“พลเอกซั่วเย่ ตอนนี้เป็นเวลาทำงานของฉันนะคะ”
เสิ่นหลีเยว่ลูบข้อมือที่ถูกเขาบีบจนแดง น้ำเสียงเรียบเฉย ไม่ประจบและไม่ก้มหัวให้ใคร
“คุณจะถามเรื่องส่วนตัวของฉันเหรอคะ? มีกฎของผู้บังคับบัญชาว่าห้ามคุยเรื่องส่วนตัวระหว่างทำงาน”
ประโยคนุ่มนิ่มนั้นเหมือนก้อนสำลียัดติดอยู่ในคอของซั่วเย่
เขาอ้าปากเหมือนจะพูดอะไร แต่กลับพบว่าตัวเองถูกเพศหญิงระดับเอฟโต้กลับอย่างนุ่มนวลแต่ไม่อ่อนข้อ จนเถียงไม่ออกสักคำ
เขาเงียบไปสองวินาที ก่อนหันไปมองฮั่วชวน สีหน้าหม่นลง
“พวกคุณไม่ได้บอกว่าเป็นเรื่องของคฤหาสน์ดยุกซาเคอหรอกเหรอ? พวกคุณจะจัดการกันเอง”
เขากดเสียงต่ำ แต่ความโกรธในน้ำเสียงเหมือนลาวาใต้ปากปล่องภูเขาไฟ พร้อมจะปะทุขึ้นมาได้ทุกเมื่อ
“นี่คือวิธีจัดการของพวกคุณเหรอ? ปล่อยให้เธอถูกผู้ชายย่ำยีอยู่ที่นี่?”
กลิ่นอายของผู้ชายระดับเอสเอสปะทุขึ้นในชั่วพริบตา อากาศทั่วห้องส่วนตัวพลันหนักอึ้ง
ฮั่วชวนถูกแรงกดดันของเขาจนจมลงไปในโซฟาเล็กน้อย ลูกกระเดือกขยับขึ้นลง เส้นเลือดตรงขมับปูดขึ้นจาง ๆ เขาฝืนประคองท่าทีไว้ไม่ให้ดูเสียสภาพ
“ขอโทษด้วยครับ” เสียงของฮั่วชวนฟังดูเกร็งเล็กน้อย “ผมให้ลิเลียนพาเธอไปสมาคมพิทักษ์เพศหญิงแล้ว ผมก็ไม่รู้เหมือนกันว่าทำไมเธอถึงมาอยู่ที่นี่”
“สรุปแล้วก็เป็นเพราะพวกคุณไม่ทำอะไร ถึงปล่อยให้เธอต้องมาอยู่ที่นี่”
ซั่วเย่ปลดกระดุมเสื้อเชิ้ตออกเม็ดหนึ่ง รู้สึกหายใจไม่ค่อยสะดวก