อาศัยลูกมัดใจสามีตำรวจคลั่งรัก

ตอนที่ 2 อาศัยลูกไต่เต้า สามีตำรวจรักเธอสุดหัวใจ

9 นาที· 2.1K คำ
เนื้อหาถูกแปลด้วย AI และขัดเกลาโดยผู้มีประสบการณ์ด้านการแปลเรียบร้อยแล้ว

ตลอดครึ่งเดือนต่อมา หนิงกั๋วชิ่งเข้าเมืองไปดูบ้านมือสองทุกวัน เขาจะซื้อบ้านให้ลูกสาว จะปล่อยให้เธออยู่ในหมู่บ้านไม่ได้ เพราะถ้าท้องก่อนแต่งในหมู่บ้าน ต้องถูกคนพูดนินทาแน่

ครึ่งเดือนผ่านไป หนิงกั๋วชิ่งก็เจอบ้านมือสองที่ตกแต่งไว้อย่างดีหลังหนึ่ง มี 3 ห้องนอน 2 ห้องนั่งเล่น พื้นที่กว้างขวาง เจ้าของบ้านกำลังรีบใช้เงิน ราคาจึงต่ำกว่าราคาตลาดเล็กน้อย เขาตัดสินใจซื้อทันที

หลังโอนกรรมสิทธิ์แล้ว เฉียวหว่านอินก็เก็บข้าวของย้ายเข้ามาในวันนั้นเลย

เธอบอกว่า “บ้านใหญ่ขนาดนี้ อยู่คนเดียวตอนกลางคืนคงกลัวแย่ แม่จะมาอยู่เป็นเพื่อนจนกว่าลูกจะคลอดนะ” เธอเอาเครื่องนอนของตัวเองไปไว้ในห้องนอนเล็ก แล้วเช็ดครัวตั้งแต่ข้างในจรดข้างนอก ซื้อหม้อดินมาตุ๋นน้ำแกง บังคับให้หนิงเจาเจาดื่มวันละสองถ้วย

หนิงเจาเจาเริ่มพักอยู่บ้านเพื่อบำรุงครรภ์ ชีวิตประจำวันของเธอมีแค่กิน นอน เดินเล่น และส่งข้อความหาสวี่สิงหย่วน แต่น่าเสียดายที่สวี่สิงหย่วนไม่เคยตอบกลับเลย

หนิงเจาเจาถึงกับเขียนจดหมายไปยังที่อยู่หน่วยทหารของเขา ส่งไปแล้วสองเดือนก็ไม่มีข่าวคราวใด ๆ

ตอนตั้งครรภ์ได้ 6 เดือน หนิงเจาเจานั่งอาบแดดอยู่บนระเบียง หน้าจอโทรศัพท์สว่างขึ้นแล้วก็ดับ ดับแล้วก็สว่างขึ้นอีก

ในหน้าต่างสนทนากับสวี่สิงหย่วน มีแต่ข้อความที่เธอพูดอยู่ฝ่ายเดียว—

“วันนี้ฉันไปตรวจครรภ์มา คุณหมอบอกว่าลูกแข็งแรงดี”

“คุณจะกลับมาเมื่อไหร่?”

“ลูกเตะฉันแล้ว คุณรู้สึกได้ไหม?”

“สวี่สิงหย่วน คุณตายไปแล้วหรือไง”

“ฉันรอคุณมา 6 เดือนแล้ว ถ้ายังไม่ตอบข้อความ ฉันจะไม่เอาคุณแล้วนะ”

เธอไล่อ่านข้อความทีละอัน ตั้งแต่ความหวาดหวั่นในช่วงแรก ไปจนถึงความน้อยใจในเวลาต่อมา จากนั้นก็เป็นความคาดหวังที่ซ่อนอยู่ในทุกถ้อยคำ ก่อนจะกลายเป็นคำพูดประชดประชันที่รุนแรงขึ้นทุกที ราวกับพุ่งชนออกมาอย่างไม่ยั้งคิด

จู่ ๆ เธอก็รู้สึกว่าตัวเองช่างโง่เขลา เธออ่านข้อความเหล่านั้นตั้งแต่ต้นจนจบ พออ่านเสร็จก็ถอดซิมการ์ดออกอย่างสงบนิ่ง หักเป็นสองท่อน แล้วโยนลงถังขยะ

