บทที่ 33 บังคับหนุ่มน้อยให้ยอม แล้วช็อตไฟฟ้าให้หนัก
ฉู่ฝูอิงลังเลอยู่ครู่หนึ่ง แต่สุดท้ายก็ยังค่อย ๆ นั่งลงอย่างระมัดระวัง
เธอไม่กล้าทิ้งน้ำหนักลงไปเต็มที่ ใช้แรงกดเพียงเล็กน้อย พยายามให้ตัวลอยอยู่เหนือแผ่นหลังของเขา
จงฉีเหิงนอนคว่ำอยู่บนพื้น พอรู้สึกถึงน้ำหนักเบาหวิวบนหลัง ก็อดหัวเราะเบา ๆ ไม่ได้ “ทำแบบนี้ฉันกลับออกแรงไม่ถนัดนะ”
“อย่าขยับมั่วสิ!”
“ฉันไม่ได้ขยับ เธอต่างหากที่เบาเกินไป พยุงตัวแบบนี้จุดศูนย์ถ่วงไม่มั่นคง ฉันยิ่งโยกง่ายกว่าเดิมอีก” น้ำเสียงของจงฉีเหิงเจือความจนใจปนตามใจอยู่หลายส่วน “นั่งลงให้เต็มที่เถอะ ไม่เป็นไรหรอก”
ฉู่ฝูอิงเม้มริมฝีปาก ลังเลอยู่สองสามวินาที ก่อนจะค่อย ๆ ผ่อนคลายร่างกายและทิ้งน้ำหนักทั้งหมดลงบนแผ่นหลังของเขา
ผ่านเนื้อผ้าบาง ๆ เธอสัมผัสได้อย่างชัดเจนถึงแนวกล้ามเนื้อบนแผ่นหลังของเขา ทั้งแน่นกระชับและยืดหยุ่น ทุกส่วนเต็มไปด้วยพละกำลัง
ยามเขาก้มตัวลงแล้วดันขึ้น กล้ามเนื้อเหล่านั้นก็หดเกร็งและคลายตัวเป็นจังหวะใต้ร่างเธอ พลังชีวิตอันเปี่ยมล้นถ่ายทอดผ่านเนื้อผ้ามา พร้อมไออุ่นจากร่างกายที่ค่อย ๆ ลูบไล้ฝ่ามือของเธอครั้งแล้วครั้งเล่า
ฉู่ฝูอิงรู้สึกปากแห้งคอฝืดขึ้นมาอย่างไม่มีเหตุผล ลำคอตีบแน่นเล็กน้อย เธอรีบเบือนสายตาหนี ไม่กล้ามองต่อ
“ห้า หก เจ็ด...”
อาคุนยังคงนับต่อ
ลมหายใจของจงฉีเหิงเริ่มหนักขึ้นทีละน้อย แต่ท่าทางยังคงถูกต้องและมั่นคง ไม่มีผิดเพี้ยนแม้แต่น้อย