ทะลุมิติสู่โลกอสูร—มนุษย์แท้ถูกแย่งชิงทั่วดวงดาว

ตอนที่ 45 ช่างมันเถอะ เราคงไม่มีทางเป็นไปได้แล้ว

6 นาที· 1.4K คำ

“อาหารพวกนี้คุณทำเองเหรอ?”

“อืม” เสิ่นหลีเยว่ตอบเสียงเรียบ เธอหยิบตะเกียบคีบหมูแดงชิ้นหนึ่งใส่ชามเขา “ลองชิมดูสิ อร่อยไหม?”

พอคีบให้เขาเสร็จ เธอก็คีบเข้าปากตัวเองอย่างรวดเร็ว

เนื้อชุ่มน้ำซอส ข้าวก็เปื้อนสีซอสไปไม่น้อย เธอก้มหน้ากินเนื้อทีละคำเล็ก ๆ ส่วนข้าวก็ตักเข้าปากคำโต แก้มป่องจนดวงตาหยีโค้ง

มื้อแรกนี่ อาหารที่ทำเองอร่อยที่สุดจริง ๆ

ชางหลินเองก็ดูออกว่านี่เป็นมื้อเย็นของเธอคนเดียว ปริมาณก็ไม่ได้มากอยู่แล้ว พอมีเขาเพิ่มมาอีกคนก็เหมือนมีปากเพิ่มอีกปาก

เขาจึงกินข้าวไปแค่ชามเดียวพอเป็นพิธี คีบกับข้าวแต่ละอย่างชิมสองคำ แล้วก็วางตะเกียบลง

เสิ่นหลีเยว่เองก็ดูออก

เธอพอใจกับการรู้จักกาลเทศะของเขามาก

ถึงอย่างนั้น ด้วยมารยาท เธอก็ยังถามว่า “ทำไมไม่กินต่อแล้วล่ะ? กับข้าวมีไม่เยอะก็จริง แต่ข้าวยังเหลืออีกตั้งเยอะนะ”

ชางหลินเอนหลังพิงพนักเก้าอี้ มองเธอ

ท่าทางก้มหน้ากินข้าวของเธอเหมือนหนูแฮมสเตอร์ตัวเล็ก ๆ แก้มป่อง แถมยังมีเม็ดข้าวติดอยู่ตรงมุมปาก

ยิ่งมองก็ยิ่งรู้สึกว่าน่ารัก

“คุณกินเถอะ” เขาบอก “ก่อนมาผมกินมาแล้ว แค่อยากลองฝีมือคุณ เลยชิมไปอย่างละสองสามคำ”

พอได้ยินอย่างนั้น ความกังวลที่เหลืออยู่ในใจเสิ่นหลีเยว่ก็หายไปจนหมด

เดิมทีกับข้าวก็มีไม่มาก เธอยังคิดอยู่ว่าจะแบ่งครึ่งเก็บไว้กินพรุ่งนี้หลังอุ่นใหม่ดีไหม ในเมื่อเขาบอกว่ากินมาแล้ว เธอก็ไม่เกรงใจล่ะ

เธอตักกับข้าวที่เหลือใส่ชาม คลุกกับน้ำซอสแล้วกินข้าวจนเกลี้ยง

เข้าสู่ระบบเพื่ออ่านต่อ

5 ตอนแรกของทุกเรื่องอ่านฟรีไม่ต้องเข้าสู่ระบบ

สมัครครั้งแรก ทดลอง VIP ฟรี อ่านฟรีทุกเรื่อง พร้อม 10 Bao และเก็บประวัติการอ่านข้ามอุปกรณ์

ดันขึ้นเพื่อไปตอนถัดไป