“เงยหน้าขึ้น มองฉัน”
เสียงของชางหลินต่ำมาก แฝงความสงบนิ่งที่ถูกกดข่มเอาไว้
“บอกฉันมา เธอกับเขาเป็นอะไรกันแน่?”
เสิ่นหลีเยว่มีเครื่องหมายคำถามเต็มหัว
เธอกับใคร?
“คุณ... คุณถามว่าฉันกับใครเป็นอะไรกันเหรอ?”
ชางหลินไม่พูดอะไร
สายตาของเขามองข้ามเธอไป ตกอยู่บนกองหินพลังงานบนเตียง
แร่สีน้ำเงินสะท้อนแสงเย็นเยียบจาง ๆ ในแสงสลัว แต่ละก้อนอวบเต็ม ผิวเนื้อชั้นดี กองอยู่ตรงปลายเตียงจนดูคล้ายภูเขาลูกเล็ก
หินพลังงานแบบนี้มีอยู่แค่ฝั่งเผ่าแมลงเท่านั้น
ดาวรกร้างที่เผ่าแมลงอาศัยอยู่แม้ขาดแคลนเสบียงและมีสภาพแวดล้อมเลวร้าย แต่กลับเป็นแหล่งผลิตหินพลังงานชั้นดี
หินพลังงานคุณภาพสูงขายได้ราคามหาศาลในตลาดมืดของจักรวรรดิและสหพันธรัฐ
ส่วนกองตรงปลายเตียง ทั้งคุณภาพดีและมีจำนวนมากขนาดนี้ ไม่ใช่สิ่งที่คนทั่วไปจะหามาได้
เสิ่นหลีเยว่มองตามสายตาของเขาไป แล้วขมวดคิ้ว
“จริงสิ ไม่รู้ว่าใครเอาของพวกนี้มาวางไว้ที่นี่ ฉันตื่นมาตอนเช้าก็เห็นแล้ว แถมบนประตูก็มีรูเล็ก ๆ โผล่มาด้วย”
ขณะพูด เธอก็ชี้ไปยังจุดบนบานประตูที่ชางหลินซ่อมไว้แล้ว
“แล้วก็... ทำไมคุณถึงจู่ ๆ มาโผล่ที่นี่ตอนนี้ล่ะ?”
ชางหลินมองตาเธอ เสิ่นหลีเยว่รวบรวมความกล้า เงยหน้าขึ้นสบตาเขา
ผ่านไปครู่ใหญ่
“ไม่รู้เหรอว่าใครเอาของพวกนี้มาให้?” เขาถาม
เสิ่นหลีเยว่ส่ายหน้า
“ไม่รู้ค่ะ คุณรู้ไหมว่าใครเอามา? ฉันไม่เอาของพวกนี้ ถ้าคุณรู้ว่าเป็นใคร ช่วยเอาไปคืนให้เขาที”