เธอสูดหายใจลึก ยืดอกขึ้น ราวกับเรียกความมั่นใจกลับมาได้อีกครั้ง
“ฮึ แกเป็นแค่ระดับเอฟ ต่อให้ฉันหาตัวผู้ระดับสูงมาให้ แกก็ทำพันธสัญญาไม่ได้อยู่ดี! ส่วนยาที่ฉันกรอกให้แกน่ะ มันเป็นเรื่องสนุกส่วนตัวในห้องหอ ผู้หญิงหลายคนก็ใช้กัน ไม่ได้ทำร้ายร่างกาย แถมยังช่วยให้แนบชิดกันมากขึ้นด้วย”
เสิ่นหลีเยว่จ้องลิเลียน สีหน้าค่อย ๆ เปลี่ยนเป็นเหมือนกำลังมองคนปัญญาอ่อน
“งั้นฉันต้องขอบคุณที่เธอจัดการให้สินะ?”
“ไม่ต้องขอบคุณฉันหรอก” ลิเลียนโบกมือ แต่กลับรับคำพูดของเธอต่อจริง ๆ
“เธอก็รู้ว่าแม่ของเธอตัวหย่าหน้าตาเป็นยังไง ฉันก็ต้องคิดว่าเธอหน้าตาเหมือนแม่สิ
ถ้าฉันจัดผู้ชายหน้าตาหล่อเหลาให้เธอ ฉันกลัวว่าต่อไปเธอจะอยู่ลำบาก”
เธอหยุดไปครู่หนึ่ง ก่อนมองเสิ่นหลีเยว่อย่างมั่นอกมั่นใจ
“ผู้ชายคนนั้น ฉันจัดให้หน้าตาเหมือนแม่ของเธอ คิดว่าเขากับเธอเหมาะสมกันมากเสียอีก”
เสิ่นหลีเยว่เงียบไปสามวินาที
จัดผู้ชายตามหน้าตาแม่ของร่างเดิมงั้นเหรอ?
แล้วแม่ของร่างเดิม… ต้องขี้เหร่ขนาดไหนกันนะ?
จู่ ๆ เธอก็รู้สึกสงสารเคน พลเอกที่ไม่เคยพบหน้าคนนั้นขึ้นมานิดหน่อย
เสิ่นหลีเยว่คุยโต้ตอบกับลิเลียนอยู่พักหนึ่ง
เธอพบว่าลิเลียนร้อนใจอยากหาสามีสัตว์ให้เธอจริง ๆ จะได้ให้สามีสัตว์รีบพาเธอไปเสียที
เพราะรู้ว่าตัวหย่าหน้าตาขี้เหร่ เลยคิดว่าเสิ่นหลีเยว่ต้องขี้เหร่เหมือนกันแน่
ถ้าผู้หญิงหน้าตาไม่สวย ต่อให้จับคู่กับสามีสัตว์หน้าตาดีแบบฝืนใจ ผู้ชายระดับต่ำอย่างเขาก็ไม่มีทางจริงใจกับเธอ