วันถัดมา เธอไปทำเบอร์ใหม่ที่ศูนย์บริการ ตอนยกเลิกเบอร์เก่า พนักงานถามเธอว่า “ยืนยันว่าจะไม่ใช้แล้วเหรอคะ เบอร์นี้ผูกบริการไว้หลายอย่างเลยนะคะ”

หนิงเจาเจาตอบอย่างสงบว่า “ไม่ใช้แล้วค่ะ คนก็ไม่เอาแล้วเหมือนกัน”

เฉียวหว่านอินเห็นทุกอย่าง แต่ไม่ได้ถามอะไร คืนนั้นเธอเพียงตักน้ำแกงเพิ่มให้ลูกสาวอีกครึ่งถ้วย

วันสุดสัปดาห์ หนิงกั๋วชิ่งมาเยี่ยมสองแม่ลูก เขาหิ้วซี่โครงมาครึ่งแผง พอเข้าบ้านก็เห็นหนิงเจาเจาเอนพิงโซฟาพลิกอ่านหนังสือเลี้ยงลูก เขาเดินเข้าไปหาโดยไม่พูดอะไร แล้ววางสมุดทะเบียนบ้านเล่มใหม่ลงบนโต๊ะกลาง

หนิงเจาเจาเปิดดู ก็เห็นว่าชื่อเจ้าบ้านเป็นชื่อของเธอ

“พ่อ...”

“ไม่ต้องพูดอะไรเหลวไหลกับพ่อหรอก” หนิงกั๋วชิ่งโบกมือ “พอลูกเกิดก็ใช้นามสกุลหนิง ไม่เกี่ยวอะไรกับคนแซ่สวี่นั่นสักนิด”

หนิงเจาเจาพยักหน้ายิ้ม ทว่าขอบตากลับแดงก่ำ เธอเก็บสมุดทะเบียนบ้านไว้ แล้วก้มลงลูบท้องที่นูนขึ้นมา ลูกขยับตัวอยู่ข้างใน ราวกับกำลังตอบรับเธอ

เฉียวหว่านอินตะโกนจากในครัวว่า “น้ำแกงเสร็จแล้ว มาช่วยยกไปที!”

หนิงกั๋วชิ่งสวมรองเท้าแตะเดินเข้าไปในครัว เสียงหม้อชามกระทบกันดังออกมา

หนิงเจาเจาเอนพิงโซฟา โทรศัพท์วางนิ่งอยู่บนโต๊ะกลาง

เบอร์ใหม่สะอาดหมดจด เธอรื้อหมายเลขของสวี่สิงหย่วนออกมาจากความทรงจำ ท่องซ้ำในใจหนึ่งรอบ จากนั้นก็ลบมันทิ้งอย่างเด็ดขาด ราวกับลบเอกสารที่หมดอายุแล้ว

เธอลูบท้องพลางพูดว่า “ลูกจ๋า ต่อไปก็มีแค่เราสองคนแล้วนะ ลูกใช้นามสกุลหนิง ไม่ใช่สวี่ ไม่ว่าเขาจะมาหรือไม่มาก็ไม่สำคัญอีกแล้ว”

พอพูดจบ เธอก็รู้สึกโล่งใจขึ้นมาอย่างไม่มีสาเหตุ ราวกับก้อนหินก้อนสุดท้ายในอกหล่นลงสู่พื้นเสียที

หนิงกั๋วชิ่งยกน้ำแกงออกมา “พ่อว่าลูกควรเปลี่ยนเบอร์ตั้งนานแล้ว คนแบบนั้นจะไปรอทำไม”

เฉียวหว่านอินยกอาหารออกมา พลางถลึงตาใส่หนิงกั๋วชิ่ง “อย่าพูดแบบนั้นสิ เขาเป็นทหาร บางทีอาจมีเหตุจำเป็นจริง ๆ ก็ได้...”

“เหตุจำเป็นอะไรถึงไม่ตอบข้อความตั้งครึ่งปี? สมัยนี้ติดต่อกันง่ายจะตาย ถ้าเขาคิดถึงเจาเจาจริง ๆ จะหาเวลาสักนาทีไม่ได้เลยหรือไง?” หนิงกั๋วชิ่งยิ่งพูดก็ยิ่งโมโห “ลูกสาวพ่อท้องอยู่แล้วยังรอเขาตั้งครึ่งปี ถือว่าทำเต็มที่แล้ว!”

