ผู้หญิงส่วนใหญ่มักวางท่าเหนือคนอื่น
แม้แต่ผู้หญิงที่ไม่มีฟีโรโมนก็ยังเป็นแบบนั้นต่อหน้าคู่ครองชายของตัวเอง
มีแต่ผู้ชายที่ต้องคอยเอาอกเอาใจ ประจบประแจง และอ้อนวอนเสียงอ่อนเสียงหวาน ส่วนผู้หญิงพออารมณ์ดีก็ยิ้มให้สักที แต่ถ้าอารมณ์เสียก็ยกมือฟาดทันที
ผู้หญิงตัวเล็กนุ่มนิ่ม น้ำตาคลอเบ้า แถมยังพูดว่า “ฉันจะเคารพและยอมรับเขา” แบบนี้…
มีอยู่จริงเหรอ?
ซั่วเย่ยืนนิ่งอยู่ตรงนั้น ชั่วขณะหนึ่งถึงกับไม่รู้จะพูดอะไร
ฮั่วชวนเองก็อึ้งไปเหมือนกัน
แม้แต่ลิเลียนที่อารมณ์ร้อนยังยืนค้างอยู่กับที่
มันไม่ถูกต้อง
ท่าทีแบบนี้ไม่ควรเป็นท่าทีที่ผู้หญิงมีต่อผู้ชาย
ลิเลียนได้สติอย่างรวดเร็ว ก่อนจะกระชากเสิ่นหลีเยว่จากตรงหน้าซั่วเย่ แรงจนเสิ่นหลีเยว่เซไปก้าวหนึ่ง
“เธอร้องไห้ต่อหน้าผู้ชายได้ยังไง?” น้ำเสียงของลิเลียนเต็มไปด้วยความโมโหแบบคนที่ผิดหวังในตัวอีกฝ่าย “พูดอะไรที่ทำให้ผู้หญิงขายหน้าแบบนั้นได้ยังไง!”
สีหน้าของเธอดูซับซ้อน
ความโกรธนั้นเป็นเรื่องจริง เธอมองผู้หญิงเผ่าพันธุ์เดียวกันกำลังทำเรื่องที่ทำให้เธอขายหน้า อับอาย และรู้สึกราวกับว่าผู้หญิงทั้งกลุ่มถูกลากให้เดือดร้อนไปด้วย
เสิ่นหลีเยว่ทำหน้างง
ท่าทีของลิเลียนเปลี่ยนเร็วเกินไป เมื่อกี้ยังด่าเธอว่าต่ำช้า ว่าชั่วช้าอยู่เลย ตอนนี้กลับมาสั่งสอนว่าเธอ “ทำผู้หญิงขายหน้า” งั้นเหรอ?
นี่มันเรื่องอะไรกัน?
ไม่ใช่ว่าอีกฝ่ายควรอยากให้เธอขายหน้ายิ่งกว่าเดิมหรอกเหรอ?