ฮั่วชวนยกแก้วขึ้นจิบอย่างไม่รีบร้อน ก่อนวางแก้วลงแล้วกวักมือเรียก
ลูกน้องสองคนรีบเดินเข้ามาจากด้านนอก ยืนก้มหน้าประสานมืออยู่ข้างเขา
“พวกคุณไปกับเธอด้วย” ฮั่วชวนพูดเสียงไม่ดัง แต่หนักแน่นจนไม่มีใครกล้าคัดค้าน “เดี๋ยวพาเธอกลับคฤหาสน์โดยตรง พรุ่งนี้เช้าค่อยส่งเธอไปสมาคมพิทักษ์เพศหญิง”
ลูกน้องทั้งสองพยักหน้าพร้อมกัน “ครับ”
เสิ่นหลีเยว่ยืนอยู่ตรงประตู พอได้ยินคำพูดเหล่านั้น ความหวังริบหรี่ที่เหลืออยู่ในใจก็มอดดับลง
เธอเพิ่งรู้ว่าตอนนี้แค่ได้ยินคำว่า “สมาคมพิทักษ์เพศหญิง” ก็แทบทนไม่ไหวแล้ว พอได้ยินทีไรเหมือนหัวใจจะวายทุกที
ไม่ว่ายังไงเธอก็ไม่ไปเด็ดขาด
แต่ฮั่วชวนเห็นได้ชัดว่าเป็นคนไม่ไว้หน้าใคร
ตอนนี้คนเดียวที่เธอพอจะหวังได้...ก็คือซั่วเย่
เสิ่นหลีเยว่หันกลับไป จ้องฮั่วชวนตรง ๆ
“ตั้งแต่โตมา ฉันไม่เคยกินข้าวบ้านดยุกซาเคอของพวกคุณสักคำ ไม่เคยดื่มน้ำบ้านพวกคุณสักหยด แล้วพวกคุณมีสิทธิ์อะไรมาตัดสินว่าฉันจะไปไหน?”
คิ้วของฮั่วชวนขยับเล็กน้อย แต่เขาไม่ได้ขัดจังหวะเธอ
“ถ้าพวกคุณไม่ให้ฉันทำงานที่นี่ ฉันก็ไม่ทำ แต่คุณไม่มีสิทธิ์ ไม่มีเหตุผลอะไรที่จะมาตัดสินอนาคตของฉัน”
ในห้องส่วนตัวเงียบกริบไปชั่วขณะ
เสิ่นหลีเยว่ไม่หยุดพูด สายตาเลื่อนจากฮั่วชวนไปยังซั่วเย่
“พลเอกซั่วเย่ คุณคิดว่าที่ฉันพูดถูกไหม?”
มือที่ซั่วเย่ใช้ถือแก้วเหล้ากำแน่นขึ้นเล็กน้อย