ไม่นานตระกูลเย่ก็สืบรู้เรื่องที่จีเหยี่ยนจะรับลูกศิษย์ โดยเฉพาะเมื่อได้ยินว่ามีหลายครอบครัวไม่รังเกียจที่จีเหยี่ยนขาพิการ แถมยังต้องดูแลแม่ที่ป่วย และคิดจะแนะนำลูกสาวของตัวเองให้เขารู้จัก พวกเขาก็เริ่มร้อนใจขึ้นมาทันที
ไฉ่เสวี่ยเหมยรีบไปหาลูกสาวที่บ้าน “คิดดีหรือยัง? ถ้ายังไม่ตอบตกลง ตำแหน่งลูกศิษย์ของจีเหยี่ยนก็จะตกเป็นของคนอื่นแล้วนะ”
เธอเอื้อมมือเปิดลิ้นชักข้างเตียง พลางหายใจถี่ขึ้น “สองวันนี้จีเหยี่ยนไม่ได้เอาขนมมาให้บ้างเลยหรือ?”
เย่หร่านกอดลูกสาวคนเล็กไว้ ก่อนตอบเสียงอู้อี้ “ไม่มี”
ไฉ่เสวี่ยเหมยตำหนิเสียงแข็ง “ฉันบอกให้ลูกกระตือรือร้นหน่อย ลูกก็ไม่ยอมฟัง คิดว่าตัวเองยังเป็นสาวบริสุทธิ์ที่คนอื่นต้องรอให้เลือกหรือไง?”
“แม่!” เย่หร่านหน้าแดงด้วยความโมโห “หนูบอกแล้วไงว่าหนูไม่แต่ง”
“ไม่แต่งแล้วคิดจะเลี้ยงลูกยังไง? ในไหข้าวยังมีข้าวเหลือไหม?”
“หนูจะหาทางหาเงินเอง”
“ลูกจะไปหาเงินด้วยวิธีไหน? เงินที่เหมิ่งเจิงทิ้งไว้ก็ใช้หมดไปนานแล้ว สองเดือนมานี้ถ้าจีเหยี่ยนไม่คอยเอาข้าวกับขนมมาให้ พวกเธอจะประคองชีวิตมาถึงตอนนี้ได้หรือ?”
ถึงจะพูดกับลูกสาวตัวเอง ไฉ่เสวี่ยเหมยก็ยังไม่อ้อมค้อม “ลูกวางท่าหยิ่งนัก แต่ก็อย่าไปรับของจากเขาสิ”
เย่หร่านโมโหจนแทบคลั่ง รู้สึกอับอายขายหน้าสุดขีด “หนูไม่ได้เป็นฝ่ายขอ เขาต่างหากที่ยัดเยียดให้”
“แล้วตอนนี้เขาไม่เอามาให้ตั้งหลายวันแล้วนี่ คนเราจะรอลูกไปตลอดได้หรือไง? เอ๊ะ? ไม่สิ”
“อะไรไม่สิ?”
“เขารอลูกมาตั้งหลายปี ตอนแต่งงานมีลูกก็ยังไม่ยอมถอดใจ ทำไมจู่ ๆ ถึงไม่ใส่ใจขึ้นมาล่ะ? ต้องมีอะไรแน่”