เสิ่นหลีเยว่ข่มความตื่นตระหนกในใจไว้ แล้วจัดเสื้อผ้าให้เรียบร้อยด้วยสีหน้าเรียบเฉย
“ตรวจเสร็จหรือยัง?”
ลิเลียนไม่เห็นตราสัตว์ จึงปล่อยมือ
เธอหันหลังเตรียมจะเดินออกไป
เสิ่นหลีเยว่คว้ามือเธอไว้
“คิดว่าฉันจะออกไปเจอคนในสภาพนี้ได้เหรอ?”
ลิเลียนก้มมองชุดนอนที่ถูกดึงจนยับยู่ยี่ คอเสื้อเปิดลงมาถึงต้นขา แบบนี้ออกไปเจอใครไม่ได้จริง ๆ
เธอเบ้ปาก หยิบเสื้อผ้าสองสามชุดออกมาจากแหวนมิติของตัวเอง แล้วยัดใส่อ้อมแขนเสิ่นหลีเยว่
“พวกนี้ฉันยังไม่เคยใส่ ยกให้เธอแล้วกัน”
เสิ่นหลีเยว่ไม่มีเวลาสนว่าเป็นเสื้อผ้าของคนอื่นหรือเปล่า ชุดนอนตัวนี้ใส่ต่อไม่ได้แล้วจริง ๆ
เธอเลือกชุดกระโปรงมาชุดหนึ่ง แล้วเปลี่ยนอย่างรวดเร็ว ไม่น่าเชื่อว่าขนาดจะพอดีตัวทีเดียว
พอเปิดประตูออกมา ลิเลียนก็เดินไปถึงหน้าประตูแล้ว
เสิ่นหลีเยว่เดินตามไป พิงกรอบประตูแล้วพูดอย่างไม่รีบร้อน
“เธอยังไม่ได้จ่ายค่าเสียหายเลยนะ”
ลิเลียนชะงักฝีเท้า
“รีบจ่ายมา ประตูพังแล้ว”
ลิเลียนโกรธจนฮึดฮัด ก่อนหันกลับมา ใบหน้าเขียวคล้ำ
“เอาเครื่องสื่อสารของเธอมา”
เสิ่นหลีเยว่รีบยื่นข้อมือไปให้ ลิเลียนเพิ่มเธอเป็นเพื่อน แล้วกดหน้าจอรัว ๆ
ติ๊ง—โอนเงินเข้า: 50,000 เหรียญดาว
“ฉันไม่เคยเจอผู้หญิงที่ไม่ได้เรื่องเท่าเธอมาก่อนเลย!”
เสิ่นหลีเยว่ยิ้มมองเลขศูนย์สี่ตัว อารมณ์ดีสุด ๆ
ใช้เหรียญดาว 20,000 เหรียญก็ทำบัตรประจำตัวได้ เธอน่าจะไปทำเองตั้งแต่แรก