ฉู่ฝูอิงมองกล่องอาหารที่วางซ้อนกันเป็นชั้น ๆ อยู่บนโต๊ะกลาง ดวงตาเบิกกว้างขึ้นทันที มองจนตะลึงไปทั้งตัว
เธอเงยหน้ามองจงฉีเหิงที่กำลังแกะถุงอาหารเดลิเวอรีอยู่ข้าง ๆ แล้วถามด้วยน้ำเสียงเหลือเชื่อว่า “ซื้อมาเยอะขนาดนี้ จะเอาไปเลี้ยงหมูหรือไง? เรามีกันแค่สองคน จะกินหมดได้ยังไง?”
จงฉีเหิงฉีกบรรจุภัณฑ์กล่องอาหารอย่างคล่องแคล่วโดยไม่เงยหน้า ตอบเธอส่ง ๆ ว่า “เมื่อกี้คุณบอกว่าหิว ก็กินเยอะหน่อย จะได้มีแรง”
พูดถึงตรงนี้ เขาก็เหลือบตาขึ้นมองเธอ มุมปากยกเป็นรอยยิ้มเจ้าเล่ห์แฝงความหมายลึกซึ้ง “เมื่อกี้ใช้แรงไปเยอะ ต้องบำรุงดี ๆ หน่อย”
แก้มของฉู่ฝูอิงร้อนผ่าวขึ้นมาทันที เธอรีบเถียงกลับอย่างไม่ยอมแพ้ “ฉันว่าแรงคุณหมดมากกว่าฉันอีก คนที่ควรบำรุงคือคุณต่างหาก กินเยอะ ๆ จะได้สะสมแรงไว้”
จงฉีเหิงเลิกคิ้ว ไม่รับมุกหยอกของเธอ เพียงหยิบตะเกียบสะอาดคู่หนึ่งยื่นให้ “กินข้าวก่อน”
ฉู่ฝูอิงรับตะเกียบมา สงบศึกชั่วคราว แล้วก้มหน้าก้มตากิน
เธอหิวแทบแย่ ก่อนหน้านี้ที่คลับ เธอถูกซูเนี่ยนอวี่กับเสิ่นหร่านเข้ามาป่วนจนแทบไม่ได้กินอะไรดี ๆ หลังจากนั้นยังออกกำลังกายกันอย่างดุเดือดบนโซฟา พละกำลังจึงถูกรีดจนหมดเกลี้ยง
ทั้งสองนั่งหันหน้าเข้าหากันคนละฝั่งโต๊ะกลาง กินข้าวกันเงียบ ๆ
ฉู่ฝูอิงกินอย่างเอร็ดอร่อยและรวดเร็ว แก้มตุ่ยพองราวกับหนูแฮมสเตอร์ตัวน้อยที่กำลังก้มหน้าก้มตาตุนเสบียง
จงฉีเหิงอดเหลือบมองเธอไม่ได้อยู่เรื่อย แววตาค่อย ๆ อ่อนโยนลงโดยที่แม้แต่ตัวเขาเองก็ไม่ทันสังเกต
พอกินอิ่มดื่มหนำ ฉู่ฝูอิงก็เอนตัวลงไปจมบนโซฟาอย่างสบายใจ ยกมือขึ้นลูบท้องน้อยที่พองขึ้นเล็กน้อย ก่อนถอนหายใจยาว “อิ่มแล้ว ๆ ในที่สุดก็กลับมามีชีวิตอีกครั้ง”
จงฉีเหิงเก็บกล่องอาหารเปล่าใส่ถุงให้เรียบร้อย ล้างมือเสร็จก็กลับมานั่งข้างเธอ พลางหยิบโทรศัพท์ออกมา “กินอิ่มแล้ว ก็ถึงเวลาเรียนแล้ว”