ขณะนี้ ภายในอาคารอพาร์ตเมนต์ 188
ยู่ยวนกำลังซบตัวลงกับช่องตาแมวแคบ ๆ คอยสอดส่องออกไปข้างนอกอย่างระมัดระวัง
ผู้พักอาศัยภายใต้แรงผลักดันจากสัญชาตญาณเอาตัวรอด ในที่สุดก็ยอมออกจากห้อง ช้ากว่าครึ่งก้าวเพื่อสำรวจตามระเบียงทางเดิน
ทั่วอพาร์ตเมนต์ยังมีกล่องสุ่มเหลือเกลื่อนกลาดอยู่บ้าง ด้านนอกจึงยิ่งคึกคักขึ้นเรื่อย ๆ เสียงกระจัดกระจายเล็ดลอดเข้ามาทางประตูไม้
"กล่องสุ่มนี่เอาไว้ทำอะไรวะ ข้าเปิดได้แท่นปืนใหญ่"
"ไสหัวไป อันนี้ข้าเห็นก่อน!"
"มึงแย่งไปสองกล่องทำไม ไม่รู้เหรอว่าคนนึงเปิดได้แค่กล่องเดียว ไอเหี้ย..."
สถานการณ์ค่อย ๆ ปั่นป่วน
เสียงด่าทอและต่อยตีผสานปนเป
ยู่ยวนดีใจที่ตัวเองวิ่งได้เร็วพอ ในชาติก่อนนางเพราะตอบสนองช้าและร่างกายอ่อนแอ วันแรกแม้แต่เงาของกล่องสุ่มก็ยังไม่ทันได้แตะต้อง ช่วงหลังเป็นเหมือนขนมถ้วยฟูที่อ่อนนุ่มให้ใครก็ตามมาจับยึด
แต่ปัจจุบันนี้ไม่เหมือนวันวานแล้วนะ~
ดวงตากลมโตของยู่ยวนฉายแววกระหยิ่มยิ้มเยาะ——
ท่านยอดฝีมือจางเฉียงเกรงว่าคงยังอยู่ตรงมุมอับสักแห่งของระเบียง เพื่อกล่องสุ่มแย่งชิงกันจนหัวแตกกระอักเลือด ส่วนนางยู่ยวนกลับครอบครองความได้เปรียบก่อนใคร!
ยู่ยวนอดไม่ได้ที่จะส่งเสียง "เจี๊ยก ๆ ๆ" อยู่สักพัก จากนั้นจึงลุกเดินไปยังห้องน้ำ
นางบิดก๊อกน้ำ ก้มลงดื่มน้ำเย็นจนเสียงดัง "อึก ๆ ๆ"
ที่ดื่มน้ำก็เพราะไม่มีอาหาร
ตอนนี้ในห้องเล็ก ๆ มีเพียงเตียง ห้องน้ำ และเตาเผาขยะรูปกรวย ร้านค้าเหรียญทองที่สามารถซื้ออาหารได้ต้องรอให้เลเวลถึงระดับ 5 ถึงจะเปิดใช้งาน ถ้าอยากกินอาหารต้องไปหาตามระเบียงทางเดิน
กฎเหล็กอพาร์ตเมนต์: หลังจากก้าวออกจากห้องของตัวเองแล้ว ผู้พักอาศัยสามารถเข่นฆ่ากันเองได้
ดังนั้นแม้เป็นเวลากลางวัน นอกห้องก็มิอาจรับประกันได้ว่าปลอดภัยแน่นอน
ยู่ยวนรู้ดีว่าตัวเองตอนนี้อ่อนแอขนาดไหน ดังนั้นนางจึงเลือกดื่มน้ำแทนอิ่ม
เช่นนี้เอง นางดื่มน้ำจนพุงกาง สัมผัสท้องเบา ๆ แล้วคลานขึ้นเตียง จากนั้นจึงค่อย ๆ นำ【ยันต์เพิ่มทวีคูณ】ที่ประทับด้วยตัวอักษรชาวบ้านสี่ตัว "มาม่าโฆษณา" ติดไว้บนหัวเตียง เงียบสงบรอคอยคืนต่อไป
ครึ่งชั่วโมงผ่านไปราวพริบตา บนระเบียงทางเดินปรากฏการนับถอยหลังสีเลือดที่แสบตาเหลือเพียง 10 นาทีสุดท้าย
"จะมืดอีกแล้ว กลับห้องเร็วเข้า"
"แกไม่ปล่อยกล่องสุ่มนี่ พวกเราก็อย่าหวังจะได้ไปไหนทั้งนั้น!"
