ทันทีที่ประตูเปิด กลิ่นอายเพศผู้เข้มข้นจนแทบทำให้หายใจไม่ออกก็พุ่งออกมาจากในห้อง
รูม่านตาของซั่วเย่หดเล็กลงเล็กน้อย
กลิ่นเข้มข้นขนาดนี้ ราวกับกำลังประกาศความเป็นเจ้าของ
เธอสวมชุดอยู่บ้านสะอาดเรียบร้อย ผมยังหมาด ใบหน้ามีไอชื้นจากการอาบน้ำและระเรื่อเป็นสีแดง
แต่กลิ่นสบู่เหลวก็ยังกลบกลิ่นอายของเพศผู้ไม่ได้ทั้งหมด กลิ่นนั้นแทบไม่ต่างจากกลิ่นเข้มข้นที่อบอวลอยู่ในห้อง
นิ้วมือของเขากำแน่นโดยไม่รู้ตัว
“เขาเป็นใคร?”
เสิ่นหลีเยว่ถึงกับงง
ทำไมมาอีกแล้วล่ะ?
“เขา” คนนั้นหมายถึง “เขา” คนไหนกันแน่?
เมื่อวานชางหลินมาเคาะประตู สิ่งแรกที่ถามก็เป็น “เขาเป็นใคร?”
วันนี้ซั่วเย่มา ประโยคแรกที่ถามก็ยังเป็น “เขาเป็นใคร?”
มีใครบอกเธอได้ไหมว่าห้องของเธอมีเรื่องเหนือธรรมชาติเกิดขึ้นหรือเปล่า?
“ที่คุณพูดถึงคือใคร? ‘เขา’ คนไหน?”
เสิ่นหลีเยว่หันกลับไปมองห้องที่ตัวเองทำรกเละเทะ จะมีตรงไหนซ่อนคนได้บ้าง?
ทันทีที่ได้กลิ่นอายเพศผู้ เลือดของซั่วเย่ก็พลุ่งขึ้นมา
ความขมขื่นบางอย่างที่เขาอธิบายไม่ถูกแผ่จากหัวใจไปทั่วร่าง
ราวกับมีบางสิ่งระเบิดขึ้นในอก เศษเสี้ยวของมันแทงเข้าไปในเส้นเลือดทุกเส้น ทั้งเจ็บทั้งอึดอัด
“เธอหาสามีสัตว์แล้วเหรอ?”
พอได้ยินคำพูดของซั่วเย่ เสิ่นหลีเยว่ก็เงยหน้ามองเขาทันที
เขารู้ได้ยังไงว่ามีอะไรผิดปกติ?
ที่นี่ไม่มีร่องรอยของชางหลินแม้แต่นิดเดียวแท้ ๆ