เมื่อ 15 ปีก่อน ณ กรมตรวจการ
เขาจำได้แม่นนัก!
ต่อให้อยากลืมก็ลืมไม่ลง
ผู้อาวุโสอี้มองร่างกำยำและขมับนูนเต่งของหลูจ้าว ก็เข้าใจอะไรบางอย่าง กำลังจะคุกเข่าลง
เหยียนซานที่ยืนอยู่ข้าง ๆ ไม่เข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้น
แต่ในเซิ่งจิงที่ปาก้อนหินสักก้อนอาจถูกตายอย่างขุนนางสักคนได้ ราษฎรล้วนรู้กาลเทศะดี ขาแค่โค้งลงก็ตั้งท่าจะโขกศีรษะก่อนแล้วค่อยว่ากัน
“ลุกขึ้น!” หลูจ้าวตวาดเสียงเข้ม
ครานี้พวกเขาไม่ต้องการให้เรื่องลุกลาม จึงมิได้สวมชุดทางการของจิ้งหนิงเว่ยมา
ผู้อาวุโสอี้และเหยียนซานจึงรีบยืนตรงตัวสั่นเทา
เห็นดังนั้น จ้าวหลี่ก็ออกมาไกล่เกลี่ย “ท่านทั้งสองอย่าตื่นตระหนกไปเลย พวกข้าเพียงมาถามคำถามบางอย่างเท่านั้น”
นางอายุไม่มาก หน้าตางดงาม ดวงตากลมโตคู่นั้นดูบุญธรรมไม่เป็นภัย ภัยคุกคามจากนางน้อยกว่าชายฉกรรจ์อย่างหลูจ้าวมากนัก
ภายใต้คำปลอบของนาง ผู้อาวุโสอี้และเหยียนซานจึงสงบอารมณ์ลงได้บ้าง
สองคนนั้นผอมเกร็งดำคล้ำ เหงื่อท่วมหัว จ้าวหลี่มองแล้วรู้สึกลำบากใจ หยิบขนมจีบไส้ดอกท้อที่ซ่อนในแขนเสื้อส่งให้
ผู้อาวุโสอี้และเหยียนซานจะกล้ารับได้อย่างไร ผลักไสกันสองรอบ กระทั่งหลูจ้าวเร่งรุดด้วยน้ำเสียงโกรธจึงรับไว้
มือของผู้อาวุโสอี้สั่นเทา อมกล้องยาสูบอันดับแล้วไว้ในปาก จ้วบเสียงดังแล้วเอ่ยว่า “คุณชายถามหาแม่นางผู้นั้นหรือ นางแซ่หลินหรือไม่”
จ้าวหลี่และหลูจ้าวได้ยิน ก็แสดงความดีใจออกมา
พวกเขาถามถูกคนแล้ว
แต่ผู้อาวุโสอี้หาได้รู้สึกถึงอารมณ์ของพวกเขา หว่างคิ้วกลับปรากฏแววซับซ้อน
เมื่อ 15 ปีก่อน ผู้อาวุโสอี้ก็เป็นคนยกศพเช่นกัน