ในลานบ้านยังไม่ทันได้จัดแต่ง
หญ้ารกร้างขึ้นระเกะระกะ สายลมพัดผ่าน ต้นไม้ใบหญ้าพลิ้วไหวดังซ่า
ในห้องไม่มีการจุดไฟ จ้าวหลี่นอนอยู่บนเตียงมีเสาสี่ต้น
ยาที่ดื่มเข้าไปมีฤทธิ์สงบจิตใจ นางหลับลึกมาก
เพียงแต่ร่างซีกซ้ายคล้ายแนบกับแผ่นน้ำแข็ง หนาวเย็นจนริมฝีปากนางซีดขาว
เสียงพึมพำอย่างคนเสียสติดังขึ้นข้างหู "หนีบผมข้าแล้ว"
ลมยามราตรีหวีดหวิวนอกหน้าต่าง พัดพาใบหญ้าและก้อนหินมากระทบบานหน้าต่าง
"หนีบผมข้าแล้ว" เสียงนั้นพึมพำไม่หยุด ค่อยๆ เดือดดาลขึ้น
บานหน้าต่างเปิดผางออก ลมพัดม่านเตียงสีครามปลิวกระพือ
มือซีดขาวข้างหนึ่งค่อยๆ ยื่นออกมาจากความมืด ไล่ไปทางจ้าวหลี่
……
"อะไรนะ เจ้าจัดให้แม่นางคนที่ท่านเสิ่นพากลับมาอยู่ที่เรือนฟางหลานหรือ"
ชายผู้หนึ่งซึ่งมือขวาขาดจากข้อมือ พุ่งตัวลุกขึ้นยืน
โต๊ะสี่เหลี่ยมเบื้องหน้าถูกดันดังเอี๊ยด ขวดเหล้าบนโต๊ะหล่นลงพื้นปังหนึ่ง
"เรื่องร้ายแล้ว เรื่องร้ายแล้ว!"
ชายแขนด้วนชื่อว่า ฉีไห่ หลังได้รับบาดเจ็บก็ห่างหายจากหน้าที่ รับตำแหน่งเฝ้าประตูเรือนพักคนชราในที่ทำการ
หลี่ก่วนซื่อมาหาเขาดื่มเหล้า พูดถึงเรื่องนี้ ไม่คิดว่าปฏิกิริยาจะรุนแรงถึงเพียงนี้
หลี่ก่วนซื่อตกใจ คิดร้ายอยู่ในใจ "มีสิ่งใดไม่สมควรหรือ"
"ไม่สมควรยิ่งนัก" ฉีไห่หน้าถมึงทึง เอ่ยด้วยน้ำเสียงหดหู่ "ที่นั่น มีผีสิง!"
"หา?"
"หาเช้าละ!" ฉีไห่เดินไปยังมุมห้อง ใช้มือเดียวยกดาบยาว "ไป ไปเรียกท่านหลูมา อย่าให้เกิดเรื่องใหญ่!"