ฉวีเวยพยักหน้า สายตาหยุดอยู่บนใบหน้าของเธอชั่วขณะ แต่ไม่ได้พูดอะไร
ช่วงสองสามวันก่อนเธอไม่สบายงั้นเหรอ?
ทุกคนรู้กันดีอยู่แก่ใจ
วันนั้นมีบุคคลสำคัญมาที่นี่ เรื่องแพร่ไปทั่วทั้งตึกแล้ว—ผู้ชายสองคนแต่งตัวหรูหรา กับผู้หญิงคนหนึ่งที่วางท่าหยิ่งผยอง ทั้งหมดตั้งใจมาหาหญิงสาวที่เพิ่งย้ายเข้ามาใหม่คนนี้
หลังจากนั้นเธอก็ขังตัวเองอยู่ในห้อง ไม่ออกมาข้างนอกนานถึงเจ็ดวัน
ฉวีเวยพินิจเสิ่นหลีเยว่ที่ยืนอยู่ตรงหน้า
หน้าตาธรรมดามาก ผิวค่อนข้างคล้ำ เครื่องหน้าเรียบ ๆ เป็นประเภทที่กลืนหายไปในฝูงชนจนหาไม่เจอ
ผู้หญิงที่อาศัยอยู่ที่นี่ ล้วนเป็นคนที่ไม่มีฟีโรโมน
“ทำไมเธอไม่ไปหาสามีสัตว์ล่ะ” ฉวีเวยถาม “ผู้หญิงอยู่ที่นี่คนเดียวใช้ชีวิตลำบากนะ”
ดวงตาของเสิ่นหลีเยว่เป็นประกาย
“เธอก็อยู่ที่นี่คนเดียว ไม่ได้หาสามีสัตว์เหมือนกันนี่ ทำไมเธอไม่หาล่ะ”
ฉวีเวยยิ้ม ในรอยยิ้มนั้นมีบางอย่างที่อธิบายไม่ถูกเจืออยู่
“ฉันไม่ใช่ผู้หญิงของดาวศูนย์กลาง อยู่ที่นี่ก็ไม่ได้รับความคุ้มครอง เลยไม่หาสุ่มสี่สุ่มห้าอยู่แล้ว”
นี่เป็นครั้งแรกที่เสิ่นหลีเยว่ได้ยินคำพูดแบบนี้
“งั้นเธอไปทำบัตรประจำตัวผู้หญิงของดาวหลวงที่ตลาดมืดก็ได้นี่”
รอยยิ้มบนใบหน้าฉวีเวยหายไป เธอมองเสิ่นหลีเยว่นิ่ง
“เธอเป็นผู้หญิงชนชั้นสูงเหรอ”
เสิ่นหลีเยว่ถูกมองจนรู้สึกไม่สบายใจนิดหน่อย
“เปล่า ฉันก็แค่ผู้หญิงธรรมดาคนหนึ่ง”
“ไม่ใช่ว่าใครก็ทำบัตรประจำตัวผู้หญิงของดาวศูนย์กลางได้หรอกนะ” น้ำเสียงของฉวีเวยสงบลง แต่แฝงแววพิจารณาอยู่เล็กน้อย “คิดว่าฉันไม่อยากทำหรือไง? ฉันทำไม่ได้ต่างหาก ฉันมาจากสหพันธรัฐเพื่อทำงาน แล้วเธอล่ะ?”