตัวเองเถอะ»
รอยยิ้มบนใบหน้าของเหอเหล่าอู่แข็งค้างทันที «เฉินเย่ ทำไมนายไม่รู้จักแยกแยะคนดีคนชั่วบ้างวะ?!»
«คนดีงั้นเหรอ?»
เฉินเย่ก้าวเข้าไปข้างหน้าหนึ่งก้าว แล้วจ้องพวกเขาจากที่สูงกว่า
«ปลาเต็มลำเรือลำนี้ วันนี้ฉันยอมขนกลับไปเทใส่ลานบ้านให้ไก่ให้หมากิน ดีกว่าจะขายให้พวกแกสักตัวเดียว!!»