ฉู่ฝูอิงซุกตัวอยู่ใต้ผ้านวมเนื้อนุ่ม ในใจด่าจงฉีเหิงไปแล้วแปดร้อยรอบ
ผู้ชายเฮงซวย ไม่รู้จักยับยั้งชั่งใจจริง ๆ
เมื่อคืนเธอร้องขอชีวิตซ้ำแล้วซ้ำเล่า บอกให้หยุดไม่รู้กี่ครั้ง แต่หมอนั่นดันแรงดีจนน่าตกใจ ไม่ยอมปล่อยเธอไปแม้แต่นิดเดียว
ชายหนุ่มข้างกายตื่นแล้ว แผงอกอุ่นร้อนแนบชิดแผ่นหลังของเธอ แขนยาวโอบรัดเอวไว้แน่น ฝ่ามือทาบอยู่บนหน้าท้องที่ปวดเมื่อยของเธอ ลูบไล้เบา ๆ ด้วยสัมผัสอุ่นจัด
ลมหายใจต่ำพร่าขี้เกียจปัดผ่านท้ายทอยของเธอ เจือเสียงแหบพร่ามีเสน่ห์ของคนเพิ่งตื่น
“ตื่นแล้วเหรอ?”
จงฉีเหิงก้มลง ปลายจมูกคลอเคลียใบหูแดงระเรื่อของเธอ น้ำเสียงแหบพร่าอ่อนหวาน ปนความอาลัยอาวรณ์ที่ยังไม่จาง พลิกตัวหมายจะคร่อมทับเธออีกครั้ง
ความรู้สึกถูกกดดันที่คุ้นเคยแผ่คลุมลงมา ฉู่ฝูอิงยกมือยันอกเขาโดยไม่ต้องคิด แล้วออกแรงทั้งหมดที่เหลือผลักเขาออกไป
“อย่ามาแกล้ง!”
เสียงของเธอทั้งนุ่มทั้งแหบพร่าหลังตื่นนอน เต็มไปด้วยความจนใจและตัดพ้อ “วันนี้ฉันมีเรียนแปดโมงเช้า ถ้ายังทำฉันเหนื่อยอีก ฉันได้สายจริง ๆ แน่!”
จงฉีเหิงชะงัก มองความเหนื่อยล้าชัดเจนในดวงตาของเธอ ก่อนจะข่มความปรารถนาที่พลุ่งพล่านในใจไว้ เขาหัวเราะเบา ๆ “ได้ งั้นวันนี้ปล่อยเธอไปก่อน”
ทั้งสองรีบล้างหน้าแปรงฟันแล้วเปลี่ยนเสื้อผ้า
รถหรูสีดำแล่นออกจากเขตวิลล่า มุ่งหน้าไปมหาวิทยาลัยอย่างราบรื่น
เมื่อเหลือสี่แยกอีกสองแห่งก็จะถึงมหาวิทยาลัย ฉู่ฝูอิงก็พลันนั่งตัวตรง ยกมือปลดเข็มขัดนิรภัย “จอด ๆ ให้ฉันลงตรงนี้แหละ”
จงฉีเหิงหันมองเธอแวบหนึ่งโดยไม่ลดความเร็ว “อีกสองแยกก็ถึงแล้ว จะลงตรงนี้ทำไม?”
“เช้าขนาดนี้ ถ้ามีคนรู้จักเห็นฉันลงจากรถคุณ ไม่รู้จะเอาไปพูดกันยังไงบ้าง” ฉู่ฝูอิงเอื้อมมือไปปลดเข็มขัดนิรภัย “จอดตรงนี้เถอะ ฉันเดินไปเองได้”