มุมปากของอินเลี่ยยกขึ้นเล็กน้อย
เขายกมือส่งสัญญาณให้คนด้านหลังไม่ต้องตามมา ก่อนผลักประตูเดินเข้าไป
คนในห้องส่วนตัวมีปฏิกิริยาแตกต่างกันไปเมื่อเห็นเขาเข้ามา
ฮั่วชวนพยักหน้าทักทายเล็กน้อย
เยี่ยนชิงยกแก้วเหล้าขึ้น คารวะเขาจากระยะไกล
ซั่วเย่ขมวดคิ้ว สายตาหยุดอยู่บนตัวเขาชั่วขณะ แต่ไม่ได้พูดอะไร
อินเลี่ยไม่ได้มองพวกเขา
สายตาของเขามองข้ามทุกคนไปตกอยู่ที่สาวน้อยเพศหญิงซึ่งก้มหน้าอยู่ตรงมุมห้อง
แวบแรกเขายังอดตะลึงกับรูปร่างหน้าตาของเธอไม่ได้ ผิวขาวเนียน คิ้วตางดงามประณีต ภายใต้แสงไฟดูราวกับหยกเนื้อดีที่อบอุ่นนุ่มนวล
แต่เขามีกิจการในมือมากมายนับไม่ถ้วน เป็นทั้งพ่อค้าและหัวหน้าแก๊งใต้ดินของสหพันธรัฐ เคยพบเพศหญิงมานับไม่ถ้วนราวกับดวงดาว
ก็แค่เพศหญิงระดับเอฟที่หน้าตาสะสวยคนหนึ่ง ยังไม่ถึงกับเข้าตาเขา
เขามองซั่วเย่ด้วยสีหน้าเรียบเฉย
“พลเอกซั่วเย่ไม่พอใจที่นี่หรือ? เพิ่งมาครั้งแรกก็คิดจะฉกเพศหญิงของที่นี่ไปเลยหรือไง หืม?”
เสียงท้ายประโยคสูงขึ้นเล็กน้อย ไม่หนักไม่เบา ราวกับขนนกที่ร่วงลงมา ทว่ากลับแผ่แรงกดดันจนชวนให้แผ่นหลังเย็นวาบ
ซั่วเย่ย่อมเคยได้ยินชื่อ ‘เยว่อิ่น’ มาก่อน
ไม่มีใครรู้ว่านั่นเป็นชื่อจริงของเขาหรือไม่
เขาไม่เคยเผยใบหน้าที่แท้จริง สวมหน้ากากปิดบังใบหน้าครึ่งหนึ่งอยู่เสมอ ทั้งยังลึกลับและมีอำนาจกว้างขวาง
ในสหพันธรัฐ เขาคือราชันไร้มงกุฎแห่งโลกใต้ดิน ส่วนในจักรวรรดิ กิจการของเขาแผ่ขยายไปทั่วทุกวงการ แม้แต่กองทัพยังต้องให้เกียรติเขาอยู่หลายส่วน
แต่เสิ่นหลีเยว่เป็นลูกสาวของพลเอกเคน
เธอจะมาก้มหน้าก้มตารับใช้เพศชายอยู่ที่นี่ไม่ได้ คนที่จะเสียหน้าไม่ใช่เธอ แต่เป็นเคน เป็นกองทัพที่สาม และตอนนี้เขาก็เป็นพลเอกของกองทัพที่สาม