ยกมือเก็บตู้แช่ขนาดใหญ่สองตู้เข้าไปในมิติส่วนตัว เซี่ยงอวี๋เดินไปทางครัวด้านหลัง เสียงกรอบแกรบดังขึ้นใต้ฝ่าเท้า
เซี่ยงอวี๋ก้มมอง เห็นเมล็ดข้าวกระจัดกระจายอยู่บนพื้นเต็มไปหมด ทั้งยังมีรอยเท้ายุ่งเหยิงและเศษผักเน่าแห้งกรัง
ดูท่าที่นี่ก็ถูกคนแวะมาค้นแล้วเหมือนกัน เดินต่อไปไม่กี่ก้าว ข้างตู้แช่ที่เปิดค้างมีลังกระดาษฉีกขาดวางอยู่หลายใบ
ข้างในมีเครื่องปรุงที่ยังไม่ได้แกะห่ออยู่มากมาย ทั้งเกลือ ผงปรุงรสไก่ พริกหอม และซีอิ๊วกับน้ำส้มสายชูอีกจำนวนหนึ่ง
ของพวกนี้กินทันทีไม่ได้ คาดว่าคนพวกนั้นคงเอาไปแค่ข้าวสารกับอาหารในร้าน
เดินหาอีกรอบก็ไม่เจออะไรให้เก็บ เซี่ยงอวี๋จึงหันไปยังร้านถัดไป
หาร้านอาหารริมถนนได้ไม่ยาก เพราะประตูกระจกของร้านส่วนใหญ่ถูกทุบแตก บานประตูเหล็กม้วนบางร้านก็ถูกงัดอย่างแรง
ภายในร้านบะหมี่เละเทะไปหมด เส้นบะหมี่แตกกระจายเกลื่อนพื้น แม้แต่บนเคาน์เตอร์หน้าร้านก็ยังมีคราบเลือดเป็นปื้นใหญ่
ครัวด้านหลังร้านใช้ผ้าม่านผืนหนึ่งกั้นไว้ เซี่ยงอวี๋เดินเข้าไปข้างใน นอกจากเครื่องจักรไม่กี่เครื่องแล้ว ก็ไม่เหลืออะไรอีก
เธอเหลือบมองเครื่องรีดเส้นที่เปื้อนแป้ง ก่อนเก็บมันเข้าไปในมิติส่วนตัว เธอทำแป้งเป็น แต่รีดเส้นบะหมี่ไม่เป็น
ตู้ขายสินค้าอัตโนมัติริมถนนก็ถูกทุบเช่นกัน ข้างในไม่เหลือของแม้แต่ชิ้นเดียว
ป้ายไฟสูงสองเมตรตั้งอยู่ริมถนน เซี่ยงอวี๋ใช้ไม้ในมือปัดหิมะที่ปกคลุมอยู่ออก “หมี่เนื้อแกะ...”