เหล่าหญิงอสูรระดับล่างที่ทำงานอยู่ในสุขาวดี ส่วนใหญ่ก็คิดแบบนี้กันทั้งนั้น
มีคนคอยปกป้อง มีชีวิตที่มั่นคง แม้จะไม่ได้ร่ำรวย แต่ก็ปลอดภัย
ความคิดของเสิ่นหลีเยว่ตีกันวุ่นวายไปหมด เดี๋ยวก็คิดว่าเธอเป็นฝ่ายเข้าหาเขาก่อน เขาโดนเธอลากลงมาเกี่ยวข้องด้วย
เดี๋ยวก็คิดว่าเขาเป็นจอมพลแห่งจักรวรรดิ มีฐานะสูงส่งขนาดนั้น คงไม่ทำเรื่องทารุณหญิงอสูรหรอกมั้ง?
ถึงเธอจะควบคุมเขาด้วยสัญชาตญาณทางร่างกายไม่ได้ แต่เขาก็น่าจะไม่ใช่คนเลวร้ายอะไรใช่ไหม?
ในสังคมยุคปัจจุบัน จะมีฟีโรโมนอะไรที่คอยควบคุมกันได้ยังไง?
ไม่ใช่ว่าทุกอย่างขึ้นอยู่กับจิตสำนึกกันทั้งนั้นหรือ?
แต่ไม่นานเสียงคัดค้านก็ผุดขึ้นมาอีก เขาเป็นจอมพลแห่งจักรวรรดิ ในอนาคตยังไงก็ต้องมีภรรยาแน่
ถ้าภรรยาในอนาคตของเขารู้เข้าโดยบังเอิญว่าเขาเคยมีหญิงอสูรอยู่คนหนึ่ง อีกฝ่ายก็ต้องเป็นหญิงอสูรระดับสูงแน่
ถ้าเกิดมาหาเรื่องเหมือนลิเลียน แล้วเหยียดหยามเธอขึ้นมา ถึงตอนนั้นเธอก็จะกลายเป็นผู้หญิงสำส่อนอย่างที่ใคร ๆ เรียกจริง ๆ น่ะสิ?
อีกเสียงหนึ่งแย้งขึ้นมา: นั่นมันก่อนจะผูกคู่กัน จะเรียกว่าทำผิดได้ยังไง?
ก็เป็นความรักที่ต่างฝ่ายต่างสมัครใจไม่ใช่เหรอ?
คนโสดสองคนคบกันก็ไม่ได้ผิดกฎหมายสักหน่อย
สมองซีกซ้ายกับซีกขวาตีกันไปมา ไม่มีฝ่ายไหนยอมแพ้
เสิ่นหลีเยว่นั่งยอง ๆ อยู่ข้างเตา จ้องไอน้ำสีขาวที่ลอยออกมาจากฝาหม้อ มองมันลอยขึ้นทีละสาย ก่อนจะสลายไปในอากาศ
กลิ่นเนื้อหอมเข้มขึ้นเรื่อย ๆ ไอน้ำจากไข่ตุ๋นอบอวลไปทั่วห้อง ส่วนข้าวก็ใกล้จะสุกแล้ว