แม่ของฟู่เยี่ยนชิงยื่นมือไปหยิกแขนเขาทันที “หุบปากเดี๋ยวนี้!”
พ่อของฟู่เยี่ยนชิงยิ่งโหดกว่า เขาเหยียบเท้าลูกชายตรง ๆ ส้นรองเท้าบดลงบนหลังเท้า จนฟู่เยี่ยนชิงเบ้หน้าด้วยความเจ็บปวด
แต่ฟู่เยี่ยนชิงกลับไม่เข้าใจคำใบ้ที่พ่อแม่พยายามส่งให้เลยสักนิด
เขาทะนงตัวไม่น้อย แม้ตระกูลฟู่จะไม่ติดอันดับตระกูลชั้นนำในแวดวง แต่ก็เป็นผู้มีหน้ามีตา ส่วนตัวเขาเองยังได้ตำแหน่งในกองทัพตั้งแต่อายุยังน้อย นั่นเป็นสิ่งที่เขาฝ่าฟันมาได้ด้วยตัวเอง จะเหมือนพวกไร้ความสามารถอย่างเติ้งคุนที่อาศัยเส้นสายลัดขั้นได้อย่างไร?
ต่อให้จงฉีเหิงเก่งกาจแค่ไหน ก็คงไม่ถึงกับยอมแตกหักกับตระกูลฟู่เพราะผู้หญิงคนเดียวหรอกมั้ง? ไม่คุ้มกันสักหน่อย
เขาจึงเชิดหน้าพูดเสริมอีกประโยค แถมยังจงใจตะโกนไปทางโจวหนิงหนิงว่า “ฉันก็บอกแล้วไงว่าเธอเสียคนไปแล้ว อยู่กับคนแบบนี้จะมีจุดจบดี ๆ ได้ยังไง?”
แม่ของฟู่เยี่ยนชิงร้อนใจจนเหงื่อผุดเต็มหน้าผาก มือก็หยิกเขาแรง ๆ อีกระลอก “หุบปากเดี๋ยวนี้!”
ฟู่เยี่ยนชิงสูดปากด้วยความเจ็บ ก่อนสะบัดมือแม่ออกอย่างรำคาญ “แม่ดึงผมทำไม? ผมก็ไม่ได้พูดผิดสักหน่อย!”
พ่อของฟู่เยี่ยนชิงกระทืบเท้าด้วยความร้อนใจอยู่ข้าง ๆ แทบอยากพุ่งเข้าไปปิดปากลูกชาย
จงฉีเหิงขี้เกียจจะสนใจตัวตลกพวกนี้ด้วยซ้ำ เขาหันไปมองฉู่ฝูอิง “คนนี้เป็นคนตีเธอเหรอ?”
ฉู่ฝูอิงพยักหน้ารัว ๆ “ใช่ ไอ้บ้านี่แหละ”
จงฉีเหิงไม่อยากรู้ว่าเกิดอะไรขึ้น ใครถูกใครผิด เขารู้แค่ว่าตอนที่เขาไม่อยู่ ฉู่ฉู่ถูกรังแก “เอาคืนไป”
พอได้ยินคำพูดนั้น ตำรวจที่เข้าเวรอยู่ก็สบตากันอย่างรู้กัน ต่างคนต่างแยกย้ายไปทำงาน บ้างก็พลิกเอกสาร บ้างก็จัดโต๊ะ
ตำรวจหนุ่มคนหนึ่งเพิ่งลุกขึ้นจะพูด ก็ถูกตำรวจสูงวัยที่อยู่ข้าง ๆ กระชากกลับไปนั่ง แล้วกระซิบเสียงต่ำ “ถ้าแกไม่มีปัญญาแก้ปัญหา ก็อย่าไปหาเรื่องใส่ตัวสิวะ! ทำเป็นมองไม่เห็นก็จบแล้ว!”