แต่งกับชาวประมงขาพิการ? ข้าจะหาสมบัติจากทะเล เลี้ยงลูกให้ร่ำรวย

ตอนที่ 3 หายเกลี้ยง ไม่เหลือสักอย่าง!

7 นาที· 1.5K คำ
เนื้อหาถูกแปลด้วย AI และขัดเกลาโดยผู้มีประสบการณ์ด้านการแปลเรียบร้อยแล้ว

หลังเก็บข้าวของเสร็จ เสิ่นเยวียนก็เริ่มค้นหาสมบัติไปทั่ว นางไม่คิดหรอกว่าเงินทั้งหมดของตู้ซื่อจะซ่อนอยู่ในตู้ คนสมัยนี้เก่งเรื่องซ่อนของจะตาย

เป็นอย่างที่คิด นางเจอห่อผ้าขาด ๆ สามห่อในรอยแตกของกำแพง ส่วนในรูหนูก็ยังมีซ่อนอยู่อีกห่อหนึ่ง

จากนั้นนางก็นอนคว่ำกับพื้น คอยมองหาจุดที่สีแตกต่างอย่างละเอียด แต่ค้นหาอยู่ตั้งนานก็พบเพียงจุดใต้โต๊ะที่วางอยู่ก่อนหน้านี้ซึ่งสีดูต่างออกไปเล็กน้อย เสิ่นเยวียนคิดดูแล้ว เวลาก็ยังเหลือ แถมแรงนางก็เยอะ ไหน ๆ ก็ลงมือแล้ว งั้นขุดทั้งบ้านให้ทั่วไปเลยดีกว่า

สวรรค์ย่อมไม่ทอดทิ้งคนที่พยายาม ในที่สุดนางก็ขุดเจอไหสองใบ

เสิ่นเยวียนยิ้มหน้าบาน คาดว่าเงินก้อนใหญ่ของตระกูลเสิ่นคงอยู่ในนี้ นางไม่เข้าใจจริง ๆ ว่าสองคนนั้นเก็บเงินเก่งขนาดนี้ได้อย่างไร

ปล้นฆ่าชิงทรัพย์? หรือเก็บไข่มุกได้?

ที่นางรู้ว่าพวกเขามีเงินก็เพราะคนบ้านนี้มักแอบกินของดี ๆ โดยไม่ให้เจ้าของร่างเดิมรู้ แถมยังเผลอเผยฐานะให้เห็นเป็นครั้งคราว อย่างเช่นสินสอดตอนลูกชายงี่เง่าของพวกเขาแต่งงาน หรือสินเดิมของลูกสาวตัวแสบ แถมยังทะเยอทะยานเกินตัว คิดจะเกาะคนรวยอีกต่างหาก

แล้วทำไมมีเงินขนาดนี้ แต่ยังทำตัวเหมือนยากจน ทั้งหลายปีมานี้ไม่กล้าสร้างบ้านใหม่สักหลัง? มีคำอธิบายเดียว เงินพวกนี้ได้มาอย่างไม่สุจริต...

หลังกลบดินกลับเข้าที่ นางก็เข้าไปห้องถัดไป เสิ่นเหยา...

กลางวันเสิ่นเหยาถูกนางซ้อมจนหน้าบวมเป็นหัวหมู ตอนนี้พอกสมุนไพรไว้บนหน้า ทั้งตัวยังส่งกลิ่นแปลก ๆ ออกมา

ตอนเสิ่นเยวียนเข้าไปในห้อง เสิ่นเหยากำลังละเมอว่า “เฉินไห่เซิง... ข้าไม่อยากแต่ง... คุณชายหยาง...”

โห ขนาดฝันยังคิดถึงคุณชายหยางอะไรนั่นอยู่เลย

คุณชายหยางเป็นใครกันนะ?

