นิ้วมือของชางหลินค่อย ๆ กำแน่นขึ้น ฝีเท้าเบาลงจนแทบไร้เสียง
เขาก้าวขึ้นบันไดทีละขั้น สายตาจับจ้องไปยังสุดทางเดินชั้นห้า
ห้องด้านในสุด
ห้องของเธอ
และกลิ่นอายของเผ่าแมลงก็อยู่ในห้องของเธอ
ในตอนนั้นเอง การเข้าใกล้ของชางหลินทำให้มนุษย์กึ่งแมลงสายพันธุ์ด้วงที่ถูกเสิ่นหลีเยว่ทรมานอยู่ครึ่งค่อนคืนเมื่อวานตื่นขึ้นในที่สุด
เจ๋อค่อย ๆ กางขาทั้งหกออกมาจากเงามืดข้างกรอบประตู ประกายสีครามอมม่วงบนกระดองวาบขึ้น ก่อนจะจางหายไปอีกครั้ง
เดิมทีเขาคิดจะพาเสิ่นหลีเยว่ไปด้วย ด้วยความสัมพันธ์ระหว่างเธอกับซั่วเย่ เธอจึงเป็นหมากที่ใช้ประโยชน์ได้ดีทีเดียว
แต่ตอนนี้ชางหลินอยู่ที่นี่
ดวงตาประกอบของเจ๋อขยับเล็กน้อย มองไปทางเดิน
เขาคุ้นเคยกับกลิ่นอายนั้นดี—จอมพลแห่งจักรวรรดิ ชางหลิน
เสือดาวหิมะ ระดับเอสเอสเอสพลัส
ชางหลินประจำการอยู่ชายแดนมานาน ปะทะกับเผ่าแมลงมานับครั้งไม่ถ้วน ต่อให้กลิ่นอายของอีกฝ่ายจางหายไปจนหมด เจ๋อก็ยังจำได้
เขาซ่อนตัวอย่างมิดชิดแล้วแท้ ๆ ไม่นึกเลยว่าจะตามรอยมาถึงที่นี่ได้
เจ๋อก้มมองหญิงสาวที่หลับสนิทอยู่บนเตียง
เธอขดตัวอยู่ใต้ผ้าห่ม ลมหายใจสม่ำเสมอยาวนาน มุมปากยังแต้มรอยยิ้มบาง ๆ ราวกับกำลังฝันดีว่าอะไรสักอย่าง โดยไม่รู้ตัวเลยว่าภัยอันตรายอยู่ใกล้แค่เอื้อม
ตามหลักแล้ว เขาควรฆ่าเธอเสีย
เผ่าแมลงไม่เคยปล่อยให้มีปัญหาตามมาภายหลัง
แต่เธอมีความเกี่ยวข้องกับซั่วเย่อย่างลึกซึ้ง—เมื่อคืนเขาเห็นกับตาว่าซั่วเย่มาส่งเธอด้วยตัวเอง แถมยังยืนรออยู่ข้างล่างนานมากกว่าจะจากไป