เป็นเพราะวันนี้เขาบังเอิญเจอเจ๋อที่นี่หรือเปล่า ถ้าไม่ใช่แบบนั้น แม้แต่ครั้งนี้เธอก็คงไม่ยอมให้เขาเข้าใกล้หรือเปล่า?
เมื่อกี้เธอบอกว่าไม่รู้ว่าใครส่งของพวกนั้นมา เธอไม่รู้จริง ๆ หรือกำลังช่วยปกปิดเรื่องของเจ๋อ?
เขาควบคุมแรงมือไม่ได้ เผลอออกแรงหนักขึ้นเล็กน้อย
ผิวขาวราวหิมะของเธอปรากฏรอยแดงขึ้นอย่างรวดเร็ว ราวกับกลีบดอกเหมยแดงร่วงหล่นลงบนพื้นหิมะ ทั้งสะดุดตาและชวนให้ใจเต้น
ดวงตาของชางหลินหดวูบ เขาตื่นตระหนกขึ้นมาในชั่วขณะ
ทำไมเธอถึงบอบบางขนาดนี้?
อ่อนนุ่มน่าทะนุถนอมขนาดนี้?
ชวนให้คน… อยากอยู่ใกล้ไม่ห่างขนาดนี้
ที่ทำให้เขาแทบพังทลายยิ่งกว่าคือ ต่อให้รู้ว่าครั้งนี้เขาได้เธอมาด้วยวิธีน่ารังเกียจ เขาก็ยังไม่อยากยอมแพ้
“ได้”
คำเดียวหลุดออกมาจากส่วนลึกของลำคอ แผ่วเบาราวเสียงถอนหายใจ แต่หนักแน่นราวคำสัญญา
เมื่อเสิ่นหลีเยว่ได้ยินคำนั้น เส้นประสาทที่ขึงตึงอยู่ในใจก็คลายลง
เธอเงยหน้ามองเขา ดวงตาสีฟ้าเย็นเยียบคู่นั้นเต็มไปด้วยอารมณ์มากมายที่เธอไม่เข้าใจ
มีทั้งความปรารถนา การข่มกลั้น ความน้อยใจ และการวิงวอน รวมถึงความอ่อนโยนอย่างระมัดระวังที่เธอไม่กล้ายืนยัน
เธอไม่ลังเลอีกต่อไป ยื่นแขนออกไปโอบรอบคอเขา
ชางหลินตัวแข็งทื่อไปทั้งร่าง
เพียงการกระทำเล็ก ๆ แค่นี้ เขากลับห้ามร่างกายที่สั่นระริกไม่ได้
ความซ่านสยิวพลันแล่นขึ้นมาจากปลายกระดูกสันหลัง แผ่ไปตามแนวหลังจนถึงศีรษะ ราวกับกระแสไฟฟ้า ราวกับเปลวเพลิง เป็นความสั่นสะท้านที่ผุดขึ้นจากส่วนลึกของกระดูกและไม่เคยสัมผัสมาก่อนในชีวิต