เย่ขุยยืนนิ่งราวกับถูกสะกด ลืมแม้กระทั่งหายใจไปชั่วขณะ
เธอถามเสียงแหบพร่า “ให้เงินฉันทำไมเหรอ?”
จีเหยี่ยนนึกขึ้นได้ว่า เย่ขุยอาจไม่เคยได้รับความรักความเอาใจใส่จากตระกูลเย่เลย นับประสาอะไรกับเงินค่าขนม สีหน้าของเธอถึงได้ตื่นตะลึงขนาดนี้
“ติดตัวไว้บ้าง จะได้มีเงินใช้ยามฉุกเฉิน บางครั้งก็ต้องซื้อของใช้ส่วนตัวของผู้หญิง บางทีที่บ้านอาจขาดน้ำมันหรือเกลือ ฉันคิดว่าถ้าเธอต้องเอ่ยปากขอเงินคงลำบากใจ ต่อไปเงินที่ฉันมีจะแบ่งให้เธอส่วนหนึ่ง ตอนนี้อาจจะยังน้อยไปหน่อย พอไปถึงเมืองเอกแล้วฉันจะให้เพิ่ม”
“ไม่น้อยเลยสักนิด” เย่ขุยหดนิ้ว มืออยากยื่นเงินคืน แต่กลับก้มหน้าพึมพำเสียงอู้อี้ “ฉันใช้เงินมากขนาดนี้ไม่หมดหรอก”
“ให้แล้วก็รับไว้” น้ำเสียงของจีเหยี่ยนเด็ดขาด แฝงความเอาแต่ใจเล็กน้อยจนไม่เปิดโอกาสให้คัดค้าน
ถ้าเป็นคนอื่น อาจคิดว่าเขานิสัยไม่ดีหรือพูดด้วยยาก แต่เย่ขุยกลับรู้สึกเพียงว่าเขารอบคอบและเอาใจใส่ ทำไมเขาถึงดีกับเธอขนาดนี้นะ!
ก่อนแต่งเข้าบ้านมา เย่ขุยเคยคิดถึงผลลัพธ์ที่เลวร้ายที่สุด อย่างมากก็ถูกพาลใส่เพราะทำให้พี่จีต้องขาพิการ ต่อไปอาจถูกทุบตีหรือดุด่า เธอยอมรับได้ทั้งนั้น อย่างไรเสียเธอก็ติดค้างพี่จี ชาตินี้เธอจะดูแลพี่จีและคุณแม่ถังไปจนแก่เฒ่า
ใครจะคิดว่าเธอกลับโชคดีโดยไม่ตั้งใจ ได้เข้ามาอยู่ในบ้านที่แสนอบอุ่น คุณแม่ถังแม้จะดูดุ แต่ก็ซื้อของให้เธอสารพัด เห็นเธอกินเก่งก็ไม่รังเกียจ ส่วนพี่จีพูดจาอ่อนโยน ทั้งยังคอยคีบกับข้าวให้ด้วยความใส่ใจ กลัวว่าเธอจะร่างกายอ่อนแอ ถึงกับลงครัวทำบะหมี่ให้กินเอง ตอนนี้ยังเป็นฝ่ายให้เงินค่าขนมเธออีก