“ยังไม่กลับอีกเหรอ?”
“รอเธออยู่น่ะ” เสิ่นหลีเยว่ยิ้ม
สายตาของฉวีเวยมองข้ามเสิ่นหลีเยว่ไปยังยานบินสีเงินขาวที่จอดอยู่ด้านหลัง จากนั้นก็เหลือบมองซั่วเย่ซึ่งยืนอยู่ข้างรถ แววตาฉายความรู้สึกซับซ้อนวูบหนึ่ง
เธอลังเลอยู่ครู่หนึ่ง แต่ไม่ได้ขยับเท้า
เสิ่นหลีเยว่เดินเข้าไปหาแล้วดึงแขนเสื้อเธอเบา ๆ
“ไปกันเถอะ พลเอกซั่วเย่บอกว่าจะไปส่งพวกเรากลับ”
ฉวีเวยมองเธอ แล้วมองซั่วเย่ ก่อนจะพยักหน้าในที่สุด
ทั้งสามคนขึ้นรถ
เบาะของยานบินนุ่มมาก อุณหภูมิภายในรถก็กำลังพอดี
เสิ่นหลีเยว่กับฉวีเวยนั่งเบาะหลัง ส่วนซั่วเย่นั่งด้านหน้า เขาแตะนิ้วลงบนแผงควบคุมสองสามครั้ง ยานบินก็ลอยขึ้นอย่างไร้เสียง
ยานบินค่อย ๆ กลายเป็นจุดเล็ก ๆ ก่อนกลืนหายไปในทะเลแสงนีออนที่อยู่ไกลออกไป
ไม่ถึง 15 นาที ยานบินอีกลำก็แล่นมาจากอีกฟากของท้องฟ้ายามค่ำคืน ก่อนจะลงจอดอย่างไร้เสียงบนลานจอดรถหน้าคลับ
ประตูรถเลื่อนเปิด ร่างสูงใหญ่ก้าวลงมา
ผมสั้นสีเงินขาวปลิวไหวเล็กน้อยตามสายลมยามค่ำคืน ดวงตาสีฟ้าน้ำแข็งลึกล้ำและเย็นชา
เขายกมือแตะแผงควบคุมบนอุปกรณ์สื่อสาร ยานบินด้านหลังก็ถูกเก็บเข้าไปในแหวนมิติทันที
ชางหลินยืนนิ่ง ก่อนจะเอียงศีรษะเล็กน้อย นิ้วมือเลื่อนไปแตะบริเวณใต้กล้ามเนื้อหน้าท้องด้านซ้ายโดยไม่รู้ตัว ตรงตำแหน่งที่มีรอยประทับรูปต้นหญ้าเล็ก ๆ อยู่
หนึ่งสัปดาห์แล้ว นับตั้งแต่คืนนั้น รอยประทับนี้ก็เหมือนฝังแน่นอยู่บนร่างกาย คอยเตือนให้เขานึกถึงใครคนหนึ่งอยู่ตลอดเวลา