หนิงเจาเจารับน้ำแกงไก่มา ตักเข้าปากหนึ่งช้อนจนปลายลิ้นชาเพราะร้อน เธอก้มมองน้ำมันสีทองที่ลอยอยู่บนผิวแกง ก่อนจะพูดขึ้นว่า “พ่อ หนูฟังพ่อค่ะ ลูกเกิดมาแล้วจะใช้นามสกุลหนู”

หนิงกั๋วชิ่งชะงัก “จริงเหรอ?”

“ค่ะ ลูกของหนูต้องใช้นามสกุลหนู เขาเป็นคนไม่เอาพวกเราก่อน งั้นพวกเราก็ไม่เอาเขาแล้วเหมือนกัน”

เฉียวหว่านอินอ้าปากเหมือนอยากพูดอะไร แต่หนิงกั๋วชิ่งยกมือห้ามไว้ เขามองหนิงเจาเจา เงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนพูดอย่างจริงจังว่า “ใช้นามสกุลหนิงดีแล้ว ตระกูลหนิงของเราจะได้มีคนสืบทอด”

หนิงเจาเจาดื่มน้ำแกงไก่จนหมดถ้วย แล้ววางถ้วยลงบนโต๊ะกลาง มือของเธอวางทาบท้องโดยไม่รู้ตัว เจ้าตัวน้อยข้างในขยับอีกครั้ง เธอลูบเบา ๆ ราวกับกำลังปลอบโยน หรือไม่ก็ให้คำสัญญา

เธอคิดว่า อย่างไรตอนนี้เธอก็มีเงินแล้ว เงินสิบล้านหักภาษีและซื้อบ้านด้วยเงินสดเต็มจำนวนไปแล้ว ในมือยังเหลืออีกหกล้านกว่า ๆ ดอกเบี้ยเงินฝากที่ได้ทุกเดือนก็พอให้เธอกับลูกใช้จ่ายได้

พอลูกเดินได้ เธอจะพาลูกไปแถวบ้านเกิดของสวี่สิงหย่วนสักรอบ แต่แค่ผ่านไปเท่านั้น ไม่มีทางแวะอยู่เด็ดขาด

เธอจะตัดผู้ชายคนนี้ออกจากชีวิตให้หมดจด อย่างไรตอนนี้เธอก็มีเงิน มีบ้าน มีลูก มีพ่อแม่

สวี่สิงหย่วนอย่ามาตามหาเธอไปตลอดชีวิตเลยจะดีที่สุด ถ้าวันนั้นเขามาหาจริง ๆ เธอก็จะหนีไปให้ไกลที่สุด—เผื่อเขามาแบ่งเงินของเธอไปล่ะ? เงินสิบล้านที่เธออุตส่าห์ถูกรางวัล ทำไมต้องแบ่งให้เขาครึ่งหนึ่งด้วย

คืนนั้น หนิงเจาเจานอนอยู่บนเตียง มือวางบนท้องที่นูนขึ้นมา ลูกขยับไปมาข้างในเหมือนปลาตัวน้อย เธอหลับตาลง ใบหน้าของสวี่สิงหย่วนก็ผุดขึ้นมาอีกครั้ง เธอขมวดคิ้วแน่น พยายามกดภาพนั้นให้จมหาย แล้วพลิกตัวหนี

สวี่สิงหย่วนประสบอุบัติเหตุตอนกำลังสอนทหารใหม่ขว้างระเบิดมือ

วันนั้นเขาพาทหารใหม่ฝึกขว้างระเบิดมือ คนหนึ่งประหม่าเกินไป พอดึงสลักออก มือก็สั่นจนจับไว้ไม่อยู่ ระเบิดมือหลุดจากมือกลิ้งไปข้างเท้า

ตอนสวี่สิงหย่วนพุ่งเข้าไป เขาทำได้เพียงผลักอีกฝ่ายออกไป ส่วนตัวเองหลบไม่ทัน พอลืมตาขึ้นมาก็เป็น 3 วันให้หลัง ศีรษะพันผ้าก๊อซไว้ ใบหน้าครึ่งหนึ่งเขียวช้ำ พอลืมตาขึ้น รูม่านตาก็จับโฟกัสไม่ได้ มองอะไรก็เหมือนมีแผ่นกระจกฝ้ากั้นอยู่

