กว่าเจียงฝูจะเดินขึ้นเวทีอีกครั้ง เวลาก็ผ่านไปกว่าสามชั่วโมงแล้ว
เสียงดนตรีประกอบเพลง «เลิฟลี» ดังขึ้นบนเวที
เธอเปลี่ยนมาสวมชุดราตรีสีเงินอมฟ้า ท่ามกลางสายตาของผู้ชมที่เฝ้ารออย่างใจจดใจจ่อ เธอค่อย ๆ เดินออกมา สีเงินอมฟ้าราวกับสีสันจากจักรวาลทอดยาวลงมาจรดพื้น
พูดแบบบ้าน ๆ ก็คือ แค่เห็นเธอครั้งแรก ราวกับกาลเวลาหยุดนิ่ง ข้อความในไลฟ์สดก็หยุดชะงักตามไปด้วย
คนเราจะมีความแตกต่างกันได้ถึงขนาดนี้เลยเหรอ?
ฝูฝูตอนแสดง «น่ารักขนาดนี้ ขอโทษด้วยนะ» ก็สวยเหมือนกัน เป็นความสวยที่มีชีวิตชีวาและเจ้าเล่ห์นิด ๆ น่ารักมาก หวานจนถึงก้นบึ้งของหัวใจ ทำให้นึกถึงคำมากมายที่ใช้อธิบายเธอได้ ทั้งสดใส น่ารัก คาวาอี้
แต่เมื่อเผชิญหน้ากับฝูฝูในตอนนี้ ทุกคนรู้สึกราวกับสมองถูกกระแทกอย่างแรง เสียงหึ่งดังขึ้น ทุกสิ่งในโลกพลันเลือนหายไป ในสายตาเหลือเพียงเวทีนี้เท่านั้น
เห็นเพียงสีเงินอมฟ้าผืนนั้น ยิ่งเธอเดินเข้ามาใกล้ ดวงตาสีเทาเงินคู่นั้นก็ยิ่งดึงดูดจิตใจผู้คน
เธอกำลังเปล่งประกาย
เจียงฝูค่อย ๆ เดินมา ราวกับเหยียบย่างอยู่บนเศษเสี้ยวความฝันของทุกคน ระหว่างที่เธอเดินผ่าน ได้ยินแม้กระทั่งเสียงลมหายใจของตัวเองที่สั่นไหว หรือไม่เธอก็คงเพิ่งไปร่วมงานเต้นรำของเจ้าหญิงซินเดอเรลลาเมื่อครู่
เธอเดินมาถึงหน้าเวที พยักหน้าให้กล้อง รอยยิ้มบาง ๆ แต้มอยู่บนใบหน้า