นุ่มละมุน หวานหยุ่นราวกับมาร์ชเมลโลว์ละลายบนปลายลิ้น ทั้งยังเหมือนสายลมฤดูใบไม้ผลิที่พัดผ่านข้างหู
วินาทีที่เธอเอ่ยปากพูดเมื่อครู่ พวกเขารู้สึกชาวาบที่ใบหู ไล่จากปลายหูไปจนถึงท้ายทอย ทั้งตัวนิ่งอึ้งไปหมด
อ่อนโยนเกินไปแล้ว
นุ่มนวลเกินไปแล้ว
เสียงแบบนี้เมื่ออยู่บนใบหน้าธรรมดาไร้จุดเด่นเช่นนั้น กลับทำให้เกิดความแตกต่างที่อธิบายไม่ถูก
มนุษย์สัตว์ที่คลุกคลีอยู่กลางแจ้งมานานอย่างพวกนี้ จะเคยเจอหญิงสาวตัวเล็กแบบนี้ที่ไหนกัน?
ไม่เคยมีหญิงสาวคนไหนเสียงนุ่มละมุนแบบเธอมาก่อน
พวกเขาแทบจะทนไม่ไหวแล้ว
บรรยากาศในห้องส่วนตัวช่วงมื้ออาหารที่เหลือเปลี่ยนไปเป็นคนละแบบ
ไม่มีใครส่งเสียงดัง ไม่มีใครตบโต๊ะด่ากราด แม้แต่เสียงพูดก็เบาลงมาก
มนุษย์สัตว์ที่เป็นหัวหน้าถึงกับส่งสายตาห้ามเพื่อนที่นั่งข้าง ๆ ซึ่งกำลังจะใช้ไม้จิ้มฟัน
เสิ่นหลีเยว่ยืนอยู่ตรงมุมห้อง ก้มตาลง ในใจรู้สึกงุนงงอยู่บ้าง
มนุษย์สัตว์พวกนี้... ทำไมจู่ ๆ ถึงสุภาพขึ้นมาล่ะ?
มนุษย์สัตว์กินข้าวกันเร็วไม่น้อย
อาหารเต็มโต๊ะถูกกวาดเรียบอย่างรวดเร็ว ใช้เวลาไม่ถึงครึ่งชั่วโมง
เสิ่นหลีเยว่เก็บจานชามอย่างคล่องแคล่ว เช็ดโต๊ะให้สะอาด แล้วนำชาหลังอาหารมาเสิร์ฟให้พวกเขา ก่อนจะถือถาดเดินออกไป
ตอนมารับบิลที่หน้าเคาน์เตอร์ เธอมองยอดเงินที่โอนเข้ามาบนเครื่องสื่อสารแล้วชะงักไป
ลูกค้าโต๊ะนั้นให้ทิปเธอ 1,000 เหรียญดาว
1,000 เหรียญดาว
เสิ่นหลีเยว่จ้องตัวเลขนั้น ใจลอยไปชั่วขณะ