ฉู่ฝูอิงถูกคำพูดของเขาทำเอาพูดไม่ออก กลอกตาไปมา ก่อนเชิดคางขึ้นอย่างมีเหตุผลว่า “ถ้าอย่างนั้นฉันอยากจับกล้ามท้องก็จับสิ ฉันไม่คิดมากหรอก”
สิ้นเสียง มือของเธอก็ยื่นไปหาแผ่นท้องของจงฉีเหิงอย่างรวดเร็วจนแทบมองไม่ทัน
ปลายนิ้วแตะลงตรงตำแหน่งกล้ามท้องได้อย่างแม่นยำแม้มีเสื้อเชิ้ตกั้นอยู่ ซ้ำยังตั้งอกตั้งใจกดคลำเบา ๆ อีกสองสามที
“อืม สัมผัสดีทีเดียว” เธอวิจารณ์อย่างจริงจัง แถมยังแกล้งลูบคลำต่ออีกสองครั้ง
ลมหายใจของจงฉีเหิงสะดุด เขาก้มมองมือที่กำลังซุกซนอยู่บนหน้าท้องตัวเอง น้ำเสียงทุ้มต่ำลงเล็กน้อย “ถ้าอย่างนั้นฉันก็อยากทำอย่างอื่นบ้าง ฉันไม่คิดมากเหมือนกัน”
ฉู่ฝูอิงชักมือกลับ แล้วชี้ชุดฝึกทหารลายพรางตัวใหญ่ที่สวมอยู่ “คุณดูชุดที่ฉันใส่อยู่สิ ยังพูดแบบนี้ออกมาได้อีกเหรอ”
ชุดลายพรางทั้งหลวมทั้งใหญ่ ห่อหุ้มเธอไว้จนดูเหมือนข้าวต้มมัดสีเขียว พอรัดเข็มขัดเอวก็ยิ่งดูเล็ก แต่โดยรวมแล้วห่างไกลจากคำว่าสวยอยู่มาก
จงฉีเหิงยังคงสีหน้าเรียบเฉย “แล้วไงล่ะ? ยิ่งทำให้ฉันรู้สึกดี ยิ่งชอบเข้าไปใหญ่”
ฉู่ฝูอิงสะดุ้งกับคำพูดของเขาจนถอยกรูดไปหนึ่งก้าว ยกแขนไขว้ป้องอก มองเขาอย่างระแวดระวัง “คุณนี่โรคจิตชะมัด”
“เราก็พอกันนั่นแหละ” จงฉีเหิงโต้กลับอย่างไม่ยอมแพ้ “คนที่จับกล้ามท้องไม่มีสิทธิ์มาว่าฉันโรคจิตหรอก”