ในจวนอ๋องมีเรือนอยู่สี่แห่ง โจวหลิงเฟิงอยู่เรือนตะวันออก ชิวเทียนอยู่เรือนใต้ หงจิ่วหมิงอยู่เรือนเหนือ ส่วนเจียงชูเซียนกับอาฉิงน้อยอยู่เรือนตะวันตก บัดนี้จึงมีคนพักเต็มทุกเรือนแล้ว
ทว่าคนในกองทหารเหล็กอาภรณ์จำนวนไม่น้อยพักอยู่เรือนเหนือกับหงจิ่วหมิง คอยผลัดเวรดูแลความปลอดภัยภายในจวนอ๋อง
ส่วนกองพันทมิฬนั้นซ่อนตัวอยู่ในป่าทึบด้านหลังจวนอ๋อง
แน่นอนว่า หากเลือกได้ แทบทุกคนคงไม่อยากพักอยู่กับหงจิ่วหมิง เพราะแรงกดดันนั้นหนักหนาเหลือเกิน
บุคคลหมายเลขสองของเมืองผานครในทางปฏิบัติผู้นี้รับมือยากกว่าอ๋องแห่งชนเถื่อนเสียอีก! ถึงกระนั้นพวกเขาก็ยังเคารพหงจิ่วหมิงอย่างยิ่ง
เพราะผู้บังคับบัญชาที่ไม่ว่าเกิดเรื่องใดก็จะยืนอยู่เบื้องหน้าพวกเขา ย่อมมอบความรู้สึกปลอดภัยได้อย่างมหาศาล
แม้อ๋องแห่งชนเถื่อนจะมีรอยยิ้มอ่อนโยนประดับใบหน้าอยู่ทุกวัน ทว่ากลับทำให้ผู้คนรู้สึกว่าระยะห่างทางฐานะนั้นช่างห่างไกลเหลือเกิน
“ท่านอ๋อง ข้าเห็นว่าท่านอยู่แต่ในจวนทุกวัน ไม่รู้สึกเบื่อบ้างหรือเจ้าคะ?”
เจียงชูเซียนยังคงอดถามไม่ได้
หากท่านอ๋องเพียงกังวลว่าความลับของตนจะล่วงรู้ไปถึงเมืองเซิ่งจิง แท้จริงแล้วนางก็พอมีวิธีอยู่
เช่นนั้นท่านก็ไม่จำเป็นต้องออกไปข้างนอกด้วยรถเข็น
“เจ้ามีวิธีอะไรหรือ?”
โจวหลิงเฟิงถาม
การติดอยู่แต่ในจวนอ๋องทุกวันนั้นน่าเบื่อจริง ๆ ทว่าเขาก็กังวลว่าหากออกไปแล้วมีคนจำได้ จะก่อให้เกิดความวุ่นวายโดยไม่จำเป็น
อย่างไรเสีย รูปลักษณ์ของเขาในยามนี้ก็เป็นที่รู้จักกันทั่วแล้ว ในบ้านของหญิงสาววัยเยาว์หลายคนยังติดภาพวาดของเขาไว้
“ข้าสอนเคล็ดพันพักตร์ให้ท่านได้เจ้าค่ะ ทว่าวิชาเปลี่ยนโฉมนั้นฝึกค่อนข้างซับซ้อน วิธีที่ง่ายที่สุดคือบทเคลื่อนกระดูก”
หลังความทรงจำของเจียงชูเซียนฟื้นคืนมาเกือบครบถ้วน นางก็ยังคุ้นเคยกับเคล็ดพันพักตร์อยู่มาก