ก่อนย้ายบ้านทั้งครอบครัวไปเมืองเอก จี้เหยี่ยนยังแวะไปดูความเป็นไปที่บ้านเหมยเหวยเป็นพิเศษ แน่นอนว่าเย่ขุยก็ตามติดเขาไม่ห่างแม้แต่ก้าวเดียว
ขาของชายคนนั้นบาดเจ็บหนักกว่าเขาเสียอีก แรงกัดของหมีตาบอดมหาศาล ขาข้างนั้นแทบถูกกัดขาด สุดท้ายโรงพยาบาลจึงทำได้แค่ตัดทิ้ง
ในฐานะคนตัดไม้มากประสบการณ์ของโรงงานแปรรูปไม้ ก่อนหน้านี้เขายังพอมีเงินเก็บอยู่บ้าง แต่พอได้รับบาดเจ็บ เงินที่มีก็ไม่พอจ่ายค่ารักษาพยาบาล ยิ่งต่อไปทำงานแบบเดิมไม่ได้ ก็แทบไม่มีทางรวบรวมเงินสินสอดสำหรับแต่งงานใหม่ได้เลย
จี้เหยี่ยนยังจงใจไปพูดเป็นนัยกับเถาซง น้องเขยของชายคนนั้นว่า “ได้ยินว่าเมื่อก่อนเขาชอบทุบตีภรรยา นี่คงเป็นผลกรรมกระมัง น่าเสียดายก็แต่พี่หลาน อายุยังน้อยแท้ ๆ ยังไม่ทันได้ใช้ชีวิตสุขสบายสักวันก็จากไปเสียแล้ว”
ในบ้านมีเสียงเหมยเหวยทุบข้าวของดังโครมคราม ตามด้วยเสียงตวาดลูกชายที่ยังเด็กว่า “พ่อให้เอาน้ำมาให้ แล้วเอาน้ำร้อนลวกแบบนี้มาทำไม ไอ้เด็กเวร พ่อเพิ่งบาดเจ็บ แกก็ทนพ่อไม่ได้แล้วใช่ไหม ต่อให้พ่อเหลือขาข้างเดียวก็ยังตีแกตายได้!”
สีหน้าเถาซงพลันมืดครึ้ม เขาแค่นหัวเราะแล้วเดินเข้าไปในบ้าน ไม่ถึงสิบวินาที จี้เหยี่ยนก็ได้ยินเสียงร้องโหยหวนดังขึ้นอย่างพอใจ
ระหว่างทางกลับบ้าน เย่ขุยเอาแต่จ้องเขา จี้เหยี่ยนรู้สึกขนลุกนิด ๆ “มีอะไรเหรอ?”
“พี่จงใจใช่ไหม ทำไมถึงทำแบบนั้น?”
เธอช่างสังเกตจริง ๆ จี้เหยี่ยนชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะอธิบายอย่างใจเย็น “ผู้ชายที่ทุบตีภรรยาก็ควรได้รับบทลงโทษ”
แม้การทุบตีภรรยาจะเป็นเรื่องปกติในละแวกนี้ แต่พอได้ยินประโยคดังกล่าว เย่ขุยก็ยังยิ้มกว้าง เธอรู้อยู่แล้วว่าพี่จี้ไม่เหมือนผู้ชายคนอื่น ไม่รู้ว่าชาติก่อนเธอสั่งสมบุญกุศลมาสักกี่ชาติ ถึงได้แต่งงานกับพี่จี้เป็นภรรยา