นอกจากสองห้องนี้แล้ว ห้องอื่น ๆ ไม่ได้ลงกลอนประตูตอนนอนเลย ใจกล้ากันเสียจริง

แต่ก็สะดวกนางพอดี ห้องอื่น ๆ ค้นง่ายมาก เก็บของทุกอย่างเสร็จแล้ว แค่ตรวจตามรอยแตกของกำแพงอีกรอบก็พอ

เก็บของเสร็จ เสิ่นเยวียนก็พอใจ เตรียมกลับห้องไปนอนต่อ

แต่...

มองบ้านที่ดูดีอยู่แล้วก็รู้สึกขัดตาขึ้นมา...

เสิ่นเยวียนออกแรงขยับโต๊ะเก้าอี้มาวางซ้อนกัน แล้วปีนขึ้นหลังคาเก็บฟาง มันยังเอาไปใช้เป็นเชื้อเพลิงให้ความอบอุ่นในฤดูหนาวได้

เก็บฟางบนหลังคาเสร็จ นางก็ไปที่ประตูรั้วไม้ แล้วรื้อรั้วรอบลานออก พอฟ้าใกล้สว่าง เสิ่นเยวียนที่เหนื่อยจนแทบหมดแรงก็ยังไม่คิดจะหยุด จนกระทั่งรื้อเตาในครัวพัง นางถึงกลับห้องไปนอนอย่างสบายใจ

ลมเย็นยามค่ำพัดมา เสิ่นเยวียนสะท้านขึ้นมา รู้สึกเหมือนท้องฟ้าจะครึ้ม ๆ

ท่านฟ้า ได้โปรดสงบสักวันเถอะ รอให้ข้าแต่งงานก่อนแล้วค่อยฝนตก

เสิ่นเหล่าซื่อสะดุ้งตื่นเพราะความหนาว พึมพำว่า “เอาผ้าห่มมาให้ข้าหน่อย...”

ตู้ซื่อก็หนาวเหมือนกัน นางแนบชิดกับเสิ่นเหล่าซื่อ “ตาแก่ เอาผ้าห่มมาให้ข้าหน่อย...”

เสิ่นเหล่าซื่อกอดภรรยาแน่น ทั้งคู่ช่วยกันให้ความอบอุ่น “ดึงผ้าห่มมาสิ หนาวจะตายอยู่แล้ว”

ตู้ซื่อยื่นมือไปควานหา แต่ควานอย่างไรก็ไม่เจอ พอลืมตาขึ้น ท้องฟ้าก็เริ่มสว่างแล้ว

“ตาแก่ ถึงเวลาตื่นแล้ว ฟ้าสว่างแล้ว”

พูดจบ นางก็ขยับซุกเข้าไปในอ้อมแขนเสิ่นเหล่าซื่ออีก ทุกครั้งที่ขยับ หน้าอกก็เจ็บแปลบ ความเจ็บทำให้นางตาสว่างขึ้น ในที่สุดตู้ซื่อก็รู้สึกว่ามีบางอย่างผิดปกติ

ทำไมลืมตาขึ้นมาแล้วถึงเห็นท้องฟ้าล่ะ???

“อ๊ากกกกก...”

เสิ่นเหล่าซื่อผุดลุกขึ้นนั่งบนเตียง “เกิดอะไรขึ้น? เกิดอะไรขึ้น?”

“หลังคาบ้านเราหายไปไหนแล้ว????”

เสิ่นเหล่าซื่อเงยหน้าขึ้น “อ๊ากกกกก!!!!!”

เสียงกรีดร้องปลุกคนอื่น ๆ ให้ตื่น ภายในพริบตา เสียงกรีดร้องก็ดังระงมไปทั่วตระกูลเสิ่น ชาวบ้านที่ได้ยินเสียงจึงตามมา พอเห็นสภาพแล้วก็พากันร้องลั่นไม่แพ้กัน

คนในบ้านเสิ่นทั้งในและนอกบ้านส่งเสียงร้องกันระงมราวกับฝูงไก่ ทำเอาเสิ่นเยวียนหงุดหงิดจนแทบบ้า

“หุบปากกันให้หมด จะร้องอะไรกันนักหนา ใครตายหรือไง? ถ้ารบกวนข้านอนอีก ข้าจะอัดให้ตาย!”

