"ทำไมล่ะ? ทำไมถึงเป็นแบบนี้?"
มวยผมที่ปกติเสวียนซวีจื่อคาดไว้อย่างเรียบร้อย ตอนนี้กลับถูกเขาขยุยจนยุ่งเหยิงไปหมด
ก็ไม่ควรจะไปโทษเขา เพราะโลกใบนี้ที่ประวัติศาสตร์หักเหไปตั้งแต่สมัยฮั่น เพิ่งเริ่มฟื้นฟูพลังวิญญาณได้ไม่กี่ปี
เหล่าผู้ฝึกตนในโลกนี้ ไม่ว่าจะเป็นทฤษฎีพื้นฐาน สายตา หรือประสบการณ์จริง ล้วนด้อยกว่าจ้าวหลี่หนึ่งระดับ
พวกเขาอาจพึ่งพาฮวงจุ้ย คำทำนาย และคุณสมบัติของต้นหลิว มาสร้างค่ายกลที่ทำร้ายคนได้
แต่การอาศัยสภาพแวดล้อมเพื่อทำลายมันกลับเป็นไปไม่ได้
ยังคงติดอยู่กับขั้นตอนที่หยาบกระด้างแบบ "จัดการแล้วไม่เก็บกวาด"
ท่าทางของเขาแบบนี้ ทำให้จ้าวหลี่ตกใจถอยหลังไปหนึ่งก้าว
ถ้าคนบ้าเข้ามาทำร้าย จะให้สู้กลับก็ไม่ดี
เสิ่นเยี่ยนขยับกายกั้นระหว่างเสวียนซวีจื่อ กางแขนปกป้องจ้าวหลี่ไว้
สีหน้าของเขาก็มีแววประหลาดใจอยู่บ้าง เสวียนซวีจื่อเป็นผู้ยิ่งใหญ่แห่งสำนักชิงซวี ลูกศิษย์ลูกหาลูกหลานทั่วหล้า
แม้แต่องค์ฮ่องเต้ในปัจจุบันก็ยังเป็นศิษย์นอกของสำนักชิงซวี
เขาเป็นคนที่ท่าทางเป็นเซียนมาตลอด เสื้อผ้าไม่เคยเปื้อนฝุ่น ตั้งแต่เมื่อไหร่กันที่เขาตกอยู่ในสภาพเช่นนี้?
“ตัดต้นหลิวทิ้งก็สามารถสลายพลังหยินได้จริง แต่ทำไมคนพวกนี้ถึงยังมีชีวิตอยู่?”
ตามทฤษฎีแล้ว พวกคนตัดไม้เหล่านี้ ในจังหวะแรกที่ขวานฟันลง ควรจะถูกพลังอัปมงคลพุ่งเข้าหาตัว แล้วตายคาที่!
จ้าวหลี่คิดในใจ เพราะพวกเขาล้วนเกิดปีมะโรง และขวานยังราดด้วยเลือดนกฟีนิกซ์ ซึ่งสามารถกดพลังเสือขาวจรัสได้อยู่
แต่ทว่า หล่อนเพียงแต่ซ่อนตัวอยู่ข้างหลังเสิ่นเยี่ยน ไม่พูดอะไร
หาใช่ปิดบังความรู้ไม่ หล่อนจำได้ว่าเบื้องหลังเรื่องนี้ยังมีเงื่อนงำบางอย่าง
ยังไม่ทันได้สืบให้กระจ่าง การพูดพรวดพราดออกไปต่อหน้าธารกำนัลนั้นไม่ฉลาด