งานเลี้ยงของตระกูลจีจัดอย่างใจกว้างมาก ในยุคสมัยนี้ แต่ละโต๊ะมีทั้งเนื้อและปลา ยังมีขนมกับลูกอมอีกอย่างละสองจาน นับว่าหรูหรามากแล้ว ยิ่งวันนี้ตระกูลจียังไม่รับของขวัญอีกด้วย
ถังหรงบ่นอย่างขุ่นใจว่า “บ้านเย่ไม่รับก็ว่าไปอย่าง แล้วทำไมบ้านอื่นถึงไม่รับด้วยล่ะ หลายปีมานี้พวกเราก็ส่งของขวัญไปไม่น้อยนะ”
จีเหยี่ยนอธิบายอย่างใจเย็น “แม่ครับ พวกเรากำลังจะไปเปิดร้านที่เมืองหลวงกันแล้ว ถ้าครั้งนี้รับน้ำใจไว้ ต่อไปญาติหรือเพื่อนบ้านมีธุระ พวกเราก็ต้องกลับมาคืนหรือเปล่าครับ ยุ่งยากจะตาย ขาดทุนก็ขาดทุนไป ถือว่าได้ประหยัดค่าเดินทางไปกลับแล้วกัน”
“จะไปเปิดร้านที่เมืองหลวงเหรอ ไม่ใช่ว่าตกลงกันแล้วว่าจะเปิดในอำเภอก่อนหรือไง”
“ไปให้สุดทางทีเดียวเลยดีกว่าครับ ขาผมยิ่งปล่อยไว้นานก็ยิ่งหายยาก แล้วแม่ดูคนบ้านเย่นั่นสิครับ”
จีเหยี่ยนชี้ไปยังครอบครัวใหญ่ที่กำลังกินกันอย่างตะกละตะกลาม “เย่ขุยแต่งงานกับผมแล้ว แม่คิดว่าพวกเขาจะอยู่เฉย ไม่มารบกวนเราหรือครับ ถ้ามาขอเงินข้าวปลาอยู่ทุกสามวัน หยิบให้ก็ไม่สบายใจ ไม่ให้ก็กลัวจะโวยวายจนกระทบกิจการ สู้หลบไปให้ไกล แล้วใช้ชีวิตของพวกเรากันเองดีกว่า”
ถังหรงพยักหน้ารัว ๆ รู้สึกว่าฟังดูมีเหตุผลอยู่บ้าง
ที่จริงในใจนางยังมีเรื่องกังวลยิ่งกว่านั้น กลัวว่าลูกชายจะยังตัดใจจากเย่หร่านไม่ได้ แล้ววันไหนกลับไปพัวพันกันอีก บ้านจะไม่สงบสุขเอาหรือ
ตอนแรกที่ลูกชายตกลงแต่งงานกับเย่ขุย ก็เพราะนางเป็นลูกพี่ลูกน้องของเย่หร่าน จึงมีความรู้สึกเหมือนเอามาแทนที่กันอยู่บ้าง นางไม่กล้าเสี่ยงจริง ๆ
อีกอย่าง ตอนนี้นางก็พอใจเย่ขุยมาก แถมยังสงสารอยู่บ้าง บ้านดี ๆ แบบนี้จะมีปัญหาซ่อนอยู่ไม่ได้