ชาวบ้านที่อยู่ข้างนอกพากันเงียบกริบ พวกเขาไม่กล้าไปหาเรื่องตัวป่วนประจำตระกูลเสิ่นหรอก นางร้ายกาจเกินไป!

แต่บ้านเสิ่นนี่มัน...

โธ่เอ๊ย!

รั้วบ้านพวกเขาหายไปไหนแล้ว?

แล้วหลังคาล่ะ?

เมื่อโลกกลับมาเงียบสงบ เสิ่นเยวียนก็นอนต่อ นอกจากบาดเจ็บหนักแล้วเมื่อคืนยังเหน็ดเหนื่อยทั้งคืน ตอนนี้นางจึงหมดแรงเต็มที

“ตาแก่ ของในบ้านหายไปหมดแล้ว!”

เสิ่นเหล่าซื่อใจหายวาบ สายตากวาดมองพื้นโดยไม่รู้ตัว ของมีค่าที่สุดในบ้านเขาเป็นคนซ่อนเอง ของพวกนั้นแม้แต่ภรรยาก็ยังไม่รู้

เขาหรี่ตาที่เริ่มฝ้าฟาง หัวใจจมดิ่งลงสู่ก้นบึ้ง เห็นได้ชัดว่าพื้นถูกขุดคุ้ยมาแล้ว

หรือว่า...

ตู้ซื่อกุมหน้าอก เดินหาทั่วบ้านเพื่อหาเงินของตัวเอง สุดท้ายก็ทรุดลงกับพื้น ร้องไห้อย่างหมดอาลัยตายอยาก

เงินที่เก็บมาทั้งชีวิตหายไปหมดแล้ว!!!

ไอ้คนชั่วชาติหน้าไหนขโมยเงินของนางไปกัน!

“ท่านแม่ ของในห้องข้าหายไปหมดแล้ว!” เสิ่นเหยาลนลาน กำไลเงินกับปิ่นปักผมที่นางหวงแหนที่สุดหายไป นั่นเป็นสินเดิมของนาง ปกติยังไม่กล้าใส่ออกไปข้างนอกด้วยซ้ำ แล้วตอนนี้กลับหายไปแล้วหรือ?

ตุ้มหูเงินที่ใบหูก็หายไปอย่างไร้ร่องรอย

“ท่านแม่ ของในครัวก็หายไปหมดแล้ว! เตายังถูกทุบพังด้วย!”

“ท่านพ่อ แย่แล้ว ไก่กับหมูที่เลี้ยงไว้หลังบ้านหายไปหมด!”

ต้องรู้ก่อนว่าในละแวกนี้ ของมีค่าที่สุดก็คือสัตว์เลี้ยงพวกนี้ ส่วนอาหารทะเลกลับไม่ค่อยมีราคา

ที่หมู่บ้านของพวกเขามั่งคั่ง ก็เพราะหลายบ้านเลี้ยงสัตว์ไว้ นอกจากนี้หมู่บ้านยังมีที่นา

ที่นาริมทะเลมีค่าขนาดไหน ไม่ต้องพูดก็รู้

แต่สิ่งที่แลกมาก็คือพวกเขาอยู่ห่างจากทะเลพอสมควร ราว ๆ 20 ลี้

หมู่บ้านชาวประมงที่ไม่มีที่ดินต่างอิจฉาพวกเขาที่มีที่เพาะปลูก แม้ที่ดินจะไม่ได้มีมากนักก็ตาม

“ท่านพ่อท่านแม่ ห้องใต้ดินก็ว่างเปล่า ปลาแห้งกับเสบียงหายไปหมดแล้ว!”

ข่าวร้ายถาโถมเข้าสู่หูชายชั่วหญิงแพศยาทีละเรื่อง ในที่สุดทั้งสองคนก็ทนไม่ไหว หมดสติไป

“ท่านพ่อท่านแม่!!!!”

