มีความเป็นไปได้เพียงอย่างเดียว
ระดับของเธอ... ต้องตรวจผิดแน่
สีหน้าของลิเลียนซีดเผือดลงในพริบตา
ถ้าระดับของเธอไม่ได้ต่ำ เธอก็ไม่ใช่ผู้หญิงระดับเอฟชั้นต่ำที่ต่ำต้อยราวกับดินโคลนอีกต่อไป
เธอมีโอกาสได้อยู่กับซั่วเย่
ลิเลียนไม่มีวันยอมเด็ดขาด
เสิ่นหลีเยว่เห็นอารมณ์ต่าง ๆ ที่ลิเลียนปิดบังไม่มิด ทั้งลนลาน ไม่ยินยอม โกรธเกรี้ยว และหวาดกลัว ผลัดกันฉายผ่านใบหน้าราวกับภาพในตะเกียงหมุน
ผู้หญิงอายุน้อยคนนี้ดูเหมือนเป็นคนไม่คิดเล่ห์เหลี่ยมอะไร
ทุกอย่างแสดงออกทางสีหน้าหมด ไม่ว่าจะความเอาแต่ใจและวางอำนาจ หรือความรู้สึกผิดจนใจคอไม่ดีในตอนนี้ ล้วนเห็นได้ชัดเจน
เสิ่นหลีเยว่เริ่มเข้าใจสถานการณ์แล้ว
เธอสูดหายใจเข้าลึก ๆ ก่อนจู่ ๆ จะขึ้นเสียง น้ำเสียงเต็มไปด้วยความโกรธและกล่าวหา
“เธอมันผู้หญิงใจร้าย! เมื่อคืนเธอคิดจะให้คนฆ่าฉัน เพื่อให้ฉันหายไปจากโลกนี้ แล้วจะได้แย่งพลเอกซั่วเย่ไปอย่างหน้าด้าน ๆ ใช่ไหม ฝันไปเถอะ! ฉันไม่มีวันยอมแพ้!”
เธอพูดอย่างมั่นอกมั่นใจ แถมยังใส่ความโกรธลงไปได้อย่างพอดี
ที่จริงเธอแค่อยากยั่วลิเลียนดู เผื่อจะเค้นข้อมูลที่เป็นประโยชน์ออกมาได้มากกว่านี้
เป็นอย่างที่คิด พอลิเลียนได้ยินก็เดือดปุด ๆ ทันที
“เธอพูดว่าอะไรนะ?” เสียงของเธอสูงขึ้นหลายระดับ ใบหน้าแดงก่ำ
“ฉันไม่ได้ให้ใครไปฆ่าเธอสักหน่อย! ฉันแค่หาผู้ชายที่เหมาะกับเธอให้เท่านั้นเอง ผู้หญิงระดับเอฟอย่างเธอ ต่อให้ได้ผู้ชายระดับดีมาเป็นคู่ก็ยังถือว่าได้ดีเกินตัวแล้ว!”
เสิ่นหลีเยว่ชะงักไป สีหน้าโกรธเกรี้ยวคลายลงเล็กน้อย แทนที่ด้วยความลังเล