ฉวีเวยจับข้อมือเสิ่นหลีเยว่ แล้วลากเธอเข้าไปในห้องน้ำของห้องส่วนตัว
ประตูปิดลง ก๊อกน้ำถูกเปิด เสียงน้ำไหลดังซ่า ๆ กลบเสียงจากด้านนอก
“ไม่เป็นไรนะ” ฉวีเวยลดเสียงลง มือไม้คล่องแคล่วเทน้ำยาล้างเครื่องสำอางลงบนสำลี
“ลูกค้าบางคนก็ชอบเรียกร้องอะไรแปลก ๆ เขาแค่ให้เธอล้างเครื่องสำอางเอง ยังไงวันนี้พวกเขาก็เลือกเธอแล้ว ต่อให้ไม่ชอบหน้าตาเธอ ก็ต้องจ่ายเงินอยู่ดี”
เสิ่นหลีเยว่มองใบหน้าคล้ำของตัวเองในกระจก หัวใจเต้นตึกตักไม่หยุด
ฉวีเวยถือสำลีเข้ามาใกล้ แล้วเช็ดใบหน้าเธอเบา ๆ
รองพื้นสีเข้มถูกเช็ดออกไปเล็กน้อย เผยให้เห็นผิวขาวผ่องด้านล่าง
“เธอแต่งหน้าหนาเกินไปแล้วนะ” ฉวีเวยบ่นพึมพำ มือยังคงเช็ดไม่หยุด “ลูกค้าบอกให้ล้างก็ล้างเถอะ ไม่ต้องกลัว”
เสิ่นหลีเยว่หลับตาลง สูดหายใจเข้าลึก ๆ
จบเห่แล้ว
จบเห่แน่ ๆ
ฉวีเวยเช็ดไปเช็ดมาก็เริ่มรู้สึกว่ามีบางอย่างผิดปกติ
ผิวที่เผยออกมาตอนแรกขาวราวกับไข่ที่ปอกเปลือกแล้ว จากนั้นแนวกรามงดงามก็ปรากฏขึ้น สุดท้ายใบหน้าทั้งหมดก็เผยออกมา—
มือของฉวีเวยชะงักค้าง
“เธอสวยเกินไปแล้วนะ”
เธอตะลึงไปหลายวินาทีกว่าจะหาเสียงตัวเองเจอ
เสิ่นหลีเยว่หลับตา ขนตาสั่นไหวแผ่วเบาราวกับผีเสื้อสองตัวที่ถูกขังอยู่
ผิวของเธอขาวเนียน ลำคอเรียวยาว ไหปลาร้าดูประณีต
เมื่อไม่มีรองพื้นปกปิด ใบหน้านี้ก็ดูอ่อนโยนอย่างเหลือเชื่อ ระหว่างคิ้วและดวงตายังมีความตื่นตระหนกกับความน้อยใจที่ไม่จางหาย ทำให้คนมองใจอ่อนยวบ