พ่อของเขาขาไม่ดี สมัยหนุ่มเคยประสบอุบัติเหตุทางรถยนต์ จนขาซ้ายพิการ เวลาเดินต้องใช้ไม้เท้า หลังพ่อประสบอุบัติเหตุ แม่ของเขาก็หย่าขาดแล้วทิ้งพ่อลูกไปทันที

เจ้าหน้าที่ของหน่วยทหารพยายามติดต่อจนพบอาของเขา สวี่ซูเฟินรับสายแล้วร้องไห้ทันที วันนั้นเธอซื้อตั๋วเดินทางไปโรงพยาบาลทหาร พอไปถึงก็เห็นหลานชายเอนอยู่บนเตียง สายตาเหม่อลอยจ้องเพดาน ถามอะไรก็ตอบไม่ได้ แม้แต่เธอเป็นใครก็จำไม่ได้

“แค่ไม่เป็นอะไรก็ดีแล้ว ค่อย ๆ พักฟื้นไปนะ” หมอพูดจบก็เดินออกไป

สวี่ซูเฟินตกใจแทบแย่ น้องชายของเธอมีลูกชายเพียงคนเดียวในชีวิต ถ้าสมองมีปัญหาอะไรขึ้นมา เธอคงอธิบายกับน้องชายไม่ได้

สวี่สิงหย่วน лежอยู่บนเตียงอย่างเลื่อนลอยครึ่งเดือน พอลงจากเตียงได้ก็ยังสับสนอยู่ บางครั้งกลางดึกเขาก็ลุกพรวดขึ้นมานั่ง พึมพำชื่อหนึ่งออกมา แล้วก็ล้มตัวลงนอนต่อ

สวี่ซูเฟินฟังไม่ออกเลยว่าเขาพูดอะไร

ผ่านไปครึ่งปี สวี่สิงหย่วนถึงได้สติกลับคืนมาอย่างแท้จริง เช้าวันนั้นตอนล้างหน้าแปรงฟัน เขายืนมองตัวเองในกระจกอยู่นาน จู่ ๆ ก็นึกออกว่าตัวเองชื่ออะไร นึกถึงพ่อ นึกได้ว่าบาดเจ็บได้อย่างไร และนึกถึงหนิงเจาเจาขึ้นมาได้

ใบหน้าของหนิงเจาเจาค่อย ๆ ผุดขึ้นจากส่วนลึกของความทรงจำ เขาหลับตาลงครู่หนึ่ง พอลืมขึ้นมา มือก็สั่นไปหมด เขาหาเบอร์ของหนิงเจาเจาแล้วโทรออก เสียงผู้หญิงเย็นชาดังขึ้นจากหูโทรศัพท์ว่า “หมายเลขที่คุณเรียกไม่มีอยู่ในระบบ”

เขาโทรอีกครั้ง เบอร์ว่าง โทรซ้ำอีกครั้ง ก็ยังเป็นเบอร์ว่าง

เขาเปิดแอปแชต หาอักษรสองคำว่า “เจาเจา” แล้วกดเข้าไปส่งข้อความให้เธอ เครื่องหมายตกใจสีแดงเด้งขึ้นมาทีละอัน

เขานั่งอยู่บนเตียงผู้ป่วย เลื่อนอ่านข้อความขึ้นไปทีละข้อความ จนถึงข้อความที่ว่า “ฉันท้องแล้ว ถ้าเห็นข้อความแล้วตอบฉันด้วย”

สวี่สิงหย่วนจ้องข้อความบรรทัดนั้นอยู่นาน ก่อนจะตบหน้าตัวเองฉาดหนึ่ง เจาเจาของเขาท้องแล้ว แต่ติดต่อเขาไม่ได้ เธอคงกลัวมากแค่ไหนกันนะ

วันนั้นสวี่สิงหย่วนไปแจ้งความ แต่ตำรวจเองก็จนปัญญา พวกเขาไม่ได้มีทะเบียนสมรส ไม่มีบุตรร่วมกัน และไม่มีหลักฐานพอจะลงทะเบียนคนหาย ตำรวจจึงช่วยสืบเบาะแสของเธอไม่ได้

