ชางหลินได้ยินเสียงกลอนประตูดังแกร๊ก มุมปากก็ยกขึ้นเล็กน้อย
เขาค่อย ๆ ลุกขึ้นนั่งบนเตียง ผ้าห่มเลื่อนลงไปกองอยู่ตรงเอว เผยให้เห็นแผงอกกำยำ
เขาไม่ได้รีบร้อนสวมเสื้อผ้า เพียงเอียงหน้ามองไปทางห้องน้ำ
ประตูปิดสนิท จากด้านในมีเสียงน้ำไหลจากก๊อกดังซ่า ๆ
ห้องนี้ทั้งเล็กทั้งทรุดโทรม แต่ตอนนี้กลับอบอวลไปด้วยกลิ่นอายของเขาทุกซอกทุกมุม
แม้แต่บนตัวเธอก็มีเช่นกัน
สัญชาตญาณของชาวเผ่าสัตว์คือการครอบครองอาณาเขต
ความหวงแหนของชาวเผ่าสัตว์ทุกคนรุนแรงมาก เขาเองก็ไม่ต่างกัน
เขาแทบอยากสลักตราประทับของตัวเองไว้ทั่วร่างเธอ ให้ทุกคนรู้ว่าผู้หญิงคนนี้เป็นของเขา ใครก็ห้ามแตะ
แต่ความจริงคือผู้ชายมีมากกว่าผู้หญิง สถานการณ์นี้ไม่มีทางเปลี่ยนแปลงได้
ยิ่งไปกว่านั้น อันตรายยังมีอยู่ทุกหนทุกแห่ง ผู้ชายคนเดียวไม่มีทางดูแลผู้หญิงคนหนึ่งได้ดีตามลำพัง
ผู้หญิงที่ตายไปเมื่อวาน ล้วนไม่ยอมมีสามีสัตว์เพิ่ม
หากมีสามีสัตว์คอยปกป้องอยู่ข้างกายมากกว่านี้ บางทีพวกเธออาจไม่ตกเป็นเป้าของเผ่าแมลง
ชางหลินหลับตาลง สูดลมหายใจเข้าลึก ๆ ครั้นลืมตาอีกครั้ง แววตาสีฟ้าน้ำแข็งก็แจ่มชัดขึ้นหลายส่วน
ปัญหาที่ก่อนหน้านี้มองข้ามไปผุดขึ้นมาในหัว
ดูจากกลิ่นอายที่แมลงน่ารังเกียจตัวนั้นทิ้งไว้ เจ๋อแอบซุ่มอยู่ที่นี่ตั้งแต่เมื่อคืนวานแล้ว
เขาอยู่ในห้องนี้ตั้งนาน แถมยังอยู่ใกล้เธอขนาดนั้น หากคิดจะฆ่าเธอ เธอคงไม่มีทางรอด