เสิ่นหลีเยว่จ้องใบหน้าของฉวีเวย แล้วจู่ ๆ ก็พบว่า ฉวีเวยเป็นเพศหญิงระดับต่ำที่ยังมีสติรู้ตัวหาได้ยากในจักรวาลแห่งนี้
“ได้” เสิ่นหลีเยว่พยักหน้า “ฉันไปดูด้วยก็ได้”
เสิ่นหลีเยว่แต่งหน้าค่อนข้างหนา
เธอไม่กล้าออกจากบ้านตอนกลางวัน ตอนนี้เป็นช่วงเย็นแล้ว คิดว่าพอฟ้ามืดคนก็คงมองเห็นไม่ชัดนัก
เวลานี้ฉวีเวยกำลังจะไปทำงานพอดี
“ไปกันเถอะ!”
ทั้งสองเดินลงบันไดไปทีละคน ฉวีเวยเรียกยานบินที่ริมถนน
ประตูรถเลื่อนเปิด เสิ่นหลีเยว่ตามเข้าไปนั่ง ข้างในใจรู้สึกกระวนกระวายอยู่บ้าง
ระหว่างทาง ฉวีเวยเล่าให้เธอฟัง
สถานบันเทิงที่ฉวีเวยทำงานเป็นสถานที่ระดับหรู เจ้าของเป็นคนของสหพันธรัฐ
พวกเธอล้วนเป็นเพศหญิงหน้าตาใช้ได้ที่สหพันธรัฐคัดเลือกมา อย่างเธอเป็นระดับเอฟลบ ไม่มีฟีโรโมน
ในสถานบันเทิงยังมีเพศหญิงระดับสูงด้วย ทุกคนมาทำงานที่นี่โดยมีเป้าหมายชัดเจน นั่นคือหาสามีสัตว์ระดับสูง
“เงินเดือนประจำสองหมื่นเหรียญดาว” ฉวีเวยบอก “ถ้าบริการดี ก็อาจได้ทิปด้วย”
เสิ่นหลีเยว่ฟังแล้ว ในหัวก็ผุดคำคำหนึ่งขึ้นมา
ไนต์คลับ? หรือผับ?
“แล้ว...ทำงานที่นี่ปลอดภัยไหม?” เธอถามเสียงเบา “ถ้าเกิดถูกเพศชายเผ่าสัตว์ล่วงละเมิดขึ้นมาจะทำยังไง?”
ฉวีเวยมองเธอ สีหน้าเรียบเฉยราวกับกำลังพูดถึงเรื่องธรรมดาทั่วไป
“เธอคิดมากไปแล้ว เพศชายระดับสูงส่วนใหญ่ไม่สนใจเพศหญิงระดับต่ำหรอก
อีกอย่าง เจ้าของที่อยู่เบื้องหลังเราเก่งมาก ผู้จัดการสถานบันเทิงก็เป็นเพศชายระดับเอส คนทั่วไปไม่กล้ามาก่อเรื่องที่นี่หรอก”