สวี่สิงหย่วนไม่เชื่อ เขากลับไปหาหน่วยทหารอีกครั้งเพื่อขอพบผู้บังคับการการเมือง บอกว่าคู่หมั้นของเขาท้อง ตอนนี้ติดต่อไม่ได้ จึงอยากรู้ว่าจะตรวจสอบข้อมูลติดต่อปัจจุบันของเธอผ่านระบบของหน่วยได้ไหม

ผู้บังคับการการเมืองกดเขาให้นั่งลงบนเก้าอี้ “ตั้งสติหน่อย คุณหมดสติไปครึ่งปี เธอก็คงคิดว่าคุณไม่เอาเธอแล้ว เปลี่ยนเบอร์เป็นเรื่องปกติ กลับไปรักษาตัวให้ดีก่อน แล้วค่อยว่ากัน เดี๋ยวผมช่วยถามให้”

สวี่สิงหย่วนนั่งอยู่บนเก้าอี้ในห้องทำงานของผู้บังคับการการเมือง มือทั้งสองยันเข่า ก้มหน้าไม่พูดอะไร

ผ่านไปนาน เขาก็ลุกขึ้นพูดว่า “ผู้บังคับการ ผมอยากลางานไปตามหาเธอเอง เธอท้องก่อนแต่ง คนอื่นจะนินทาเอาได้”

“แล้วจะไปหาที่ไหน?”

สวี่สิงหย่วนอ้าปาก แต่จู่ ๆ ก็พบว่าตัวเองจำไม่ได้ด้วยซ้ำว่าบ้านเกิดของเธออยู่ที่ไหน เธอเคยบอกว่าเป็นหมู่บ้านอะไร แต่เขาไม่ได้จำไว้ ส่วนพ่อแม่ของเธอชื่ออะไร เขาก็นึกไม่ออกเช่นกัน สิ่งเดียวที่เขาจำได้คือชื่อของเธอ โรงเรียนของเธอ และโรงพยาบาลที่เธอไปฝึกงาน

เขาไปที่โรงเรียนแล้ว แต่ฝ่ายวิชาการไม่ยอมให้ข้อมูลที่เป็นประโยชน์ เขาจึงไปโรงพยาบาลที่เธอเคยฝึกงาน ฝ่ายบุคคลบอกว่าเธอลาออกไปกว่าครึ่งปีแล้ว ตอนออกก็ไม่ได้บอกว่าจะไปไหน

สวี่สิงหย่วนตามสืบอยู่หนึ่งสัปดาห์ สุดท้ายพ่อของเขาโทรมาหา “เลิกตามหาเถอะ เขาเปลี่ยนเบอร์ก็แปลว่าไม่อยากให้แกหาเจอ พ่อขาเป๋ของแกยังไม่มีใครดูแล แกนี่สิ ดันไปตามผู้หญิงที่ไม่เอาแกทั่วทุกสารทิศ”

สวี่สิงหย่วนเงียบอยู่อีกฝั่งของสายโทรศัพท์เป็นเวลานาน สุดท้ายพูดเพียงว่า “เธอท้องแล้ว”

พ่อของเขาเงียบไปครู่หนึ่ง แล้วก็วางสาย

สวี่สิงหย่วนนั่งยอง ๆ อยู่ริมถนน กำโทรศัพท์ไว้จนร้อนผ่าว ในวินาทีนั้นเขาถึงได้ตระหนักอย่างแท้จริงว่า หนิงเจาเจาลบเขาออกจากชีวิตจนหมดสิ้นแล้ว ทั้งยกเลิกเบอร์เก่า ปิดบัญชีแชต แล้วหายตัวไปทั้งคน เขาไม่รู้ด้วยซ้ำว่าลูกในท้องของเธอเป็นผู้หญิงหรือผู้ชาย

เขานั่งอยู่บนขอบฟุตบาท มองรถที่แล่นผ่านไปมา ในหัวมีแต่ข้อความสุดท้ายของเธอวนเวียนซ้ำไปซ้ำมา: สวี่สิงหย่วน ฉันไม่เอาคุณแล้ว

เนื้อหานี้ได้รับการคุ้มครอง ไม่อนุญาตให้พิมพ์ อ่านต่อได้ที่ BaoNovel.com
ดันขึ้นเพื่อไปตอนถัดไป