“อาหารพวกนี้คุณทำเองเหรอ?”
“อืม” เสิ่นหลีเยว่ตอบเสียงเรียบ เธอหยิบตะเกียบคีบหมูแดงชิ้นหนึ่งใส่ชามเขา “ลองชิมดูสิ อร่อยไหม?”
พอคีบให้เขาเสร็จ เธอก็คีบเข้าปากตัวเองอย่างรวดเร็ว
เนื้อชุ่มน้ำซอส ข้าวก็เปื้อนสีซอสไปไม่น้อย เธอก้มหน้ากินเนื้อทีละคำเล็ก ๆ ส่วนข้าวก็ตักเข้าปากคำโต แก้มป่องจนดวงตาหยีโค้ง
มื้อแรกนี่ อาหารที่ทำเองอร่อยที่สุดจริง ๆ
ชางหลินเองก็ดูออกว่านี่เป็นมื้อเย็นของเธอคนเดียว ปริมาณก็ไม่ได้มากอยู่แล้ว พอมีเขาเพิ่มมาอีกคนก็เหมือนมีปากเพิ่มอีกปาก
เขาจึงกินข้าวไปแค่ชามเดียวพอเป็นพิธี คีบกับข้าวแต่ละอย่างชิมสองคำ แล้วก็วางตะเกียบลง
เสิ่นหลีเยว่เองก็ดูออก
เธอพอใจกับการรู้จักกาลเทศะของเขามาก
ถึงอย่างนั้น ด้วยมารยาท เธอก็ยังถามว่า “ทำไมไม่กินต่อแล้วล่ะ? กับข้าวมีไม่เยอะก็จริง แต่ข้าวยังเหลืออีกตั้งเยอะนะ”
ชางหลินเอนหลังพิงพนักเก้าอี้ มองเธอ
ท่าทางก้มหน้ากินข้าวของเธอเหมือนหนูแฮมสเตอร์ตัวเล็ก ๆ แก้มป่อง แถมยังมีเม็ดข้าวติดอยู่ตรงมุมปาก
ยิ่งมองก็ยิ่งรู้สึกว่าน่ารัก
“คุณกินเถอะ” เขาบอก “ก่อนมาผมกินมาแล้ว แค่อยากลองฝีมือคุณ เลยชิมไปอย่างละสองสามคำ”
พอได้ยินอย่างนั้น ความกังวลที่เหลืออยู่ในใจเสิ่นหลีเยว่ก็หายไปจนหมด
เดิมทีกับข้าวก็มีไม่มาก เธอยังคิดอยู่ว่าจะแบ่งครึ่งเก็บไว้กินพรุ่งนี้หลังอุ่นใหม่ดีไหม ในเมื่อเขาบอกว่ากินมาแล้ว เธอก็ไม่เกรงใจล่ะ
เธอตักกับข้าวที่เหลือใส่ชาม คลุกกับน้ำซอสแล้วกินข้าวจนเกลี้ยง