บ้านเสิ่นวุ่นวายไปหมด ส่วนตัวต้นเหตุที่นอนหลับสนิท เอาเศษผ้าอุดหูไว้ก่อนนอน แถมยังแอบกินขนมที่ค้นเจอในห้องของเสิ่นเหล่าซื่อไปด้วย

แม้ไม่มีหลังคา ก็ไม่ส่งผลต่อการนอนของนางแม้แต่น้อย

หลังจากผู้ใหญ่บ้านกับคนอื่น ๆ มาถึงและตรวจสอบอย่างละเอียดแล้ว ต่างก็ส่ายหน้า เรื่องนี้พวกเขาจัดการไม่ได้ ไม่มีหลักฐานให้ตรวจสอบ บ้านเสิ่นได้แต่ยอมรับเคราะห์ไป

น่าสงสารจริง ๆ โดนขโมยจนเกลี้ยงยิ่งกว่าทะเลาะกันเสียอีก

“เหล่าซื่อ เจ้าไปมีเรื่องกับใครเข้าหรือเปล่า?”

“ผู้ใหญ่บ้าน ข้าปฏิบัติต่อคนอื่นด้วยดีมาตลอด ซื่อสัตย์และทำมาหากินสุจริต จะไปมีเรื่องกับใครได้อย่างไร”

ผู้ใหญ่บ้านลองคิดดูแล้วก็เห็นด้วย “คนในหมู่บ้านออกไปตามหากันไกลมาก แต่ไม่เจอหัวขโมยเลย...”

“เป็นไปได้อย่างไร? ของตั้งมากมาย...”

“คนดีที่ไหนจะมาขโมยแม้กระทั่งหลังคาบ้าน ถ้าเจ้าไม่ได้ไปล่วงเกินใคร ข้าแนะนำให้รีบไปไหว้สุสานบรรพบุรุษเสีย ถ้าไม่ได้ผลก็ไปเชิญผู้เชี่ยวชาญมาทำพิธีเถอะ ทุกคนพูดกันว่าพวกเจ้าถูกสวรรค์ลงโทษ

ไม่ต้องพูดถึงอย่างอื่น เอาแค่รั้วกับหลังคา ใครจะว่างจนมารื้อของพวกนี้ได้? แถมพวกเจ้ายังไม่รู้ตัวอีกด้วย”

ผู้ใหญ่บ้านเหลือบมองเสิ่นเหล่าซื่อ “ข้าขอเตือนให้เจ้าคิดดูให้ดี เรื่องนี้ไม่ใช่เรื่องเล็ก อย่าได้ประมาทเชียว!”

เสิ่นเหล่าซื่อรู้สึกเหมือนตกลงไปในถ้ำน้ำแข็ง ใช่แล้ว ของในบ้านพวกเขาหายไปอย่างมีเงื่อนงำ ไม่มีทางเป็นฝีมือคนแน่

สวรรค์ลงโทษหรือ?

เสิ่นเหล่าซื่อนึกถึงเรื่องที่ตัวเองทำไว้เมื่อครั้งยังหนุ่ม เหงื่อเย็นเยียบไหลท่วมกาย...

“ตาแก่ ฮือ ๆ ๆ... ของในบ้านไม่เหลืออะไรเลย เราจะทำอย่างไรดี?”

ถามเขาว่าจะทำอย่างไร? แล้วเขาจะไปรู้ได้อย่างไร!

หัวใจเขาก็เจ็บปวดจนแทบเลือดไหล สมบัติล้ำค่าพวกนั้นหายไปหมดแล้ว หายไปหมด...

ถ้ารู้ว่าจะเกิดเรื่องแบบนี้ สู้กินก็ได้กิน ดื่มก็ได้ดื่ม ไม่ปล่อยให้ตัวเองอดอยากเสียยังดีกว่า

เนื้อหานี้ได้รับการคุ้มครอง ไม่อนุญาตให้พิมพ์ อ่านต่อได้ที่ BaoNovel.com
ดันขึ้นเพื่อไปตอนถัดไป