ผู้คนด้านนอกดูเหมือนจะยังไม่เคยประจักษ์ถึงความน่าสะพรึงของรัตติกาล
จนกระทั่งการนับถอยหลังหมดลง แสงไฟตามระเบียง "ผัวะ" ดับวูบลง ระเบียงอพาร์ตเมนต์ถึงได้เงียบสงัดในบัดดล
เสียงกรีดร้องดังขึ้นในทันใด!
"อ๊าา——!"
"อย่ากระชากข้า! ไสหัวไป ไสหัวไปนะ!!"
ไร้การปกป้องจากบานประตู พวกเขาไม่อาจเลี่ยงการสังหารอย่างทารุณของวิปริต
เสียงฝีเท้าและเสียงร้องโหยหวน ผสมผสานกับเสียงฉีกกระชากและขบเคี้ยวดังก้องไปทั่วระเบียง กลิ่นคาวเลือดเข้มข้นซึมเข้าไปในทุกซอกประตู กระตุ้นประสาทของผู้รอดชีวิตอย่างบ้าคลั่ง
สิ่งที่น่าสะพรึงที่สุดคือ——
วิปริตสังหารมากพอ
ย่อมแข็งแกร่งขึ้นได้!
ยู่ยวนขดตัวอยู่ใต้ผ้าห่มที่ชื้นและเย็นเยียบ สดับเสียงฝีเท้าที่หนักหน่วงและเหนียวหนืดอยู่นอกประตู หัวใจเต้นแรง
เสียงฝีเท้าพลันหยุดลงตรงหน้าประตูของนาง
ไปแล้วหรือ?
ในวินาทีถัดมา ประตูห้องเกิดเสียงครึกโครมดังสนั่น!
แรงกระแทกมหาศาลพุ่งชนเข้ามา เศษไม้ปลิวว่อน ประตูทั้งบานสั่นสะเทือน
วิปริตกำลังกระแทกประตูนาง!!
กรงเล็บแหลมคมขีดผ่านแผ่นประตูส่งเสียงเสียดสีแสบแก้วหู
ถึงจะรู้ว่าคืนที่สองโอกาสที่วิปริตจะพังประตูเข้ามามีไม่มาก แต่ยู่ยวนก็ยังอดไม่ได้ที่จะหดร่างแน่น งึมงำกัดเล็บอย่างประหม่า
เบื้องหน้าปรากฏม่านแสง——
【มาม่าโฆษณาขอแจ้งเตือนอย่างอบอุ่น: ตรวจพบว่าผู้เล่นมีอารมณ์แปรปรวนรุนแรง หัวใจเต้นเกินกำหนดแล้ว! หากไม่สามารถเข้าสู่ภาวะหลับลึก เอฟเฟกต์ทวีคูณ 5 เท่าจะถูกบังคับใช้ล้มเหลว ที่รัก อย่าเป็นศัตรูกับเงินเลยนะคะ~】
เมื่อเห็นคำเตือนที่เกี่ยวข้องกับ "เงิน" ยู่ยวนพลันสะดุ้งโหยง
นางสูดลมหายใจลึกสองครั้ง สมองบังคับให้คิดวนเวียน:
"หนึ่งเหรียญทอง สองเหรียญทอง สามเหรียญทอง..."
บางทีอาจเป็นเพราะแรงเย้ายวนของผลตอบแทนห้าเท่าเอาชนะความกลัวได้ ท่ามกลางเสียงกระแทกประตูเป็นจังหวะ ยู่ยวนกลับรู้สึกถึงความง่วงงุนอันน่าประหลาดอย่างแท้จริง
นอกประตู อสูรกายกำลังพุ่งชนอย่างบ้าคลั่ง;
ในประตู ยู่ยวนเคลิ้มหลับท่ามกลางความหวาดกลัว
ในความฝันล้วนเป็นภาพวิปริตข่วนประตูอยู่ข้างนอก
จนกระทั่งเสียงแจ้งเตือนที่กังวานใสดั่งเสียงสวรรค์ระเบิดขึ้นในสมอง——
【ขอแสดงความยินดีที่เจ้าผ่านพ้นคืนที่สองอย่างปลอดภัย!】
【ยันต์เพิ่มทวีคูณมีผล! เหรียญทอง +50!】
ยู่ยวนลืมตาโพรงทันใด มองที่แผงระบบเห็น 50 เหรียญทองที่สว่างเจิดจ้า ความกลัวและความอ่อนล้าทางจิตใจพลันมลายหายไปเพราะเหรียญทองเข้าบัญชี